What do you think?
Rate this book
Galmende geschiedenissen
Zijn familie is telkens een maandinkomen verwijderd van de armoede. De jonge Sinan hunkert naar een ander leven, naar vrijheid. Hoe hoger hij klimt op de sociale ladder, hoe groter de afstand tot waar hij vandaan jeugdvrienden en familie vervagen. Toch ontsnapt hij niet aan zijn verleden.
In de literaire en universitaire wereld blijft hij een buitenstaander. Wanneer hij verbanden onderzoekt tussen antisemitisme, islamofobie en de Tweede Wereldoorlog, breekt er iets. Wanneer hij over de genocide op de Palestijnen schrijft, wordt het stil. Mag hij dit verhaal vertellen?
Alles waarin hij had geloofd—klim, leer de taal, werk hard—bleek bedrog. Was dit de bestemming? Is dit vrijheid?
Galmende geschiedenissen is een urgent en persoonlijk essay over wie mag spreken en wie het zwijgen wordt opgelegd, over welke doden we herinneren, en welke verhalen we dieper begraven.
In de literaire en universitaire wereld blijft hij een buitenstaander. Wanneer hij verbanden onderzoekt tussen antisemitisme, islamofobie en de Tweede Wereldoorlog, breekt er iets. Wanneer hij over de genocide op de Palestijnen schrijft, wordt het stil. Mag hij dit verhaal vertellen?
Alles waarin hij had geloofd—klim, leer de taal, werk hard—bleek bedrog. Was dit de bestemming? Is dit vrijheid?
Galmende geschiedenissen is een urgent en persoonlijk essay over wie mag spreken en wie het zwijgen wordt opgelegd, over welke doden we herinneren, en welke verhalen we dieper begraven.
232 pages, Kindle Edition
First published April 17, 2025
66 people are currently reading
1122 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 144 reviews
Read
April 18, 2025Een moedig en noodzakelijk boek. Oprecht en waarachtig.
April 21, 2025
Ik herken mij in Çankaya’s verhalen. Ik voel pijn over de afstand tussen zijn klim en de plek weer waar hij vandaan komt, en ook daar herkende ik mij in. Maar ik was blij om ook mededogen te voelen voor mijzelf, mijn ouders en omgeving waar ik in opgroeide.
Los van het individuele verhaal dat ook andere verhalen vertegenwoordigt, werd ik gegrepen door wat Çankaya zegt over de Nederlandse herinneringscultuur. Het systemische verhaal. Wat zegt het over de Nederlandse samenleving, over Europa dat de genocide op Palestijnen niet benoemd mag worden? Welke verhalen mogen verteld worden en doen ertoe?
Het Nederlandse systeem zegt heel duidelijk: het lot van de Palestijnen doet er niet toe. En als je je erover uitspreekt, werkt het systeem je tegen en duwt je op de grond. Wie denk je wel niet dat je bent? Je gaat aan je eigen beoordelingsvermogen twijfelen. Ik schrik van mezelf. Ook ik heb gezwegen op de momenten dat het juist uitmaakte. Uit behoud van positie. Zelfreflectie is niet genoeg, dit vraagt om actie.
Los van het individuele verhaal dat ook andere verhalen vertegenwoordigt, werd ik gegrepen door wat Çankaya zegt over de Nederlandse herinneringscultuur. Het systemische verhaal. Wat zegt het over de Nederlandse samenleving, over Europa dat de genocide op Palestijnen niet benoemd mag worden? Welke verhalen mogen verteld worden en doen ertoe?
Het Nederlandse systeem zegt heel duidelijk: het lot van de Palestijnen doet er niet toe. En als je je erover uitspreekt, werkt het systeem je tegen en duwt je op de grond. Wie denk je wel niet dat je bent? Je gaat aan je eigen beoordelingsvermogen twijfelen. Ik schrik van mezelf. Ook ik heb gezwegen op de momenten dat het juist uitmaakte. Uit behoud van positie. Zelfreflectie is niet genoeg, dit vraagt om actie.
April 21, 2025
Absolute banger. Verplichte kost voor iedereen die het gore lef heeft in de redactie van een talkshow te zitten. Ook voor mensen die uit wanhoop maar Volkskrant columns zijn gaan schrijven. Vijf ballen.
June 20, 2025
Op basis van de proloog verwachtte ik een genadeloze (cultuur)kritiek op de Nederlandse herinneringscultuur en hoe die de Nederlandse houding ten opzichte van Israël stuurt. Het duurt bijna 250 bladzijden voordat dat thema ten volle naar voren komt. Dat voelt bedrieglijk als je de proloog hebt gelezen, waar de clash tussen de auteur en redacteuren van zijn uitgeverij een spanning opbouwt waarvan je als lezer hoopt dat die snel wordt ingelost.
De hoofdstukken na die vurige proloog gaan over de sociale klim van de auteur en de vervreemding die dat met zich meebrengt, met als achterdoek gesprekken die de auteur voert met zijn psycholoog. Op dat vlak vond ik Mijn ontelbare identiteiten sterker. Wel ontroerend vind ik de passages over Çankaya's familiebanden, zeker als Çankaya schrijft over hoe zijn vader liefde eigenlijk alleen kan tonen door te klussen. Hoe heb je elkaar lief, als je zoals alle appels niet ver van de boom bent gevallen maar door omstandigheden wel een heel eind van de stam bent weggerold?
In het laatste deel, als de kritiek op de herinneringscultuur en de houding ten aanzien van Israëls oorlogslust dan eindelijk komt, laat Çankaya zien dat hij een goed essayist is. Hij haalt soepel allerlei werken aan, denkt door op opgevoerde citaten en dat vind ik prettig lezen. In dit deel staat alleen ook de meest stompzinnige gedachte van het hele boek: "er is weinig triester in dit leven dan alleen eten in een restaurant. Ik spring nog liever van de hoogste verdieping van een flat."
De hoofdstukken na die vurige proloog gaan over de sociale klim van de auteur en de vervreemding die dat met zich meebrengt, met als achterdoek gesprekken die de auteur voert met zijn psycholoog. Op dat vlak vond ik Mijn ontelbare identiteiten sterker. Wel ontroerend vind ik de passages over Çankaya's familiebanden, zeker als Çankaya schrijft over hoe zijn vader liefde eigenlijk alleen kan tonen door te klussen. Hoe heb je elkaar lief, als je zoals alle appels niet ver van de boom bent gevallen maar door omstandigheden wel een heel eind van de stam bent weggerold?
In het laatste deel, als de kritiek op de herinneringscultuur en de houding ten aanzien van Israëls oorlogslust dan eindelijk komt, laat Çankaya zien dat hij een goed essayist is. Hij haalt soepel allerlei werken aan, denkt door op opgevoerde citaten en dat vind ik prettig lezen. In dit deel staat alleen ook de meest stompzinnige gedachte van het hele boek: "er is weinig triester in dit leven dan alleen eten in een restaurant. Ik spring nog liever van de hoogste verdieping van een flat."
June 8, 2025
"Er is daar een genocide gaande. Waarom moet ik daar met een grote bocht omheen? Omdat het lelijk is? Smakeloos? Moralistisch? Omdat schrijven over kinderlijken te plastisch is?"
Belangrijkste boek dat ik in jaren heb gelezen. Çankaya identificeert hoe in hedendaags Europa er een dogmatisch denken is ontstaan waarin de Holocaust niet een van de, maar hét absolute eindpunt is van racisme en ontmenselijking. Alle andere genocides staan in de pikorde ondergesteld hieraan en doen er minder toe. Op die manier ontslaan we onszelf van het ongemak om zelfkritisch te zijn op ons gedrag nu en dragen we bij aan de omstandigheden waarin nieuwe genocides zich zullen voordoen. We blikken terug op 'toen' en nemen de mensen van toen de maat. We identificeren ons uitsluitend met het slachtoffer, en creëren zoveel afstand tussen de daders van toen en 'ons' dat we er niets van leren. Dat blijkt ook uit de razende vaart waarmee Europa haar eeuwenlange antisemitisme ontkent en inmiddels heeft witgewassen door te spreken over een 'judeo-christelijke cultuur', een frame dat om het sterkst wordt gepropageerd door de politieke partijen die vandaag de dag om het hardst nieuwe vreemdelingenhaat aanjagen. Vreemdelingen die die worden verweten dat antisemitisme 'in hun bloed' zit.
Çankaya bepleit dat wij, het Westen, éérlijk onze eigen rol bezien in de wereldgeschiedenis waarin racisme en witte suprematie immer hoogtij vieren: van kolonialisme, via Auschwitz, naar Gaza.
"We" halen nooit zelf de trekker over, wel staan we altijd om de slachting heen ernaar te kijken als zwijgende meerderheid, en dat maakt ons medeplichtig.
Tientallen jaren later zullen wij of zal ons nageslacht herdenken dn reciteren wat wij of zij anders zouden hebben gedaan. Maar het is altijd nu: nu is het moment waarin je je niet uitspreekt uit angst voor een lastig gesprek met je werkgever, een verwijt, je persoonlijke imago, of je hypotheek. Ondertussen voltrekt zich er een genocide en zwijg je.
Çankaya is pijnlijk doeltreffend in het aantonen van de dubbele standaarden in de vrijheden die genomen kunnen worden bij het leggen van 'dwarsverbanden' tussen de Holocaust en nu:
"Sommige dwarsverbanden zijn wél toegestaan, ziet u? De 14-jarige Sara, die een Palestijnse vader heeft, zat kort na 7 oktober 2023 in haar VWO-klas op een Amsterdamse middelbare school. Een Holocaust-overlevende gaf een gastles en omschreef de aanval van Hamas als "een nieuwe Holocaust". Zulke groteske dwarsverbanden zijn toegestaan. Zo sprak ook niemand schande van Holocaustrelativisme toen demissionair minister-president Mark Rutte bij de jaarlijkse herdenking in 2023 de Shoa met 7 oktober verknoopte. Maar oh wee als onrijpe, veelal jonge geesten met minder tact, het genocidale Israëlische regime met de strategieën van de nazi's vergelijken. De Nakba, die uit 1948, welke Israël nu probeert te voltooien, werd verzwegen."
Çankaya's analyse toont aan hoe de geschiedenis van Auschwitz onverminderd doorgalmt naar vandaag, middels racisme en ontmenselijking van 'de ander'. Door die dwarsverbanden niet te kunnen, te mogen, te willen leggen naar het nu, zo ook niet naar Gaza, verloochenen we die geschiedenis, het 'nooit meer' en onszelf. Auschwitz is nog altijd een mogelijkheid en die mogelijkheid wordt groter als we dat niet erkennen.
Çankaya: "De vraag is vooral: wát laten we weg? Wié laten we weg? Dit verhaal gaat uiteindelijk over welke levens meer waard zijn. Weet je wat het pijnlijke is? Weet je wat het lot van joden en Palestijnen verbindt? Al ver voor de Tweede Wereldoorlog kon de Europeaan zich niet inleven in de jood. Tegenwoordig lukt het ze niet te voelen voor de Palestijn. Dit verhaal gaat dus over racisme. We zien dat het gros van de Europeanen z'n schouders ophaalt voor het Palestijnse leed. Zoals ze hun schouders ophaalden voor antisemitisme en voor racisme in hun eigen achtertuin. De ontmenselijking van de Palestijnen staat niet los van hoe we in dit land omgaan met moslims, vluchtelingen, en mensen van kleur."
Belangrijkste boek dat ik in jaren heb gelezen. Çankaya identificeert hoe in hedendaags Europa er een dogmatisch denken is ontstaan waarin de Holocaust niet een van de, maar hét absolute eindpunt is van racisme en ontmenselijking. Alle andere genocides staan in de pikorde ondergesteld hieraan en doen er minder toe. Op die manier ontslaan we onszelf van het ongemak om zelfkritisch te zijn op ons gedrag nu en dragen we bij aan de omstandigheden waarin nieuwe genocides zich zullen voordoen. We blikken terug op 'toen' en nemen de mensen van toen de maat. We identificeren ons uitsluitend met het slachtoffer, en creëren zoveel afstand tussen de daders van toen en 'ons' dat we er niets van leren. Dat blijkt ook uit de razende vaart waarmee Europa haar eeuwenlange antisemitisme ontkent en inmiddels heeft witgewassen door te spreken over een 'judeo-christelijke cultuur', een frame dat om het sterkst wordt gepropageerd door de politieke partijen die vandaag de dag om het hardst nieuwe vreemdelingenhaat aanjagen. Vreemdelingen die die worden verweten dat antisemitisme 'in hun bloed' zit.
Çankaya bepleit dat wij, het Westen, éérlijk onze eigen rol bezien in de wereldgeschiedenis waarin racisme en witte suprematie immer hoogtij vieren: van kolonialisme, via Auschwitz, naar Gaza.
"We" halen nooit zelf de trekker over, wel staan we altijd om de slachting heen ernaar te kijken als zwijgende meerderheid, en dat maakt ons medeplichtig.
Tientallen jaren later zullen wij of zal ons nageslacht herdenken dn reciteren wat wij of zij anders zouden hebben gedaan. Maar het is altijd nu: nu is het moment waarin je je niet uitspreekt uit angst voor een lastig gesprek met je werkgever, een verwijt, je persoonlijke imago, of je hypotheek. Ondertussen voltrekt zich er een genocide en zwijg je.
Çankaya is pijnlijk doeltreffend in het aantonen van de dubbele standaarden in de vrijheden die genomen kunnen worden bij het leggen van 'dwarsverbanden' tussen de Holocaust en nu:
"Sommige dwarsverbanden zijn wél toegestaan, ziet u? De 14-jarige Sara, die een Palestijnse vader heeft, zat kort na 7 oktober 2023 in haar VWO-klas op een Amsterdamse middelbare school. Een Holocaust-overlevende gaf een gastles en omschreef de aanval van Hamas als "een nieuwe Holocaust". Zulke groteske dwarsverbanden zijn toegestaan. Zo sprak ook niemand schande van Holocaustrelativisme toen demissionair minister-president Mark Rutte bij de jaarlijkse herdenking in 2023 de Shoa met 7 oktober verknoopte. Maar oh wee als onrijpe, veelal jonge geesten met minder tact, het genocidale Israëlische regime met de strategieën van de nazi's vergelijken. De Nakba, die uit 1948, welke Israël nu probeert te voltooien, werd verzwegen."
Çankaya's analyse toont aan hoe de geschiedenis van Auschwitz onverminderd doorgalmt naar vandaag, middels racisme en ontmenselijking van 'de ander'. Door die dwarsverbanden niet te kunnen, te mogen, te willen leggen naar het nu, zo ook niet naar Gaza, verloochenen we die geschiedenis, het 'nooit meer' en onszelf. Auschwitz is nog altijd een mogelijkheid en die mogelijkheid wordt groter als we dat niet erkennen.
Çankaya: "De vraag is vooral: wát laten we weg? Wié laten we weg? Dit verhaal gaat uiteindelijk over welke levens meer waard zijn. Weet je wat het pijnlijke is? Weet je wat het lot van joden en Palestijnen verbindt? Al ver voor de Tweede Wereldoorlog kon de Europeaan zich niet inleven in de jood. Tegenwoordig lukt het ze niet te voelen voor de Palestijn. Dit verhaal gaat dus over racisme. We zien dat het gros van de Europeanen z'n schouders ophaalt voor het Palestijnse leed. Zoals ze hun schouders ophaalden voor antisemitisme en voor racisme in hun eigen achtertuin. De ontmenselijking van de Palestijnen staat niet los van hoe we in dit land omgaan met moslims, vluchtelingen, en mensen van kleur."
Read
July 24, 2025Pijnlijk en ontroerend relaas van een schrijver die zowel zichzelf als de lezer niet ontziet. Je wordt aangezet tot nadenken over je eigen achtergrond, het beeld dat je van anderen hebt en de vanzelfsprekendheid van je eigen perspectieven, vooral als dat de dominante zijn. Ben blij dat ik dit gelezen heb.
July 10, 2025
Sterk en herkenbaar. Heeeeel herkenbaar zelfs. Ik denk dat ik op hetzelfde punt van woede ben beland. Woede is zo’n gekke emotie - je voelt je er gauw schuldig om. Maar woede is nodig en terecht! We leven echt in een absurde wereld, waar de ene levens (kuch kuch wit) veel zwaarder tellen dan andere. Dat weten wij buitenlanders allemaal, we kunnen er niet omheen, maar toch wordt er overal gedaan alsof dat niet zo is. Hypocriet en walgelijk, en ben er klaar mee.
September 25, 2025
Vorig jaar bespraken we met de leesclub op werk het sterke Mijn ontelbare identiteiten (2020) van cultureel antropoloog en schrijver Sinan Çankaya.
Galmende geschiedenissen (2025) is zijn nieuwste werk: een indrukwekkend, moedig en urgent essay over postkolonialisme, antisemitisme, islamofobie, gehoord worden, herdenken en lessen trekken uit de geschiedenis. Tegendraads, krachtig en oprecht.
Bovenal ook een ontroerend, confronterend en persoonlijk verhaal over zijn jeugd, opgroeien, afkomst en de ingewikkelde verhouding met zijn ouders.
Galmende geschiedenissen (2025) is zijn nieuwste werk: een indrukwekkend, moedig en urgent essay over postkolonialisme, antisemitisme, islamofobie, gehoord worden, herdenken en lessen trekken uit de geschiedenis. Tegendraads, krachtig en oprecht.
Bovenal ook een ontroerend, confronterend en persoonlijk verhaal over zijn jeugd, opgroeien, afkomst en de ingewikkelde verhouding met zijn ouders.
August 19, 2025
Sinan, als je dit leest, zoek een nieuwe uitgever en fuck je redacteuren (als die echt bestaan natuurlijk). Ja, je eigen geschiedenis heeft invloed op hoe je naar dit conflict kijkt en hoe witte Nederlanders naar jou en jouw observaties kijken, maar het boek hikt nu te veel op twee benen: het Europees geheugen en klassenmigratie. Juist je hoofdstukken over het Europees geheugen zijn interessant en nieuw en ga ik nog een paar keer lezen vanwege alle slimme dingen die er staan. De andere hoofdstukken waren traag en out of place en voor iemand die al veel over klassenmigratie heeft gelezen ook niet zo nieuw. Ik vind het jammer dat ze je niet genoeg vertrouwden en pushten voor de poverty/migrant porn.
3,5⭐️ (4,5 zonder de saaie stukken)
3,5⭐️ (4,5 zonder de saaie stukken)
April 25, 2025
Wat kan ik zeggen over Galmende Geschiedenissen? Ik zal er niet omheen draaien: ik ben een fanboy van Çankaya's werk. Waar hij in het boek vertelt over de keren dat hij filosofen of intellectuelen citeerde, wil ik nog wel 's Çankaya's woorden citeren — zeker zijn idee van de microrevolutie.
Ik wist niet wat ik moest verwachten, maar toch zijn aan mijn verwachtingen voldaan. De hoeveelheid passages die ik heb gemarkeerd en opgeschreven, laten zien hoeveel ik weer wil citeren.
Çankaya's boek is uiterst relevant en noodzakelijk om te lezen in dit tijdperk.
Ik wist niet wat ik moest verwachten, maar toch zijn aan mijn verwachtingen voldaan. De hoeveelheid passages die ik heb gemarkeerd en opgeschreven, laten zien hoeveel ik weer wil citeren.
Çankaya's boek is uiterst relevant en noodzakelijk om te lezen in dit tijdperk.
November 8, 2025
Inhoudelijk ontzettend sterk en relevant relaas over het gebrek aan meerstemmigheid in de Europese (herinnerings)cultuur en het structurele buitensluiten van de ander. Het schemergebied dat Çankaya opzoekt wat betreft de vorm waarin hij dit alles gegoten heeft, werkt in mijn ogen soms heel goed en werkt hem op andere momenten tegen. Maar steengoed boek.
July 1, 2025
Een boek over de genocide door Israël in de Gazastrook en de schaduw die de herinnering aan de Holocaust werpt over de Nederlandse blik op Israël en Palestina: dat boek wilde Sinan Çankaya schrijven.
In de inleiding van ‘Galmende geschiedenissen’ beschrijft Çankaya hoe hij met zijn uitgeverij botste over dit onderwerp. Werd Çankaya gecanceld door de ‘gatekeepers’ van het publieke debat? Uiteindelijk niet, want het boek mocht hij uitbrengen bij de uitgeverij die eerder zo heftig tegensputterde. Inclusief een verslag in geuren en kleuren van de ongemakkelijke gesprekken waarin redacteuren zeiden dat ze het boek niet rijp vonden, maar bleken te bedoelen dat de term ‘genocide’ hen te subjectief en te gevaarlijk was.
Dit riep bij mij de verwachting op dat het boek daadwerkelijk over de genocide in Gaza en de Nederlandse herinnering aan de Holocaust zou gaan. Deze verwachting was versterkt door interviews waarin Çankaya de aanvankelijk lang omstreden status van de genocide in de Gazastrook besprak.
Toch gaat het grootste deel van het boek weer over de sociale klim van Çankaya, die tegelijk een val bleek. Hoe hoger hij de intellectuele top van Nederland beklom, hoe meer hij afstand nam van zijn eigen ouders. Achteraf heeft hij spijt van de manier waarop hij zijn eigen ouders in gedachten neerhaalde. Het verhaal over zijn sociale klim heeft Çankaya eerder beschreven in ‘Mijn ontelbare identiteiten’.
Interessanter wordt het pas in het laatste deel van het boek, waarin de schrijver Westerbork en Auschwitz bezoekt. Maar wanneer hij een relevant punt aansnijdt - dat hij tot zijn schok ontdekte dat de Joodse slachtoffers helemaal geen rol speelden in de eerste Nederlandse WO II-herdenkingen - doet hij dat met een enkel regeltje af. Hoe kreeg de Holocaust daarna dan zo’n centrale rol in ons denken over goed en kwaad? Waarom spreken sommigen van de ‘Joods-christelijke cultuur’? Wanneer zijn we Joden, die vroeger ook in Nederland werden uitgekotst, tot de ‘witte mensen’ gaan rekenen? Waarom kun je aan de UvA ‘Holocaust- en genocidestudies’ studeren (volgens NIOD-onderzoeker Uğur Ümit Üngör vergelijkbaar met een formulering als ‘komkommer- en groentestudies’)? Daar gaat Çankaya dus niet op in. Met andere woorden: juist wanneer Çankaya zich als cultureel antropoloog kan onderscheiden, laat hij het volledig afweten.
Er staan veel interessante gedachten in ‘Galmende geschiedenissen’, maar helaas zijn ze rommeliger en kronkeliger op papier beland dan je zou hopen. Het Holocaust- en Gazaboek dat Çankaya wilde schrijven (en dat ik op dit moment graag had willen lezen), is dit ook niet geworden. Jammer.
In de inleiding van ‘Galmende geschiedenissen’ beschrijft Çankaya hoe hij met zijn uitgeverij botste over dit onderwerp. Werd Çankaya gecanceld door de ‘gatekeepers’ van het publieke debat? Uiteindelijk niet, want het boek mocht hij uitbrengen bij de uitgeverij die eerder zo heftig tegensputterde. Inclusief een verslag in geuren en kleuren van de ongemakkelijke gesprekken waarin redacteuren zeiden dat ze het boek niet rijp vonden, maar bleken te bedoelen dat de term ‘genocide’ hen te subjectief en te gevaarlijk was.
Dit riep bij mij de verwachting op dat het boek daadwerkelijk over de genocide in Gaza en de Nederlandse herinnering aan de Holocaust zou gaan. Deze verwachting was versterkt door interviews waarin Çankaya de aanvankelijk lang omstreden status van de genocide in de Gazastrook besprak.
Toch gaat het grootste deel van het boek weer over de sociale klim van Çankaya, die tegelijk een val bleek. Hoe hoger hij de intellectuele top van Nederland beklom, hoe meer hij afstand nam van zijn eigen ouders. Achteraf heeft hij spijt van de manier waarop hij zijn eigen ouders in gedachten neerhaalde. Het verhaal over zijn sociale klim heeft Çankaya eerder beschreven in ‘Mijn ontelbare identiteiten’.
Interessanter wordt het pas in het laatste deel van het boek, waarin de schrijver Westerbork en Auschwitz bezoekt. Maar wanneer hij een relevant punt aansnijdt - dat hij tot zijn schok ontdekte dat de Joodse slachtoffers helemaal geen rol speelden in de eerste Nederlandse WO II-herdenkingen - doet hij dat met een enkel regeltje af. Hoe kreeg de Holocaust daarna dan zo’n centrale rol in ons denken over goed en kwaad? Waarom spreken sommigen van de ‘Joods-christelijke cultuur’? Wanneer zijn we Joden, die vroeger ook in Nederland werden uitgekotst, tot de ‘witte mensen’ gaan rekenen? Waarom kun je aan de UvA ‘Holocaust- en genocidestudies’ studeren (volgens NIOD-onderzoeker Uğur Ümit Üngör vergelijkbaar met een formulering als ‘komkommer- en groentestudies’)? Daar gaat Çankaya dus niet op in. Met andere woorden: juist wanneer Çankaya zich als cultureel antropoloog kan onderscheiden, laat hij het volledig afweten.
Er staan veel interessante gedachten in ‘Galmende geschiedenissen’, maar helaas zijn ze rommeliger en kronkeliger op papier beland dan je zou hopen. Het Holocaust- en Gazaboek dat Çankaya wilde schrijven (en dat ik op dit moment graag had willen lezen), is dit ook niet geworden. Jammer.
May 4, 2025
Ik wil nu toch wel heel graag de ongeredigeerde versie lezen
June 4, 2025
Ik moest nog even nadenken over een review, maar een van de betere boeken van afgelopen jaar. Een enorm moedig (en pijnlijk) boek met een belangrijke boodschap en ook nog eens goed opgeschreven. Je wordt constant aan het denken gezet.
April 24, 2025
Geheel vrijwillig heb ik mij onderworpen aan de stoomwals van Galmende Geschiedenissen. Om nog vaak te herhalen. Lees je één boek dit jaar, laat het deze zijn.
Read
October 14, 2025Sinan Çankaya zou ik wel meer van willen lezen of horen, zeker als hij iets te zeggen heeft over het werk van filosofen dat hij goed kent gekoppeld aan de politiek van nu. Hij komt met interessante citaten waardoor ik denk 'ik moet echt nog meer van Edward Said lezen' en heeft filosofisch-sociologische vragen over wie welk verhaal in de geschiedenis/het nu mag vertellen vanwege het al dan niet hebben van een bepaalde achtergrond. Ook Çankaya worstelt daar zelf mee en dat maakt hij duidelijk in 'Galmende geschiedenissen' d.m.v. verhalen over zijn jeugd en volwassenwording in een gezin met migratieachtergrond. Ze hadden het niet breed en er was achteraf gezien weinig cultuur (boeken, ideeënuitwisseling) die hem aangereikt werd, iedereen zat in vaste patronen die generaties lang worden overgedragen.
Al met al een interessant boek, maar het las voor mij niet soepel door de twee sporen die gelijktijdig bewandeld werden en anders van stijl waren. Het schrijfproces staat ook op papier en daarin wordt duidelijk dat die wrijving tussen stijlen/onderwerpen in de uitgeverij merkbaar was, zo niet bewust aangemoedigd werd (je weet nooit of je alles wat in een boek staat moet geloven, maar de auteur leek eerst zich alleen te willen richten op zwijgen of je uitspreken omtrent Gaza).
Wil je dus een boek dat zich onderzoekend meer op die politieke situatie richt, lees dan Geweten: Over Israël en Palestina, en 'Galmende geschiedenissen' voor "een halsstarrige verbeeldingen van onze dwarsverbanden". Blij dat ik met deze antropoloog heb kennisgemaakt, benieuwd naar zijn eerdere boek 'Mijn ontelbare identiteiten'.
Al met al een interessant boek, maar het las voor mij niet soepel door de twee sporen die gelijktijdig bewandeld werden en anders van stijl waren. Het schrijfproces staat ook op papier en daarin wordt duidelijk dat die wrijving tussen stijlen/onderwerpen in de uitgeverij merkbaar was, zo niet bewust aangemoedigd werd (je weet nooit of je alles wat in een boek staat moet geloven, maar de auteur leek eerst zich alleen te willen richten op zwijgen of je uitspreken omtrent Gaza).
Wil je dus een boek dat zich onderzoekend meer op die politieke situatie richt, lees dan Geweten: Over Israël en Palestina, en 'Galmende geschiedenissen' voor "een halsstarrige verbeeldingen van onze dwarsverbanden". Blij dat ik met deze antropoloog heb kennisgemaakt, benieuwd naar zijn eerdere boek 'Mijn ontelbare identiteiten'.
September 21, 2025
ik vond dit oprecht prachtig, herkende me als biculturele vrouw die opgroeide in armoede als dochter van een niet-witte immigrant énorm in de tweestrijd (godzijdank heb ik mezelf ontworteld / oh mijn god, ik heb mezelf ontworteld), en vind dat iedereen — vooral witte nederlanders — dit moet lezen en hoop dat het oncomfortabel voelt om met je neus op de feiten gedrukt te worden
July 10, 2025
Goed geschreven. Veel respect voor deze intelligente schrijver. Wat mag wel/wat mag niet gezegd of herinnerd worden, dat allemaal verklaard uit zijn ontelbare Nederlands Turkse perspectieven!
May 14, 2025
confronterend boek wel, zeker de epiloog
June 10, 2025
Poh, een gedurfd boek dat echt aan het denken zet en confronteert. Een boek om te herlezen, zeker richting het einde.
“En wanneer de strijd tegen antisemitisme terugkomt onder de koepel van alle racismen, kan solidariteit vooropstaan”
“En wanneer de strijd tegen antisemitisme terugkomt onder de koepel van alle racismen, kan solidariteit vooropstaan”
May 12, 2025
10/10! Wat een ontzettend goed boek! Verplichte kost voor iedereen!
June 19, 2025
Moest het een boek worden waarin iets zit voor iedereen? Of waren alle elementen noodzakelijk om juist dit verhaal te vertellen? Misschien allebei.
Ik vond het confronterend en vooral urgent hoe hij zichzelf, en ons, een spiegel voorhoudt. Het gevoel van morele verhevenheid dat in je schuilt. Een wereld achterlaten – mensen minder belangrijk maken – om toegang te krijgen tot een andere wereld. En ons onvermogen om de signalen te herkennen wanneer de geschiedenis ons roept. Wanneer het galmt, en we niet alleen moeten luisteren, maar ook moeten ingrijpen.
Ik heb pagina’s opnieuw gelezen om het echt tot me door te laten dringen en zal dat misschien wel blijven doen. Toch geen 5 ballen omdat ik het soms een beetje losse flarden vond en ik wat structuur miste. Ondanks dat een fijne schrijfstijl waardoor het pakkend en fijn leest.
Ik vond het confronterend en vooral urgent hoe hij zichzelf, en ons, een spiegel voorhoudt. Het gevoel van morele verhevenheid dat in je schuilt. Een wereld achterlaten – mensen minder belangrijk maken – om toegang te krijgen tot een andere wereld. En ons onvermogen om de signalen te herkennen wanneer de geschiedenis ons roept. Wanneer het galmt, en we niet alleen moeten luisteren, maar ook moeten ingrijpen.
Ik heb pagina’s opnieuw gelezen om het echt tot me door te laten dringen en zal dat misschien wel blijven doen. Toch geen 5 ballen omdat ik het soms een beetje losse flarden vond en ik wat structuur miste. Ondanks dat een fijne schrijfstijl waardoor het pakkend en fijn leest.
June 9, 2025
Cankaya heeft een pakkend en urgent boek geschreven, waarin hij de hypocrisie in onze samenleving, van zichzelf, van onszelf, haarfijn blootlegt en tegelijkertijd zijn frustratie uit over het ingebakken racisme in onze samenleving en onze herdenkingscultuur.
In het boek zitten twee lagen: het verhaal over zijn leven en het verhaal over zijn worsteling met het verhaal dat hij eigenlijk wil schrijven en dat uiteindelijk naar voren komt in het bijna pamflet-achtige einde. Die dubbele laag is wat mij betreft slim gevonden. Zo kan hij precies laten zien wat hij bedoelt.
Ik vond hem scherp en humoristisch. Wat Jip van der Toorn kan met tekeningen, kan hij met woorden. Met herkenbare humoristische en tegelijkertijd pijnlijke scenes of gedachten legt hij zijn vinger precies op de juiste plek waar het om hypocrisie gaat.
Maar hij is ook gefrustreerd en boos. Die frustratie kon ik als lezer goed meevoelen. En hij heeft een punt waar het de Holocaust en onze herdenkingscultuur betreft.
Dat sloot aan bij het ongemak dat ik zelf ervoer bij de incidenten in Amsterdam rond de Maccabi supporters en de discussie over de alternatieve dodenherdenking op 4 mei. Dit boek heeft mij aan het denken gezet.
In het boek zitten twee lagen: het verhaal over zijn leven en het verhaal over zijn worsteling met het verhaal dat hij eigenlijk wil schrijven en dat uiteindelijk naar voren komt in het bijna pamflet-achtige einde. Die dubbele laag is wat mij betreft slim gevonden. Zo kan hij precies laten zien wat hij bedoelt.
Ik vond hem scherp en humoristisch. Wat Jip van der Toorn kan met tekeningen, kan hij met woorden. Met herkenbare humoristische en tegelijkertijd pijnlijke scenes of gedachten legt hij zijn vinger precies op de juiste plek waar het om hypocrisie gaat.
Maar hij is ook gefrustreerd en boos. Die frustratie kon ik als lezer goed meevoelen. En hij heeft een punt waar het de Holocaust en onze herdenkingscultuur betreft.
Dat sloot aan bij het ongemak dat ik zelf ervoer bij de incidenten in Amsterdam rond de Maccabi supporters en de discussie over de alternatieve dodenherdenking op 4 mei. Dit boek heeft mij aan het denken gezet.
June 25, 2025
Ik was zo door dit boek heen. De schrijfstijl is niet alleen duidelijk, maar ook persoonlijk en oprecht dat het bijna voelt alsof je zelf in het hoofd van de schrijver zit.
In het begin wist ik niet goed wat ik moest verwachten. Dit boek neemt je mee in een stroom van emoties en laat je voelen hoe pijnlijk en verwarrend het kan zijn om mens te zijn in een wereld die, pijnlijk vaak is ingedeeld in Wij en de Ander (Edward Said). Het raakte me omdat alles uit gevoel is geschreven — geen afstand, geen filter. Dat maakt het intens, maar ook troostend.
Veel van wat er werd gezegd over Gaza en de genocide herkende ik pijnlijk goed. Vooral in wat Sinan beschrijft “de hel is doen alsof er niets aan de hand is, het zit in een verveeld schouderophalen, doffe apathie, sluwe goedpraterij”.
In het begin wist ik niet goed wat ik moest verwachten. Dit boek neemt je mee in een stroom van emoties en laat je voelen hoe pijnlijk en verwarrend het kan zijn om mens te zijn in een wereld die, pijnlijk vaak is ingedeeld in Wij en de Ander (Edward Said). Het raakte me omdat alles uit gevoel is geschreven — geen afstand, geen filter. Dat maakt het intens, maar ook troostend.
Veel van wat er werd gezegd over Gaza en de genocide herkende ik pijnlijk goed. Vooral in wat Sinan beschrijft “de hel is doen alsof er niets aan de hand is, het zit in een verveeld schouderophalen, doffe apathie, sluwe goedpraterij”.
Read
June 2, 2025Ehm haha ik had iets heel anders verwacht op basis van alle recensies en interviews die ik heb verslonden.. Het is een super belangrijke boodschap (vooral richting het einde en zelfs de epiloog) maar de ‘dwarsverbanden’ waar het boek om draait en waar ik zooo nieuwsgierig naar was worden zijn, in mijn ervaring, niet genoeg uitgewerkt :( Er wordt naar hun contouren gewezen maar we bekijken ze nooit echt goed van dichtbij; de details blijven onbenoemd. En enerzijds is die zoektocht charmant en siert het de auteur - en voel ik echt mee met zijn verlangen om die verbanden te zien en zichtbaar te maken - en anderzijds vond ik het dus best onbevredigend omdat het niet echt lukte, terwijl het wel dichtbij voelde.
July 19, 2025
Waar gaat dit heen, denk je aan het begin van het boek? Een persoonlijk verhaal voert je langzaam mee in een heel helder opgeschreven verhaal over hoe selectief het westen is in het erkennen van leed en over hoe geschiedenissen doorklinken in het heden. Lees dit.
November 15, 2025
3,5 *
Ik vindt het eigenlijk twee halve boeken: enerzijds over zijn jeugd als tweede generatie Turk in Nijmegen en zijn relatie met zijn familie door de jaren heen. Ouders zijn hardwerkende arbeiders die uit het achterland van Turkije naar Nederland kwamen; Sinan (en zijn zussen) zijn gaan studeren, maar vallen ook tussen wal en schip: niet ale volwaardige Nederlander gezien worden en de roots ontheemd. Anderzijds gaat het over de genocide op de Palestijnen en hoe wij als Europeanen wegkijken, terwijl de grootste genocide in de geschiedenis nog geen eeuw geleden op ons continent plaatsvond.
Het is wel een boek dat je nieuwsgierig maakt naar zijn andere werk.
Ik vindt het eigenlijk twee halve boeken: enerzijds over zijn jeugd als tweede generatie Turk in Nijmegen en zijn relatie met zijn familie door de jaren heen. Ouders zijn hardwerkende arbeiders die uit het achterland van Turkije naar Nederland kwamen; Sinan (en zijn zussen) zijn gaan studeren, maar vallen ook tussen wal en schip: niet ale volwaardige Nederlander gezien worden en de roots ontheemd. Anderzijds gaat het over de genocide op de Palestijnen en hoe wij als Europeanen wegkijken, terwijl de grootste genocide in de geschiedenis nog geen eeuw geleden op ons continent plaatsvond.
Het is wel een boek dat je nieuwsgierig maakt naar zijn andere werk.
January 7, 2026
Galmende geschiedenissen is een confronterend, persoonlijk en maatschappelijk relevant essay. Een centraal thema is de vraag welke geschiedenissen “galmen” in de samenleving en welke worden genegeerd. Herdenken is geen neutraal proces, maar eerder een machtsvraag. Het essay roept niet alleen op om jezelf vragen te stellen maar ook deze vragen aan anderen te stellen. Niet eenvoudig leesbaar maar een aanrader voor iedereen die zelfreflectie niet uit de weg gaat.
September 21, 2025
ik zou dit (met name vanaf deel 3) graag blijven herlezen, en zou iedereen aanraden om hetzelfde te doen
Displaying 1 - 30 of 144 reviews