Het gezoem van bijna alles

by Coco Schrijber

Cato zit op haar bankje, dat vergroeid is met mimosa. Waar wacht ze op? Nergens op. Ze zit er gewoon. Met haar glazen oog dat traant bij zuidwestenwind. Alsof ze huilt. Maar Cato heeft negen jaar geleden voor het laatst gehuild. Toen haar jongetjes werden verpletterd door de glimmende ijskast en haar hart bevroor.
Is het de wijn die ze de hele dag drinkt, de abrupte dood van haar buurvrouw die nadreunt? Of het gezoem van bijna alles bij elkaar? In dat gezoem komt iets naar boven zweven, het fladderende geluid van een vergeten het besluit om dingen te ondernemen die boven haar macht liggen, om geen lafaard te zijn. Cato Goudschenker, postbode, denker, schenker van brieven – ze schrijft twee, drie zinnen en zet iets in gang wat onomkeerbaar is.

296 pages, Kindle Edition

Published September 22, 2025

About the author

Coco Schrijber (1961) is een Nederlands filmregisseuse van documentaires, en schrijfster van de boeken De luchtvegers (2015) en Ola en de dingen (2019).

Reviews

[Arya Stark · Rating 5 out of 5]

De een zal dit een vol boek noemen, de ander een rijk boek. Een verhaal dat je meeneemt en speelt met je verwachtingen en ineens een mes in je hart plant. Je zit helemaal in het hoofd van Cato Goudschenker en voelt haar onmacht, haar ergernis over zichzelf om een stap te zetten. Doe iets! maant het eiland haar. De literaire stijl is om te zoenen zonder dat het gewilde/gezochte zinnen zijn die in de weg zitten (had ik nogal last van bij Paul Claudel) Ik bleef nadenken over Cato, haar kinderen, haar gedachten, wat ze zoekt, kwijt is. Haar discussie in haar nachtelijke drankroes met grote denkers is supergeestig en scherp. En die brief! Een monumentale maar persoonlijke roman.

Ze leeft zoals dat gaat als je achttien bent, wanneer de ochtend nog een vraag is en geen in je gezicht dicht gesmeten deur.

Hij is een buitenwijk waar ’s avonds niemand over straat loopt.

De post was verantwoordelijk voor het niet uit elkaar vallen van de mensheid.

Voor de een vlogen de jaren voorbij en voor de ander kropen ze om, dagen van plakband.

Je hebt mensen die kinderen krijgen alsof ze boodschappen gaan doen en je hebt mensen die zelf altijd kinderen blijven, dat zijn aanstekelijke mensen want als je die vroeg: wat is je favoriete dinosaurus, wisten ze meteen antwoord. Alsof het leven voor hen niet bestond uit belastingaangiften en inparkeren, ruzie met de buren of bezoekjes aan kennissen waarvan ze de achternaam verhaspelden.

In het midden van het plein staat, zoals altijd, in elke stad, een vrijheidsmonument. Het eeuwenoude verhaal. Je wordt belegerd, veroverd, je geeft op en dan kom je in opstand. Zo gaat het in het groot, zo gaat het in het klein. Cato was ook in opstand gekomen, tegen zichzelf.

Ik kreeg tijdens het lezen ook enorme zin om in opstand te komen. Lees dit boek.

[Johannes Vogel · Rating 5 out of 5]

Voor mijn doen razendsnel gelezen maar het was dan ook erg mooi en verrassend. Je zou kunnen zeggen dat het een avonturenroman is door wat Cato Goudschenker, postbode, filosoof, moeder van vijf kinderen, allemaal meemaakt maar het is toch vooral een diepgravende roman die je laat afvragen of je wel je dromen hebt nagejaagd. Cato drinkt haar dagen weg op een eiland omdat haar tweeling is verpletterd onder een ijskast (geen spoiler, staat op achterflap) ijzingwekkend beschreven! Een verzengende brand dwingt haar te vertrekken. Voor ze weggaat schrijft ze een brief aan haar schaarse naamgenoten, de Goudschenkers die in alle uithoeken van de wereld wonen. Deze brief lijkt eigenlijk aan mij, de lezer gericht, wie ben je, heb je het waargemaakt? Er gebeuren heftige dingen maar op de een of andere manier sprankelt het waardoor het niet zwaar wordt. Soms zelfs hilarisch. Ook betekenisrijk. Ik heb genoten van dit boek. Zeker een aanrader!

[Ine · Rating 5 out of 5]

Prachtige taal, onvoorspelbaar plot, filosofisch en zoveel om even wat langer bij stil te staan. Sommige passages zou ik nog eens opnieuw willen lezen. En wat stond er nu eigenlijk in die brieven...?

[Eva Lamont · Rating 3 out of 5]

3.5 sterren

Wat een wervelwind, dit verhaal. Het zit knap elkaar, maar ik raakte soms wat overspoeld door de iets te kunstig in elkaar geboetseerde zinnen. Het gaat maar door en door en door … En soms is het allemaal iets te filosofisch en vaag voor mij. Ik weet niet goed wat ik er voor mezelf uit moet halen.

Wel veel bijgeleerd over hoe het is om met een glazen oog te leven.

[Puck Gräffner · Rating 5 out of 5]

Cato Goudschenker drinkt haar trauma’s weg op een eiland, start een avontuur en zet met het versturen van een aantal brieven ook het leven van anderen in beweging. Dit bijzondere boek neemt je mee van het niets naar het iets, van bergtop in Zuid Amerika tot kas is het Westland. Ik moest een beetje ploeteren door het eerste gedeelte, maar uiteindelijk genoten! 10/10 aanrader. Doe iets (of niets) met je leven!

[Petra De Graaf · Rating 4 out of 5]

Het begin vond ik fantastisch, maar het stuk op het eiland was wel lang. Komt aan het einde mooi samen.

Mooie zin: ‘… totdat haar buik één groot leeg zwart gat werd dat alles opslokte, zichzelf incluis.’