ญี่ปุ่นแบบตะโกนให้โลกรู้ว่านี่คือญี่ปุ่๊นนนนนนนนนนนนนนนน ตอนอ่านก็คิดตลอดทางว่าเล่มนี้มันต้องเป็นซีรีย์ไม่ก็หนังแน่ๆ ภาพในหัวชัดจัด เอาไว้โปรโมตการท่องเที่ยวอำเภอเล็กๆ ในจังหวัดที่ไม่ค่อยดัง (ยามานาชิก็ได้ 5555) ด้วยความอ่านแบบร่วมสมัยก็ขอส่งเพลงคิราริของฟูจิอิ คาเสะ เข้าร่วมในช่วงที่นางเอกกำลังขับมอเตอร์ไซต์ เออ ฟีลมันได้จริงๆ
ถ้าถามเราว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับอะไร เราว่าเขาก็เล่าความสัมพันธ์ของคนเมืองกับคนต่างจังหวัดที่ไม่ว่าใครต่างก็มีเบื้องหลังที่ไม่ได้เล่าให้ใครฟัง แล้วสายสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นต่างช่วยเหลือซึ่งกันและกันในท้ายที่สุด คือมันคงข้างดาษดื่น (ในตอนนี้ แต่พอคิดว่าเล่มนี้เขียนเมื่อปี 2010 มันก็ค่อนข้างใหม่นะ) เลยเศร้านิดหน่อยที่ตัวเองอ่านไม่อิน (อยากอินอยู่ อ่านก่อนไปญี่ปุ่น) แต่โดยรวมแล้วคิดว่า #หิ่งห้อยของนัตสึมิ เป็นเล่มที่ครบรสมาก มีทั้งเศร้า เหงา สุข ตลก น้ำตาคลอ แม้เรื่องเหมือนจะเล่าเรื่อยๆ แต่ไม่ได้มีช่วงย้วยอะไร เล่าค่อนข้างกระชับเลย เป็นอีกเล่มที่คิดว่าในช่วงปลายร้อนต้นฝนแบบนี้ค่อนข้างเหมาะเลยค่ะ