What do you think?
Rate this book
Het gezoem van bijna alles
Cato zit op haar bankje, dat vergroeid is met mimosa. Waar wacht ze op? Nergens op. Ze zit er gewoon. Met haar glazen oog dat traant bij zuidwestenwind. Alsof ze huilt. Maar Cato heeft negen jaar geleden voor het laatst gehuild. Toen haar jongetjes werden verpletterd door de glimmende ijskast en haar hart bevroor.
Is het de wijn die ze de hele dag drinkt, de abrupte dood van haar buurvrouw die nadreunt? Of het gezoem van bijna alles bij elkaar? In dat gezoem komt iets naar boven zweven, het fladderende geluid van een vergeten het besluit om dingen te ondernemen die boven haar macht liggen, om geen lafaard te zijn. Cato Goudschenker, postbode, denker, schenker van brieven – ze schrijft twee, drie zinnen en zet iets in gang wat onomkeerbaar is.
Is het de wijn die ze de hele dag drinkt, de abrupte dood van haar buurvrouw die nadreunt? Of het gezoem van bijna alles bij elkaar? In dat gezoem komt iets naar boven zweven, het fladderende geluid van een vergeten het besluit om dingen te ondernemen die boven haar macht liggen, om geen lafaard te zijn. Cato Goudschenker, postbode, denker, schenker van brieven – ze schrijft twee, drie zinnen en zet iets in gang wat onomkeerbaar is.
296 pages, Kindle Edition
First published April 9, 2025
About the author
Coco Schrijber
3 books10 followersCoco Schrijber (1961) is een Nederlands filmregisseuse van documentaires, en schrijfster van de boeken De luchtvegers (2015) en Ola en de dingen (2019).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 135 reviews
Read
June 1, 2026De roman Het gezoem van bijna alles van Coco Schrijber, die genomineerd was voor de Libris Literatuurprijs maar niet won, gaat niet over een intelligente vrouw die Cato Goudschenker wordt genoemd, die als filosofe een briljante academische carrière heeft gehad en die na vijf miskramen aan lager wal raakt en zichzelf de vergetelheid in drinkt in een uithoek van een warm eiland, waarna zij zich herpakt en naar Peru reist om heldhaftig in haar eentje een van de hoogste bergen ter wereld te beklimmen, hoewel het boek daar wel degelijk over gaat. De roman gaat over een van de pijnlijkste knelpunten van deze tijd: zingeving. Hij gaat over de heden ten dage uiterst zeldzaam geworden ervaring van betekenis en het alomtegenwoordige gemis van zin. Hij gaat over de vraag wat wij nalaten, in de dubbele betekenis van dat werkwoord. Het boek wil de lezer doordringen van zijn of haar plicht om betekenisvol te zijn. Daarmee is het een belangrijk en uiterst actueel boek.
Het is ook nog eens een mooi boek. Ik heb ooit bij wijze van provocatie wel eens beweerd dat het in de literatuur draait om de decors. Deze roman laat de lezer reizen naar spectaculaire, exotische omgevingen, zoals het eiland La Palma, omspoeld door de oceaan, de Huascarán in het Cordillera Blanca Massief in de regio Ancash van Peru, Flevoland, Damascus, Puglia en een lintdorp in het Westland. Al deze decors zijn functioneel. De leegte van de oceaan rond La Palma, waar de protagoniste de hele dag naar zit te kijken terwijl zij zich klem zuipt, is de leegte van de polders die andere personages bedrukt in Flevoland en in het Westland. Het is existentiële leegte.
Cato Goudschenker heeft deze leegte tevergeefs trachten te vullen met filosofie en met fictie, die eruit bestaat dat zij levens verzint voor haar ongeboren kinderen. Intussen zit zij, evenals alle andere personages, eigenlijk niets anders te doen dan te wachten tot de tijd zich vanzelf in tweeën splitst en het moment aanbreekt waarop de mist van de zinloosheid op magische wijze optrekt, hetgeen nimmer zal gebeuren tenzij dat wordt afgedwongen. Dan stelt zij een daad. Het gaat er niet om of die daad zinvol is, maar dat het zinvol is om een daad te stellen. En zij schrijft een brief die van alles in werking stelt. Het wordt nooit duidelijk wat er in die brief staat, maar dat doet er ook niet toe. Wat ertoe doet, is dat zij iets van betekenis heeft nagelaten aan anderen.
Deze roman demonstreert de kracht van literatuur. Hier kan geen zelfhulpboek tegenop. Hoewel het boek kan worden geïnterpreteerd als kritiek op het nut van fictie, is het de stuwende noodzaak van dit verzonnen verhaal, alsmede onze met stilistisch geweld afgedwongen empathie voor de personages, die ons niet alleen op rationeel niveau overtuigt van de noodzaak om ons leven te veranderen, maar die ons ook op pijnlijk concrete wijze laat voelen hoe leeg wij zijn en ons emotioneel en zintuiglijk doordringt van het besef dat er geen reden is om die verandering uit te stellen tot morgen.
Het is ook nog eens een mooi boek. Ik heb ooit bij wijze van provocatie wel eens beweerd dat het in de literatuur draait om de decors. Deze roman laat de lezer reizen naar spectaculaire, exotische omgevingen, zoals het eiland La Palma, omspoeld door de oceaan, de Huascarán in het Cordillera Blanca Massief in de regio Ancash van Peru, Flevoland, Damascus, Puglia en een lintdorp in het Westland. Al deze decors zijn functioneel. De leegte van de oceaan rond La Palma, waar de protagoniste de hele dag naar zit te kijken terwijl zij zich klem zuipt, is de leegte van de polders die andere personages bedrukt in Flevoland en in het Westland. Het is existentiële leegte.
Cato Goudschenker heeft deze leegte tevergeefs trachten te vullen met filosofie en met fictie, die eruit bestaat dat zij levens verzint voor haar ongeboren kinderen. Intussen zit zij, evenals alle andere personages, eigenlijk niets anders te doen dan te wachten tot de tijd zich vanzelf in tweeën splitst en het moment aanbreekt waarop de mist van de zinloosheid op magische wijze optrekt, hetgeen nimmer zal gebeuren tenzij dat wordt afgedwongen. Dan stelt zij een daad. Het gaat er niet om of die daad zinvol is, maar dat het zinvol is om een daad te stellen. En zij schrijft een brief die van alles in werking stelt. Het wordt nooit duidelijk wat er in die brief staat, maar dat doet er ook niet toe. Wat ertoe doet, is dat zij iets van betekenis heeft nagelaten aan anderen.
Deze roman demonstreert de kracht van literatuur. Hier kan geen zelfhulpboek tegenop. Hoewel het boek kan worden geïnterpreteerd als kritiek op het nut van fictie, is het de stuwende noodzaak van dit verzonnen verhaal, alsmede onze met stilistisch geweld afgedwongen empathie voor de personages, die ons niet alleen op rationeel niveau overtuigt van de noodzaak om ons leven te veranderen, maar die ons ook op pijnlijk concrete wijze laat voelen hoe leeg wij zijn en ons emotioneel en zintuiglijk doordringt van het besef dat er geen reden is om die verandering uit te stellen tot morgen.
May 2, 2025
De een zal dit een vol boek noemen, de ander een rijk boek. Een verhaal dat je meeneemt en speelt met je verwachtingen en ineens een mes in je hart plant. Je zit helemaal in het hoofd van Cato Goudschenker en voelt haar onmacht, haar ergernis over zichzelf om een stap te zetten. Doe iets! maant het eiland haar. De literaire stijl is om te zoenen zonder dat het gewilde/gezochte zinnen zijn die in de weg zitten (had ik nogal last van bij Paul Claudel) Ik bleef nadenken over Cato, haar kinderen, haar gedachten, wat ze zoekt, kwijt is. Haar discussie in haar nachtelijke drankroes met grote denkers is supergeestig en scherp. En die brief! Een monumentale maar persoonlijke roman.
Ze leeft zoals dat gaat als je achttien bent, wanneer de ochtend nog een vraag is en geen in je gezicht dicht gesmeten deur.
Hij is een buitenwijk waar ’s avonds niemand over straat loopt.
De post was verantwoordelijk voor het niet uit elkaar vallen van de mensheid.
Voor de een vlogen de jaren voorbij en voor de ander kropen ze om, dagen van plakband.
Je hebt mensen die kinderen krijgen alsof ze boodschappen gaan doen en je hebt mensen die zelf altijd kinderen blijven, dat zijn aanstekelijke mensen want als je die vroeg: wat is je favoriete dinosaurus, wisten ze meteen antwoord. Alsof het leven voor hen niet bestond uit belastingaangiften en inparkeren, ruzie met de buren of bezoekjes aan kennissen waarvan ze de achternaam verhaspelden.
In het midden van het plein staat, zoals altijd, in elke stad, een vrijheidsmonument. Het eeuwenoude verhaal. Je wordt belegerd, veroverd, je geeft op en dan kom je in opstand. Zo gaat het in het groot, zo gaat het in het klein. Cato was ook in opstand gekomen, tegen zichzelf.
Ik kreeg tijdens het lezen ook enorme zin om in opstand te komen. Lees dit boek.
Ze leeft zoals dat gaat als je achttien bent, wanneer de ochtend nog een vraag is en geen in je gezicht dicht gesmeten deur.
Hij is een buitenwijk waar ’s avonds niemand over straat loopt.
De post was verantwoordelijk voor het niet uit elkaar vallen van de mensheid.
Voor de een vlogen de jaren voorbij en voor de ander kropen ze om, dagen van plakband.
Je hebt mensen die kinderen krijgen alsof ze boodschappen gaan doen en je hebt mensen die zelf altijd kinderen blijven, dat zijn aanstekelijke mensen want als je die vroeg: wat is je favoriete dinosaurus, wisten ze meteen antwoord. Alsof het leven voor hen niet bestond uit belastingaangiften en inparkeren, ruzie met de buren of bezoekjes aan kennissen waarvan ze de achternaam verhaspelden.
In het midden van het plein staat, zoals altijd, in elke stad, een vrijheidsmonument. Het eeuwenoude verhaal. Je wordt belegerd, veroverd, je geeft op en dan kom je in opstand. Zo gaat het in het groot, zo gaat het in het klein. Cato was ook in opstand gekomen, tegen zichzelf.
Ik kreeg tijdens het lezen ook enorme zin om in opstand te komen. Lees dit boek.
May 5, 2026
Op bladzijde 199 dacht ik waar gaat dit eigenlijk heen en waarom lees ik dit nog. De schrijfstijl sprak me niet aan, te gekunsteld allemaal, te uitleggerig. Het filosofische gehalte vond ik erg in 'grootse' algemeenheden blijven hangen, ik moest te vaak denken aan De jongen, de vos etc. Het ergerde me denk ik extra omdat de hoofdpersoon ooit een charismatische, succesvolle hoogleraar filosofie was, ik verwacht dan toch wel wat meer diepgang en passages waar ik dan nog lang aan blijf denken.
Het boek raakte me in elk geval nergens. Vanaf dat moment schuin verder gelezen.
Het boek raakte me in elk geval nergens. Vanaf dat moment schuin verder gelezen.
'Ik weet dat het vaag klinkt maar luister naar me, je kunt iets zijn, timmerman of burgemeester van een lieflijk dorp, personeelsplanner bij het openbaar vervoer, conciërge, rechercheur, een bezielend theaterregisseur of zelfs kapitein op je eigen visserskotter, je kunt aanzien hebben en plezier in je werk, maar je vorm is nooit af. Omdat we ons elke dag laten misleiden. Door de vorm die we hebben aangenomen.'
April 23, 2026
Dit was een bijzondere leeservaring. Ik begon als een speer, met al lovende uitspraken in mijn dagboek, omdat het hoofdpersonage Cato mij direct greep. Ze raakte mij met haar filosofische observaties en de verhalen die ze van haar leven maakte. Vele vele zinnen vond ik prachtige, herkenbare observaties.
‘Catootje denkt de hele dag, over zaken die ertoe doen en onbeduidende dingen, over stelregels en visies, over vormloze kwesties die geen kwesties zijn totdat je er een vraag over stelt. Denken is wat ze het liefst doet. En klimmen, maar daar gaat het nu nog niet over.’
Interessant genoeg kwam er ineens een rem op mijn leesvaart en werd een deel van het boek een moeilijkere leestocht, vergelijkbaar met hoe Cato zelf ook zoekt en klimt. Bij sommige passages vroeg ik mij af wat de toegevoegde waarde er nu precies van was, of van zou zijn, maar steeds klom ik door.
Misschien dat het vertragen van dit leesproces er voor heeft gezorgd dat ik zo veel over dit boek na ging denken. Misschien is juist dat doorgaan, die moeite doen, zo mooi beschreven in dit boek. Aan het eind kwam mijn leesspurt weer terug en werd ik beloond, met tranen van een soort van geluk? Zelfs dat snap ik nu nog niet helemaal, maar dat hoeft ook niet. Hopelijk wordt Coco (of Cato?) zelf ook beloond voor dit pareltje.
'je vorm is nooit af. Omdat we ons elke dag laten misleiden. Door de vorm die we hebben aangenomen.'
‘Catootje denkt de hele dag, over zaken die ertoe doen en onbeduidende dingen, over stelregels en visies, over vormloze kwesties die geen kwesties zijn totdat je er een vraag over stelt. Denken is wat ze het liefst doet. En klimmen, maar daar gaat het nu nog niet over.’
Interessant genoeg kwam er ineens een rem op mijn leesvaart en werd een deel van het boek een moeilijkere leestocht, vergelijkbaar met hoe Cato zelf ook zoekt en klimt. Bij sommige passages vroeg ik mij af wat de toegevoegde waarde er nu precies van was, of van zou zijn, maar steeds klom ik door.
Misschien dat het vertragen van dit leesproces er voor heeft gezorgd dat ik zo veel over dit boek na ging denken. Misschien is juist dat doorgaan, die moeite doen, zo mooi beschreven in dit boek. Aan het eind kwam mijn leesspurt weer terug en werd ik beloond, met tranen van een soort van geluk? Zelfs dat snap ik nu nog niet helemaal, maar dat hoeft ook niet. Hopelijk wordt Coco (of Cato?) zelf ook beloond voor dit pareltje.
'je vorm is nooit af. Omdat we ons elke dag laten misleiden. Door de vorm die we hebben aangenomen.'
March 20, 2026
Wat een boek, wat een boek! Mooi gecomponeerd, indringend verhaal, interessante personages met prachtig gevonden namen, fijne hoofdstuktitels.
Het verhaal
Cato Goudschenker is studente in een niet nader genoemde stad. Ze studeert filosofie, want denken, dat is het liefste wat ze doet. Het “zoemen” in haar hoofd lekker z’n gang laten gaan onder het geniet van loeisterke koffie. Wat ze later wil worden weet ze niet, maar in ieder geval geen moeder. “Als alles tegenvalt en je gefnuikte ambities je aan de drank slingeren, kan je altijd nog moeder worden”.
We maken een sprong in de tijd. Cato woont inmiddels op een Spaanstalig eiland in de Atlantische oceaan. Alleen. Ze is de postbode van het eiland en rijdt met haar scootertje van hot naar her om de weinige pakjes en brieven die er komen rond te brengen. De rest van de dag zit ze op een bankje, rookt als een schoorsteen en zuipt als een ketter.
We komen erachter dat, in tegenstelling tot haar voornemen al studente, ze maar liefst 5 kinderen heeft. Maar dat de jongste twee dood zijn gegaan, geplet door een koelkast. En de andere kinderen ziet ze niet (meer). Geen wonder dat ze vergetelheid van dat enorme verdriet probeert te bewerkstelligen.
De dagen, maanden, jaren, rijgen zich aan elkaar. Letargisch. Tot haar oude buurvrouw overlijdt en er op het eiland een enorme bosbrand uitbreekt. Die gebeurtenissen doorbreken Cato’s passiviteit. Ze pakt haar oude liefde, het bergbeklimmen weer op.
Vlak voordat ze naar Peru gaat om daar een hoge berg te gaan bedwingen, schrijft ze een brief aan alle mensen over de wereld die ook Goudschenker heten. Brieven die door postbodes zoals zij gesorteerd en bezorgd worden. Brieven die in het volgende deel van het boek zeer uiteenlopende levens beroeren.
Mijn favoriete citaat: “Aan wie laat je je leven na, als er niemand is?”
Het verhaal
Cato Goudschenker is studente in een niet nader genoemde stad. Ze studeert filosofie, want denken, dat is het liefste wat ze doet. Het “zoemen” in haar hoofd lekker z’n gang laten gaan onder het geniet van loeisterke koffie. Wat ze later wil worden weet ze niet, maar in ieder geval geen moeder. “Als alles tegenvalt en je gefnuikte ambities je aan de drank slingeren, kan je altijd nog moeder worden”.
We maken een sprong in de tijd. Cato woont inmiddels op een Spaanstalig eiland in de Atlantische oceaan. Alleen. Ze is de postbode van het eiland en rijdt met haar scootertje van hot naar her om de weinige pakjes en brieven die er komen rond te brengen. De rest van de dag zit ze op een bankje, rookt als een schoorsteen en zuipt als een ketter.
We komen erachter dat, in tegenstelling tot haar voornemen al studente, ze maar liefst 5 kinderen heeft. Maar dat de jongste twee dood zijn gegaan, geplet door een koelkast. En de andere kinderen ziet ze niet (meer). Geen wonder dat ze vergetelheid van dat enorme verdriet probeert te bewerkstelligen.
De dagen, maanden, jaren, rijgen zich aan elkaar. Letargisch. Tot haar oude buurvrouw overlijdt en er op het eiland een enorme bosbrand uitbreekt. Die gebeurtenissen doorbreken Cato’s passiviteit. Ze pakt haar oude liefde, het bergbeklimmen weer op.
Vlak voordat ze naar Peru gaat om daar een hoge berg te gaan bedwingen, schrijft ze een brief aan alle mensen over de wereld die ook Goudschenker heten. Brieven die door postbodes zoals zij gesorteerd en bezorgd worden. Brieven die in het volgende deel van het boek zeer uiteenlopende levens beroeren.
Mijn favoriete citaat: “Aan wie laat je je leven na, als er niemand is?”
July 21, 2026
Het eerste deel is fantastisch, daarna krijgt het zelfhulpneigingen
August 2, 2026
Zodra je uit de binnenwereld van Cato bent en niet meer haar midlifecrisis gefilosofeer hoeft te lezen wordt het een mooi boek.
January 16, 2026
Een bijzonder bijzonder boek. Ik dacht lange tijd dat Schrijber aan zichzelf ten onder zou gaan door zo bijna clichématig en emotioneel te schrijven, maar nadat duidelijk wordt dat er meer hoofdpersonen zijn dan Cato alleen, blijkt het niet de schrijver, maar het personage te zijn dat zo praat en denkt. Ze neigen allemaal wel enigszins naar het pathetische, maar in wisselende hoeveelheden, dat maakt het een stuk draaglijker.
De opzet van het boek is zeer bijzonder. Niets is wat het lijkt. De hoofdpersoon bekleedt eerst wel, dan niet meer, en dan weer wel, en dan toch niet meer, die rol, ergens halverwege wordt het opeens een mozaïekvertelling vol prachtige, kleine en grote levensverhalen, er wordt flink gedacht, gemijmerd en anderszins gefilosofeerd, cruciale details blijven moedig onbenoemd (want op welk eiland woonde Cato nou?), en niemand blijft per definitie gespaard. Het boek is even ingenieus opgezet als uitgewerkt.
Het is alleen soms wel erg wijdlopig-associatief-meanderend-verdwalend. Daar lees ik me dan moedig doorheen, maar dat vond ik eerder hinderlijk dan verrijkend. Afijn. Minor details. Een bijzonder en tamelijk onnederlands boek, dat nogmaals bewijst dat juist scenarioschrijvers héél goeie boekenschrijvers kunnen zijn.
De opzet van het boek is zeer bijzonder. Niets is wat het lijkt. De hoofdpersoon bekleedt eerst wel, dan niet meer, en dan weer wel, en dan toch niet meer, die rol, ergens halverwege wordt het opeens een mozaïekvertelling vol prachtige, kleine en grote levensverhalen, er wordt flink gedacht, gemijmerd en anderszins gefilosofeerd, cruciale details blijven moedig onbenoemd (want op welk eiland woonde Cato nou?), en niemand blijft per definitie gespaard. Het boek is even ingenieus opgezet als uitgewerkt.
Het is alleen soms wel erg wijdlopig-associatief-meanderend-verdwalend. Daar lees ik me dan moedig doorheen, maar dat vond ik eerder hinderlijk dan verrijkend. Afijn. Minor details. Een bijzonder en tamelijk onnederlands boek, dat nogmaals bewijst dat juist scenarioschrijvers héél goeie boekenschrijvers kunnen zijn.
August 10, 2026
Prachtig, prachtig. Echt overweldigd door dit boek! De diepere lagen, het decor, de personages allemaal even indrukwekkend. Het is een filosofische mijmering, een reisverslag, een verhaal over migratie, het heeft echt van alles wat in zich! Het is soms traag, soms fragmentarisch en gaat soms van de hak op de tak, maar richting het einde komt alles samen en kan ik alleen maar balen dat ik de brief van Cato nooit gelezen heb ❤️
Oh ja, en what he said: https://www.goodreads.com/review/show...
Oh ja, en what he said: https://www.goodreads.com/review/show...
September 8, 2026
“Waarom is er iets? vraagt de een.
Waarom is er niets? vraagt de ander.”
Prachtig boek
En shoutout naar de brievenpost
Waarom is er niets? vraagt de ander.”
Prachtig boek
En shoutout naar de brievenpost
May 14, 2026
Toen ik na zoveel pagina's tegen mijn boek riep "maar doe dan iets!!" wist ik dat de schrijver een mooi personage had neergezet. De wendingen komen precies op tijd, en toen ik begon te denken dat het verhaal zo gestagneerd bleef als het begon verraste het me. Ik vind de korte verhaallijntjes van andere personen ook knap verweven en in korte tijd beeldend neergezet. Een kort verhaal schrijven is wat dag betreft nog moeilijker dan een heel boek. Ik moest er even inkomen maar heb het verhaal en de hoofdpersoon Cato toch omarmd.
June 22, 2026
Ik weet t niet goed. Ik vond t rommelig en verwarrend over wie ik aan t lezen was..steeds nieuwe hoofdpersonen. De ene keer stond ze dichtbij, dan weer veraf. Wat gekunstelde opsommingen over details van werkzaamheden waardoor ik afhaakte. Er zaten ook mooie stukken in, en er sprak kracht uit de hoofdpersoon. Ook weer boeiend en verrassend. Waarom dat glazen oog?
February 20, 2026
Ik vond het geweldig! Je wordt steeds voor de gek gehouden, het is grappig en staat vol prachtige zinnen. Genoten!
March 1, 2026
Dit boek is een avontuur! Prachtige zinnen, grappig en meer dan verrassende wendingen.
July 24, 2026
Het gezoem van bijna alles van Coco Schrijber stond op de shortlist van de Libris Literatuur Prijs omdat het op een bijzondere en indringende manier laat zien hoe iemand probeert verder te leven na een onvoorstelbaar verlies. De roman is poëtisch geschreven en weet gevoelens van rouw, schuld en hoop op een originele manier onder woorden te brengen.
Het verhaal draait om Cato Goudschenker, een postbode die al negen jaar leeft met het verlies van haar twee zoontjes. Zij kwamen om het leven door een tragisch ongeluk, en sinds die dag lijkt haar hart bevroren. Cato zit vaak op haar bankje, dat vergroeid is met een mimosa. Met haar glazen oog, dat traant bij een zuidwestenwind, lijkt het alsof ze huilt, terwijl ze al jaren geen tranen meer heeft kunnen laten. Ze drinkt veel wijn en leeft vooral met haar herinneringen.
Wat mij het meest raakte, is hoe Cato haar kinderen in gedachten laat doorgroeien. Ze stelt zich voor hoe ze er als jongvolwassenen uit zouden zien, welke interesses ze zouden hebben en hoe hun leven eruit had kunnen zien. Zo blijven ze voor haar levend aanwezig. Dat maakt duidelijk hoe groot het gemis is. De moederliefde die ze nog steeds voelt, kan ze nergens meer kwijt, en juist dat maakt haar verdriet zo aangrijpend.
Langzaam komt er toch iets in beweging. Door het "gezoem van bijna alles" – alle geluiden, herinneringen en gebeurtenissen om haar heen – ontstaat het verlangen om niet langer bang te zijn en opnieuw iets te ondernemen. Wanneer Cato een paar zinnen schrijft en daarmee onbedoeld een keten van gebeurtenissen in gang zet, blijkt dat zelfs kleine keuzes grote gevolgen kunnen hebben.
Ik begrijp goed waarom dit boek op de shortlist van de Libris Literatuur Prijs stond. Coco Schrijber schrijft op een prachtige, beeldende manier over rouw en liefde, zonder sentimenteel te worden. Het verhaal laat zien dat verlies nooit verdwijnt, maar dat er zelfs na jaren weer ruimte kan ontstaan voor verandering en moed. Juist de combinatie van poëtische taal, bijzondere personages en de diepe emoties maakt dit boek indrukwekkend en onvergetelijk.
Het verhaal draait om Cato Goudschenker, een postbode die al negen jaar leeft met het verlies van haar twee zoontjes. Zij kwamen om het leven door een tragisch ongeluk, en sinds die dag lijkt haar hart bevroren. Cato zit vaak op haar bankje, dat vergroeid is met een mimosa. Met haar glazen oog, dat traant bij een zuidwestenwind, lijkt het alsof ze huilt, terwijl ze al jaren geen tranen meer heeft kunnen laten. Ze drinkt veel wijn en leeft vooral met haar herinneringen.
Wat mij het meest raakte, is hoe Cato haar kinderen in gedachten laat doorgroeien. Ze stelt zich voor hoe ze er als jongvolwassenen uit zouden zien, welke interesses ze zouden hebben en hoe hun leven eruit had kunnen zien. Zo blijven ze voor haar levend aanwezig. Dat maakt duidelijk hoe groot het gemis is. De moederliefde die ze nog steeds voelt, kan ze nergens meer kwijt, en juist dat maakt haar verdriet zo aangrijpend.
Langzaam komt er toch iets in beweging. Door het "gezoem van bijna alles" – alle geluiden, herinneringen en gebeurtenissen om haar heen – ontstaat het verlangen om niet langer bang te zijn en opnieuw iets te ondernemen. Wanneer Cato een paar zinnen schrijft en daarmee onbedoeld een keten van gebeurtenissen in gang zet, blijkt dat zelfs kleine keuzes grote gevolgen kunnen hebben.
Ik begrijp goed waarom dit boek op de shortlist van de Libris Literatuur Prijs stond. Coco Schrijber schrijft op een prachtige, beeldende manier over rouw en liefde, zonder sentimenteel te worden. Het verhaal laat zien dat verlies nooit verdwijnt, maar dat er zelfs na jaren weer ruimte kan ontstaan voor verandering en moed. Juist de combinatie van poëtische taal, bijzondere personages en de diepe emoties maakt dit boek indrukwekkend en onvergetelijk.
September 10, 2026
Wat een boek! Hoofdpersoon waar je helemaal in kan kruipen omdat het zo meeslepend is geschreven maar ook gewoon heel grappig is. Daarnaast zijn de plekken waar het boek zich afspeelt zo verbeeldend beschreven dat het makkelijk is om even daar te zijn.
En dan door de verhalen heen verweven grote boodschappen voor het leven. Aanrader waarvan je baalt dat de bladzijden op zijn.
En dan door de verhalen heen verweven grote boodschappen voor het leven. Aanrader waarvan je baalt dat de bladzijden op zijn.
June 24, 2026
‘Alleen de allersterkste kinderen behoorden tot de uitverkorenen.’
Prachtig boek dat je in het begin bij de strot grijpt, de greep vervolgens losser maakt en je uiteindelijk bevrijdt door het zicht op de veerkracht van mensen.
Prachtig boek dat je in het begin bij de strot grijpt, de greep vervolgens losser maakt en je uiteindelijk bevrijdt door het zicht op de veerkracht van mensen.
August 14, 2026
Een existentiële leeservaring
"Iets war je elke dag ziet, denkt ze, wordt gewoon, zo normaal dat het ten onder gaat, verdwijnt, verkwijnt in de achtergrond. Alleen dat wat er niet meer is, wat je verloren bent, blijft altijd."
"Iets war je elke dag ziet, denkt ze, wordt gewoon, zo normaal dat het ten onder gaat, verdwijnt, verkwijnt in de achtergrond. Alleen dat wat er niet meer is, wat je verloren bent, blijft altijd."
July 15, 2026
4*
Het gezoem van bijna alles is veel meer dan een roman over een vrouw die na ingrijpende verliezen haar leven opnieuw probeert vorm te geven. Het is bovenal een boek over zingeving: over de existentiële leegte die ontstaat wanneer ambitie, liefde en verdriet geen antwoorden meer bieden, en over de vraag wat je uiteindelijk van betekenis achterlaat. Zelden heeft iemand zo lichtvoetig over de zwaarte van het leven geschreven.
Coco Schrijber schrijft in een rijke, beeldende stijl en neemt je mee van La Palma naar Peru, van de Nederlandse polders naar de toppen van de Cordillera Blanca. Die decors zijn nooit zomaar een achtergrond; ze weerspiegelen voortdurend de innerlijke wereld van de personages. Juist daardoor krijgt de zoektocht van Cato een universele lading.
Wat me vooral bijbleef, is dat het boek niet zozeer draait om het vinden van de zin van het leven, maar om het besef dat betekenis ontstaat door te handelen. Dat maakt Het gezoem van bijna alles een filosofische roman die nergens droog of belerend wordt. Soms had het verhaal iets compacter gemogen, maar de thematiek, de prachtige stijl en de existentiële vragen maken dit tot een knappe roman.
Het gezoem van bijna alles is veel meer dan een roman over een vrouw die na ingrijpende verliezen haar leven opnieuw probeert vorm te geven. Het is bovenal een boek over zingeving: over de existentiële leegte die ontstaat wanneer ambitie, liefde en verdriet geen antwoorden meer bieden, en over de vraag wat je uiteindelijk van betekenis achterlaat. Zelden heeft iemand zo lichtvoetig over de zwaarte van het leven geschreven.
Coco Schrijber schrijft in een rijke, beeldende stijl en neemt je mee van La Palma naar Peru, van de Nederlandse polders naar de toppen van de Cordillera Blanca. Die decors zijn nooit zomaar een achtergrond; ze weerspiegelen voortdurend de innerlijke wereld van de personages. Juist daardoor krijgt de zoektocht van Cato een universele lading.
Wat me vooral bijbleef, is dat het boek niet zozeer draait om het vinden van de zin van het leven, maar om het besef dat betekenis ontstaat door te handelen. Dat maakt Het gezoem van bijna alles een filosofische roman die nergens droog of belerend wordt. Soms had het verhaal iets compacter gemogen, maar de thematiek, de prachtige stijl en de existentiële vragen maken dit tot een knappe roman.
March 23, 2026
Eerst vond ik het rommelig en onduidelijk, maar hoe verder ik kwam, hoe meer ik het ging waarderen. Eenmaal over de helft heb ik het razendsnel uitgelezen. Een heel mooi verhaal over tragische mensen.
March 29, 2026
Een zalig boek, over klaar zijn met de sleur, over wat taal kan doen (of in ieder geval een brief), over Peru (heel even, maar toch!). Levendig.
April 19, 2026
Een bijzonder boek dat me in z’n greep hield, met telkens verrassende wendingen. Die koelkast….
Het leed van de miskramen is zo goed en origineel beschreven, een hele fijne manier van erkenning.
Een boek waar ik nog lang over kan denken en praten.
Het leed van de miskramen is zo goed en origineel beschreven, een hele fijne manier van erkenning.
Een boek waar ik nog lang over kan denken en praten.
June 8, 2026
Ik weet niet of ik iets zinnigs te zeggen heb over ‘Het gezoem van bijna alles.’
Een overrompelende leeservaring. Coco Schrijber kan schrijven én heeft wat te zeggen. Wat dat precies is, dat is niet expliciet, het is een oerdrift die je ‘s ochtends uit bed doet opstaan maar die méér behelst dan enkel de voorbode van een nieuwe dag en een verse kop koffie. Dat je ergens in dit alles, in dit bijna alles, iéts kan doen, iets van betekenis. Misschien.
Een overrompelende leeservaring. Coco Schrijber kan schrijven én heeft wat te zeggen. Wat dat precies is, dat is niet expliciet, het is een oerdrift die je ‘s ochtends uit bed doet opstaan maar die méér behelst dan enkel de voorbode van een nieuwe dag en een verse kop koffie. Dat je ergens in dit alles, in dit bijna alles, iéts kan doen, iets van betekenis. Misschien.
April 29, 2025
Voor mijn doen razendsnel gelezen maar het was dan ook erg mooi en verrassend. Je zou kunnen zeggen dat het een avonturenroman is door wat Cato Goudschenker, postbode, filosoof, moeder van vijf kinderen, allemaal meemaakt maar het is toch vooral een diepgravende roman die je laat afvragen of je wel je dromen hebt nagejaagd. Cato drinkt haar dagen weg op een eiland omdat haar tweeling is verpletterd onder een ijskast (geen spoiler, staat op achterflap) ijzingwekkend beschreven! Een verzengende brand dwingt haar te vertrekken. Voor ze weggaat schrijft ze een brief aan haar schaarse naamgenoten, de Goudschenkers die in alle uithoeken van de wereld wonen. Deze brief lijkt eigenlijk aan mij, de lezer gericht, wie ben je, heb je het waargemaakt? Er gebeuren heftige dingen maar op de een of andere manier sprankelt het waardoor het niet zwaar wordt. Soms zelfs hilarisch. Ook betekenisrijk. Ik heb genoten van dit boek. Zeker een aanrader!
August 14, 2026
Het eerste deel van het boek vond ik interessant en verrassend. Het tweede deel, vanaf de introductie van andere personages, vond ik vooral verwarrend. Het derde deel (onderweg naar en in Peru) vond ik ongeloofwaardig. En de “ontknoping” langdradig en gezocht. Teveel niet-uitgewerkte vergezochte verhalen in een boek. Na me verdiept te hebben in de achtergronden en bedoeling van de schrijfster, bleef ik nog steeds ontevreden. Mooi dat je als thema een open deur kiest over keuzes in je leven en zelfreflectie bij de lezer wilt stimuleren, dan niet op deze manier, met dit verhaal. Welke keuze maakte de hoofdpersoon immers zelf: die om zich niet langzaam dood te drinken, maar om het rigoureuzer aan te pakken. Succes verzekerd op de haar gekozen manier. En dan tgt een voorbeeld voor anderen willen zijn? Schiet mij maar lek.
Read
August 29, 2026Te snel gelezen (= de laatste 60% in één middag doorgejast). Zal het waarschijnlijk niet nog een keer lezen, ook al voel ik de plicht om het boek grondig te begrijpen.
Het verhaal is sleeeepppppeend aan het begin, hoofdstukken die even samensmeltend zijn als de jaren op haar eiland. (Grappig hoe er zo anders wordt gekeken naar de zee in dit boek vs in ‘Een huwelijk op zee’, ondanks de grote overlap in de personages)
Wat heb ik te zeggen? Niet veel zinnigs. Nour raakte mij, Benthe Wolvis ook op haar eigenaardige manier. Mijn woorden zijn op voor de week.
(Ik snap nog steeds haar wel/niet bestaande kinderen niet … Huh)
Het verhaal is sleeeepppppeend aan het begin, hoofdstukken die even samensmeltend zijn als de jaren op haar eiland. (Grappig hoe er zo anders wordt gekeken naar de zee in dit boek vs in ‘Een huwelijk op zee’, ondanks de grote overlap in de personages)
Wat heb ik te zeggen? Niet veel zinnigs. Nour raakte mij, Benthe Wolvis ook op haar eigenaardige manier. Mijn woorden zijn op voor de week.
(Ik snap nog steeds haar wel/niet bestaande kinderen niet … Huh)
October 8, 2026
Pijnlijk boek. Het zit mij echt nog even onder de huid. Knap geschreven. Als beschrijving van wat trauma en rouw kan doen inzichtgevend. De pijn van kinderloosheid wordt heel scherp neergezet en overstijgt zichzelf doordat het de vraag belichaamd naar wat je als mens na wilt laten. Het boek is ook een consequente uitwerking van een levenshouding waarin autonomie en radicale zelfbeschikking belangrijke waarden zijn. Je geeft het leven zin door een daad te stellen en in beweging te komen. Het gaat er daarbij meer om iets te doen dan om de vraag wat je doet. Als je maar gebruik maakt van je vrijheid en geen lafaard bent. Niets is beter dan iets omdat het je die ruimte geeft. Die filosofie werd goed uitgewerkt. Ik herken mijzelf niet in deze manier van denken maar het contrast heeft me wel geholpen om het niet vanzelfsprekende van mijn eigen positie te verstaan.
April 13, 2026
Wat een boek! 🤯 Continu op het verkeerde been gezet. Moet je aandacht er goed bijhouden, want ja…. Niet alles is wat het lijkt. Die hoofdstukken over Felix en Olivier snapte ik niet echt. Het begin had ik ook even wat moeite mee, als tweelingmoeder trok ik het verhaal van de koelkast matig. Bijna gestopt, maar blij dat ik doorgelezen heb.
Maar ook wat rommelig, veel verhaallijnen en sommige stukken té langdradig en andere stukken te snel. Wel 10/10 voor originaliteit.
Maar ook wat rommelig, veel verhaallijnen en sommige stukken té langdradig en andere stukken te snel. Wel 10/10 voor originaliteit.
April 30, 2026
Toch vijf sterren, want dit boek zoemt ook nog even na in mijn hoofd. Ietwat een tragedie maar niet als zodanig geschreven. Heel vlotte en sprekende stijl met prachtige zinnen. Het verhaal neemt wat zijsporen en onverwachte wendingen en komt uiteindelijk toch weer samen. Aanrader.
July 30, 2026
Een prachtig boek , voor mij had déze de Libris Literatuurprijs 2026 mogen winnen ! Wat een fijne schrijfstijl , mooie omschrijvingen van de omgeving en van de gedachten van de personages. Het eerste deel moest ik even inkomen, maar je wordt vanzelf het verhaal ingezogen en dan leg je het niet meer weg.
Displaying 1 - 30 of 135 reviews