Overleeft koning Filip deze turbulente tijden? Wacht zijn dochter Elisabeth nog een koninkrijk? En hoe zit het met de Nederlandse kroonprinses Amalia of de Britse troonopvolger William?
Waarom heeft Duitsland geen keizer meer, Griekenland geen koning, Rusland geen tsaar en Iran geen sjah? Wat deden die gekroonde hoofden zo vreselijk verkeerd? Wat doen Charles en Willem-Alexander zoveel beter?
In dit boek onderzoekt Jo De Poorter waarom zoveel grote koningshuizen roemloos ten onder zijn gegaan, terwijl er andere glorierijk overeind blijven. Waarom sommige koningen met zoveel schuimende haat afgezet, verbannen of vermoord zijn en andere onder fonkelende kronen in gouden koetsen blijven rijden.
Jo De Poorter is de meest bevraagde koninklijke biograaf van België. Hij levert op radio en tv commentaar bij alle grote dynastieke van de 18de verjaardag van kroonprinses Elisabeth, over het overlijden van de Queen, tot de kroning van koning Charles. De Poorter deelde die kennis al in zijn bestsellers over Queen Elizabeth, koningin Mathilde, prinses Elisabeth en het koningspaar Albert & Paola.
Jo De Poorter schrijft biografieën en businessboeken. De wegen van De Witte is zijn eerste combinatie van de twee. Zijn koninklijke levensverhalen over Elizabeth II en Mathilde werden bestsellers. Ook zijn managementboeken over communicatie, organisatie en excellentie kregen in de pers vijfsterren-quoteringen. In zijn adviespraktijk werkt hij met leiders van Bel-20-bedrijven, multinationals en mediaorganisaties. Dit boek over de ‘koning voetbal die vorstelijke resultaten voorlegt’ noemt De Poorter ‘een masterclass in ondernemerschap’.
Dit is best een interessant en geestig boek over koningshuizen. Ik lees altijd 1 à 2 hoofdstukken voor het slapengaan.
Interessant omdat je naast de traditionele huizen als de Windsors en de Saksen-Coburgs ook Alexander de Grote of Hans Adam van Liechtenstein tegenkomt.
Geestig vanwege de vele grappige anekdotes:
'Als ze George IV komen zeggen dat Napoleon overleden is, met de boodschap "Majesteit, uw grootse vijand is gestorven", reageert hij met "Is het waar? Is mijn vrouw dood?'"
'Liechtenstein kent twee belangrijke politieke partijen: de ene is katholiek, conservatief en monarchistisch; de andere monarchistisch, katholiek en conservatief'.
Aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in wat de koningshuizen allemaal hebben uitgevreten.
Jo De Poorter beschrijft in ‘De koning is dood, leve de koning’ waarom koningshuizen ten onder zijn gegaan, terwijl er andere nog floreren. Vele regerende en niet-regerende koningshuizen komen voorbij. Ik zal ze niet allemaal benoemen; dat wordt wel een lange lijst. En dan te bedenken dat je het boek als incompleet kan beschouwen. Want wat blijkt? In de lange lijst met de verschillende ontbreken Jordanië, Marokko, het Midden-Oosten en Bhutan, om maar eens wat koningshuizen te noemen. Dat verbaasde mij zeer; je spreekt toch niet over de minste koningshuizen. Daarom zeg ik meteen incompleet, of er moet een deel 2 van komen.
Wat kan ik verder over de inhoud melden? De koninklijke/keizerlijke huizen worden per hoofdstuk onder de loep genomen. Bepaalde tijdsmomenten worden kort samengevat en helaas is dat veelal het negatieve dat belicht wordt. Elk hoofdstuk kun je daarna zelf wel een beetje invullen: de monarchie van het beschreven land loopt op het einde, of bijvoorbeeld Charlene, de omhoog gezwommen prinses, prinses Grace verongelukt in haar “sportwagen” door gebruik van te veel drank. Grace Kelly is overleden door een beroerte en een Rover 3500 kun je niet als een sportwagen beschouwen. Koningin Letizia en groot-hertogin Maria Teresa worden ook bijzonder negatief neergezet.
Ben ik dan klaar met mijn kritiek? Nee, er zitten ook wel fouten in de beschreven feiten. Om er eentje te noemen: Volgens Jo de Poorter was koningin Juliana 36 jaar toen ze prins Bernhard leerde kennen. Ik denk dat hij eerder 26 jaar bedoelt, want: Juliana is van 1909 en trouwde met Bernhard in 1937, reken maar na…
Ik vind het bijzonder jammer dat ik niet zo positief kan schrijven over het boek. Het had zo mooi kunnen zijn. Een boek met alle koningshuizen, die allemaal kort en goed beschreven zouden worden. Want er valt best veel goeds over het nut en werk van de koningshuizen te vertellen. Maar dan moet je geen bronnen gebruiken als Privé, Story, Telegraaf etc. Bladen die bekendstaan om leugens, roddels etc. Echt een gemiste kans om er een goed en mooi naslagwerk van te maken. Vooral omdat het veelal negatief en incompleet is. Niet overtuigd van mijn kritiek? Ja, dan moet u het boek zelf lezen en dan zelf uw oordeel geven. Maar ik durf te stellen dat de echte kenners zich na het lezen wel in mijn recensie kunnen vinden.