Tijgerstrepen

by Anna Sijbrands

Elke zomer komen drie gezinnen samen op een berg in de Franse Pyreneeën. De kinderen vormen gedurende deze warme maanden een hechte groep en samen zien ze elkaar opgroeien tot jongvolwassenen. Eva, Sophie en Antonio, de drie oudste tieners, genieten van de zorgeloosheid en de vrijheid. Tijdens een van deze zomers vindt echter een noodlottige gebeurtenis tussen twee geliefden plaats waardoor hun samenzijn voorgoed zal veranderen.

239 pages, Kindle Edition

First published August 25, 2025

Reviews

[Ziggy · Rating 1 out of 5]

CONSENT CONSENT CONSENT

Super important topic, just not a good book. I hope (and think) it can be of help to other people: maybe a good story for young adults? Again: sexual violence is horrible and it is important that we discuss it but this book was just… not it.

Also what is up with all that stuff about fruit?

Read it as part of the book club but the club has failed me before and does so yet again. Actually I’m the problem, it’s me. Sorry book club.

[Judith · Rating 3 out of 5]

Was this writing style actually mid or am I just a bitch: a continuing book club dilemma

[Madelief BK · Rating 3 out of 5]

Kon het maar niet wegleggen terwijl ik tijdens het grootste gedeelte misselijk was tijdens het lezen. De twijfels die Eva voelt over de gebeurtenis en de schuldgevoelens die er bij kwamen kijken vond ik echt schrijnend en pakte mij echt omdat dit wel echt hee realistisch was geschreven. Het feit dat we ook Antonio’s perspectief te lezen kregen vond ik slim gedaan maar maakte mij nog misselijker, de ontkenning, victim blaming en zijn denigrerende uitspraken versterkten mijn nare gevoel alleen maar meer. Weet nu ik het uit heb echt even niet hoe ik mij moet voelen. Vond soms de schrijfstijl ook echt vervelend, de terugkerende beschrijvingen over hoe er vruchten sap of een andere vloeistof van Eva’s kin verder naar beneden over haar lichaam liep vond ik vrij repetitief. Daarnaast vond ik de verhaallijn over Antonio’s werk in de keuken echt overbodig en te uitgebreid en niet helemaal passend in de context. Had zonder al die tekst ook wel begrepen dat hij vatbaar is voor problematisch middelen gebruik.

[Iris Closetpirate · Rating 4 out of 5]

AB/EB|🇳🇱

gelezen met club Lees boekenclub

vind het moeilijk te beoordelen, een 'leuke' leeservaring was het in ieder geval niet.

(t audioboek was wel tergend langzaam, op 2x snelheid vond ik het een beetje normaal klinken, meeste heb ik via de club Lees app gelezen)

[looneybooks79 · Rating 5 out of 5]

http://looneybooks79.blog/2025/10/09/...

Elke zomer gaat het Nederlandse gezin, waaronder tiener Eva, naar hun zomerhuis in de Franse Pyreneeën, waar ze met twee andere gezinnen telkens afspreken en vaak optrekken. De zomers verlopen altijd in een heel gemoedelijke en gezellige sfeer, maar deze ene zomer verandert er wel iets. De tieners Eva, Sophie en Antonio genieten van een zorgeloosheid tot Eva en Antonio eindelijk niet meer kunnen ontkennen dat ze gevoelens voor elkaar hebben. Beide groeien dan ook heel dicht naar elkaar toe en beginnen een intense en intieme relatie. Echter gebeurt er iets tussen de twee waarbij Antonio duidelijk grensoverschrijdend gedrag vertoont naar Eva toe. Dat verandert alles voor iedereen en tegen de volgende zomer, als iedereen weer samenkomt, is duidelijk dat de wonden niet geheeld zijn en dat de relatie tussen de drie gezinnen veranderd is.

In 'Tijgerstrepen' schetst Anna Sijbrands een beeld over onschuld en over de veranderingen die de grens tussen jeugd en volwassenheid doen vervagen. Door de actie van één van hen wordt de vraag opgeworpen of er wel sprake is van grensoverschrijdend gedrag en wie kampt met schuldgevoel en wie het schuldinzicht toont (of net niet). Het verhaal wisselt van uitzichtpunt tussen dat van Eva en dat van Antonio. We volgen Eva in de eerste zomer tot aan die ene noodlottige avond en dan volgen we in het tweede hoofdstuk Antonio's leven waarbij hij begint te werken in een restaurant en hoe zijn leven vergaat, tot aan de volgende zomer. Bij de drie tieners is een duidelijk verlies van onschuld tijdens en tussen deze twee zomers waarin het verhaal zich afspeelt.

De vraag is wanneer je moet luidop spreken of moet je altijd blijven zwijgen, om de rust en de kalmte te bewaren? Net als een tijger die zich dankzij zijn strepen kan camoufleren tussen het dikke gebladerte, leven Eva en Antonio, elk op hun eigen manier, verborgen in hun eigen leefwereld. Eva als het onschuldig prooi en Antonio als het roofdier dat zich geen vragen stelt bij zijn daden.

Het mag duidelijk zijn dat dit een boek is dat blijft hangen! Terwijl het verhaal zich heel liefelijk opbouwt zorgt die ene daad ervoor dat alles voor hen veranderen zal. Bij Antonio's leven en gedrag kunnen heel veel vragen worden gesteld. En het mag geen wonder zijn te weten dat dit jammer genoeg ook in de realiteit dagelijkse kost is. En toch wordt hier maar al te makkelijk overheen gekeken.

Het boek zit ook vol met culinaire hoogstandjes (ik verzeker je, dit boek laat je hongerig achter na het lezen van alles wat hierin wordt opgediend, en dan heb ik het letterlijk over het eten waarover wordt geschreven). Naar het schijnt, volgens het nawoord van het boek, heeft Anna even mogen meedraaien (of toch getuige zijn van) in een professionele keuken om de werking ervan zelf te ervaren. En dat zorgt dan ook voor een heel realistisch beeld van hoe het eraan toegaat in een restaurant. Maar ook wat na de werkuren gebeurd vermoed ik dat gebaseerd is op de realiteit (en dit heb ik dan weer van mensen die ik vroeger kende en die zelf in een restaurant werkten en me hun verhalen vertelden van tijdens en na de dienst... de toiletbezoekjes, de after-parties...)

Sijbrands heeft een geweldig goed boek geschreven, eentje dat op mijn pad kwam dankzij de boekenclub Twist and Tale, dat nu al tot één van de favoriete verhalen behoort van dit jaar. Ik las het boek via een e-reader maar aangezien het verhaal zo bij is gebleven wil ik nu ook nog het fysieke boek aanschaffen om later nog te kunnen herlezen!

Anna Sijbrands is naast schrijfster ook dramaturg en vertaalster. Ik vermoed dat zij via haar boek ook een verklaring wil zoeken waarom mensen (vaker mannen) doen wat ze doen, waarom grensoverschrijdend gedrag vandaag de dag zo vaak voorkomt (je mag het nieuws niet openen of er staat wel ergens een bericht waarbij een vrouw aangerand of zelfs vermoord is nadat ze werd verkracht). En tegelijkertijd wil ze met 'Tijgerstrepen' oproepen om hier duidelijke wetten over te maken, om voorzichtiger te zijn maar ook om beter op te letten naar tekenen bij iemand. In het verhaal is er een dader, maar toch bestaat er een zekere dualiteit vanuit Antonio's standpunt die zijn daden niet als dusdanig ziet en bij Eva die zichzelf de vraag stelt of wat is gebeurd wel degelijk als grensoverschrijdend mag worden bestempeld. En wat brengt de toekomst voor iemand die dergelijk gedrag ondergaan heeft? Wordt zij in een slachtofferrol geduwd? Wordt zij bekeken als 'diegene die...'? Bestaat intimiteit nog? Al deze vragen worden ook tussen de lijnen gesteld (en soms ook rechtuit) door Anna Sijbrands in dit geweldig goed maar nazinderend debuut.

[Linde · Rating 3 out of 5]

Dit boek gaat heel mooi om met het belangrijke maar delicate onderwerp van grensoverschrijdend gedrag en verkrachting. Ik las dat de schrijfster met 50 mensen heeft gepraat over hun persoonlijke ervaring, en dat merk je. De manier waarop de gebeurtenis wordt beschreven en de gevoelens waarmee Eva worstelt voel je binnenkomen en confronteren je met de trieste realiteit waar te veel mensen mee te maken krijgen.

Ik vond het begin van het boek heel meeslepend, maar het verloor mij een beetje tegen het midden. De wisselende POV vond ik op zich waardevol voor het verhaal, maar ik snapte het punt van de lange restaurant hoofdstukken dan weer niet zo goed, en die namen me een beetje uit het verhaal.

3,5 ⭐

[Leone Mattheus · Rating 3 out of 5]

Pluspunt voor de accurate beschrijvingen van hoe het is om in een restaurant te werken. Voor de rest niets bijzonders.

[Laurens · Rating 5 out of 5]

Een absoluut geweldige debut roman. Het sleept je in een keer mee van begin tot eind.

[Dani · Rating 5 out of 5]

Dit boek is prachtig en beeldend geschreven! Het voelt alsof je zelf mee op vakantie gaat en ik zelf in een van de huizen op de berg zit. Het boek is heet. Niet alleen door de zomerse zon maar ook door de seksuele spanning die door het boek opbouwt.

Daarna verandert het boek van puur in rauw. Je leeft mee met het verdriet en de angst van Eva. Het is boek dat mij heeft weten te raken.

[Rob van Gameren · Rating 3 out of 5]

Anna Sijbrands is zeer sterk in het omschrijven van de omgeving en zorgt ervoor dat je zelf het gevoel hebt dat je op vakantie bent op die berg met al die feestelijke maaltijden. Ze heeft het voor elkaar gekregen dat ik mij als man kon inleven in het lijf en het hoofd van de jonge hoofdrolspeelster. Hierdoor voelde ik mij ook emotioneel geraakt door de gebeurtenissen die ze meemaakte. voornamelijk het derde deel was voor mij een tranentrekker.

Helaas, bestond het tweede deel uit het perspectief van Antonio. Deze eendimensionale jonge gast kon alleen boos en onzeker zijn en denken aan sex. zijn deel van het boek bestond uit lange hoofdstukken over eten in het restaurant waar hij werkte en hoe hij zichzelf daar verloor aan de druk en drugs. Dit deel was daarmee erg losstaand van de rest van het boek en ik denk dat het deel in zijn geheel weinig toevoegd aan het boek.

Dat geeft dit boek twee gezichten: Het geweldig geschreven verhaal van diep emotioneel uitgewerkte Eva en de langdradige onbelangrijke lappen tekst van de "mannen denken alleen aan sex" Antonio.

Wellicht is dit juist realistisch. Sommige conflicten, gebeurtenissen of mensen zijn gewoon niet complex. Soms is er gewoon een slechterik die je niet kunt verontschuldigen. Maar ook dat komt niet helemaal door. Ik denk dat het daarmee ook gewoon lastig is om vanuit het perspectief van een character te schrijven wanneer dit ver van je eigen persoon af staat.

Uiteindelijk heeft het tweede gedeelte voor mij gewoon geen toegevoegde waarde en moet ik daarom gewoon streng zijn. 3 is wat ik geef

[sophie groot koerkamp · Rating 3 out of 5]

ik heb dit boek gratis gelezen op de vpro club lees app wat echt heel fijn was. elke keer als ik naar m’n telefoon greep om te scrollen oid, ging ik lezen. zeker een aanrader!
het boek zelf was interessant geschreven. je leest het vanuit twee perspectieven, eva en antonio. ik leefde een paar dagen heel erg in hun wereld, en dat was nogal ingrijpend. het gaat over een verkrachting en de gevolgen daarvan. en jeetje wat een heftig boek.

[Mette · Rating 3 out of 5]

Heel indrukwekkend

[suus · Rating 5 out of 5]

wat een debuut!! 10/10

[Katinka · Rating 1 out of 5]

Het gaat over een jonge vrouw die een relatie krijgt met haar vakantievriend die ze al jaren kent. Tijdens een vrijpartij gaat hij een grens over, terwijl zij duidelijk aangeeft niet te willen. Het boek wisselt van perspectief tussen de vrouw en haar vakantievriend. Misschien dat dit een goed boek is voor tieners, maar voor mij had het te weinig diepgang. Ik vond de karakters niet erg authentiek en weinig gelaagd. Met name Antonio, het kwam op mij niet realistisch over. Er worden erg veel woorden gewijd aan het eten, dat voegt echt niks toe aan het verhaal en kwam vooral pretentieus over. Het is wel een relevant thema en misschien een goede manier voor jongeren om het gesprek over wensen en grenzen en gezonde relaties aan te gaan.

[Louise D · Rating 5 out of 5]

Een heel mooi boek. Beeldend, romantisch, liefdevol, wreed en heel urgent.
Een aanrader!

[Naomi · Rating 3 out of 5]

Ik ben een beetje in tweestrijd over dit boek. Aan de ene kant vond ik het zo aangrijpend en herkenbaar dat ik het echt in 1 keer uit heb gelezen. Het onderwerp deed veel met me maar/dus? kon ik het gewoon niet wegleggen.

Aan de andere kant was de schrijfstijl niet echt mijn favoriet, vooral het oogpunt van Eva irriteerde me af en toe enorm, ik vond het vaak wat cliche en ik snap niet waarom we 26 keer opnieuw moeten lezen over fruitsap. Antonio’s hoofdstukken vond ik dan wel weer beter, misschien omdat het oogpunt vanuit het eerste persoon ook beter bij dit personage paste.

Wel heavy. De twijfels die Eva voelt over de gebeurtenis, het schuldgevoel over de liefde die je blijft voelen, en de angst alles kapot te maken door te vertellen waren zo hartverscheurend. Hoe Antonio haar onschuld en vrolijkheid beschuldigt als aanleiding en ze tegelijk van haar afpakt. Tranen zijn gelaten.

[Hanna Knecht · Rating 4 out of 5]

Ik vond dit echt een pijnlijk maar mooi boek. Het laat goed zien hoe een dader zich ten onrechte het slachtoffer kan voelen, zonder dat het allemaal wordt opgelost onrealistische zelfreflectie. Ik had door de beschrijvingen het gevoel dat ik overal bij was en naast haar in het gras zat. Het was voor mij geen echte pageturner en ik ben niet zo weg van het onderwerp, maar vind de uitwerking heel mooi. Het middenstuk was een welkome pauze voor mij na alle ellende. Het laat de totale zwakte en machteloosheid zien van een nog half puberende, door zichzelf en zijn eigen drama geobsedeerde jongen.

[Juul · Rating 2 out of 5]

Ik had echt best wel hoge verwachtingen van dit boek, maar helaas is dat niet de eindstand na dat ik dit boek uit heb. Het onderwerp grensoverschrijdend gedrag en consent is heel erg belangrijk en dat deel van het boek was ook echt wel goed om te lezen. Alleen het stukje van Antonio en het koken, kon echt minder of helemaal weggelaten worden. Ik vond het geen toevoeging geven aan het verhaal. Had liever over Eva willen lezen na de gebeurtenis.

[Donne]

Ik heb niet vaak dat ik een fysieke reactie heb op wat ik lees, maar van dit boek werd ik soms echt een beetje misselijk. Wat een heftig verhaal, maar wat zit het goed in elkaar en wat is het goed geschreven. Het feit dat je in zowel Antonio’s als Eva’s hoofd zit maakte me boos, verdrietig en zette me enorm aan het denken. Een boek dat ik niet snel zal vergeten.

[Willeke de Boer · Rating 4 out of 5]

Mooi, aangrijpend boek met een heftig thema!! Ook mooi dat de schrijfster twee verschillende verhaalperspectieven gebruikt vanuit de twee hoofdpersonen. Ik moet wel even wachten met een nieuw boek, niet meteen er een nieuwe achteraan, morgen misschien ;-)

[Henneke Wateringen · Rating 5 out of 5]

Zo heftig, zo heftig op alle vlakken dat je alles voelt alsof je het zelf mee maakt.

[Sam · Rating 3 out of 5]

3.nogwat? goed omgegaan met een heftig onderwerp

[stephanie · Rating 2 out of 5]

wat als mannen gewoon doodgaan ❤️

[Rashid Maaskantje · Rating 1 out of 5]

Mensen die dit meer dan 1* geven hebben nog nooit een boek gelezen for real

[Puck Gräffner · Rating 5 out of 5]

Eva beleeft in Frankrijk met leeftijdsgenoten van andere ‘gezinnen op de berg’ fantastische zomers. Ze groeien samen op, drinken hun eerste glazen wijn en roken er hun eerste sigaretten. Totdat ze verkracht wordt en alles ander wordt. Je volgt Eva en later het perspectief van de man. En nog later wordt komt alles bij elkaar in een heel mooi en gevoelig deel van het boek waarin haar ouders een belangrijke en mooie rol spelen. Consent = key en dat laat dit verhaal op een prachtige manier nog maar een heel duidelijk zijn.

[Laura Van Rijnsbergen · Rating 4 out of 5]

Heel heftig hoe de perspectieven van Eva en Antonio laten zien hoe twee mensen zo anders naar een gebeurtenis kunnen kijken. De één gelooft dit, de ander gelooft het tegenovergestelde. Ik vond deel 2 heel sterk, de tijd waarin Antonio als kok werkte, zware uren waarin hij nogal veel drugs gebruikte om het vol te houden, dat versterkte de rest van het verhaal en maakte zijn verwardheid en roekeloosheid geloofwaardig.

[Nadine · Rating 5 out of 5]

Confronterend. Vooral het POV van Antonio en hoe je het gevoel krijgt dat hij eigenlijk wel weet dat hij fout zat, maar hoe hij de waarheid in zijn hoofd verdraaid om zichzelf goed te praten. Ik had daarom wel moeite met het einde omdat hij niet tot de goeie conclusies komt. Maar helaas is dat bijna altijd de werkelijkheid. De laatste zin van Eva was wel prachtig. Helaas herkende ik veel in haar gevoelens en gedachtes.

[Lonneke Treffers · Rating 5 out of 5]

Intense en mooi geschreven boek met twee verschillende perspectieven: het slachtoffer en de dader.

[daan · Rating 5 out of 5]

als je ooit van iemand hebt gehouden dan moet je dit boek lezen.

[Mieke Schepens · Rating 5 out of 5]

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.

Met haar debuutroman ‘Tijgerstrepen’ bewijst Anna Sijbrands zich onmiddellijk als een literaire stem die gehoord moet worden. Dit is een indringend en nazinderend verhaal over de haarscherpe grens tussen zorgeloze jeugd en complexe volwassenheid, en hoe een enkel, noodlottig moment die grens niet enkel vervaagt, maar definitief verbrijzelt.

Het verhaal begint idyllisch: drie gezinnen die elke zomer samenkomen op een bergtop in de Franse Pyreneeën. De oudste tieners, Eva, Sophie en Antonio, vormen een hechte, onafscheidelijke kern, levend in een bubbel van vrijheid en onschuld. Sijbrands schetst dit liefelijke, bijna utopische beeld met groot gemak, waardoor de lezer volledig wordt meegezogen in de warmte van hun vriendschap.

Maar zoals de synopsis al belooft, slaat de sfeer om wanneer een noodlottige daad van grensoverschrijdend gedrag plaatsvindt. Dit ene moment functioneert als een emotionele aardverschuiving, die de relaties en het leven van de betrokkenen voorgoed ontwricht.

De kracht van ‘Tijgerstrepen’ ligt in de slimme narratieve opbouw en de dualiteit van perspectieven. Dit verhaal, in twee delen, wordt verteld vanuit de wisselende gezichtspunten van Eva en Antonio. We volgen Eva’s onschuldige zomer tot aan de traumatische avond, waarna we overschakelen naar Antonio, wiens leven tussen de zomers in het teken staat van werken in een hectische restaurantkeuken.

Deze wisselwerking maakt de roman meer dan een simpel verhaal over slachtoffer en dader; het is een diepgaande verkenning van schuldinzicht, zelfrechtvaardiging en de psychologische prijs van trauma. Sijbrands trekt de lezer in de morele schemerzone: wie is de prooi en wie is het roofdier?

De metafoor van de tijgerstrepen is hier cruciaal: Eva en Antonio leven elk op hun manier verborgen. Eva, het slachtoffer, wordt geconfronteerd met existentiële vragen over haar slachtofferrol, intimiteit, en de verwoestende blik van de buitenwereld. Antonio, de dader, stelt zich nauwelijks vragen bij zijn daad, wat een confronterende en realistische blik werpt op het gebrek aan empathie en schuldinzicht dat jammer genoeg dagelijkse realiteit is.

‘Tijgerstrepen’ is een onmiskenbaar belangrijk boek dat de lezer uitdaagt tot nadenken over zwijgen en spreken, wetgeving en waakzaamheid. Het is een zeldzaam debuut dat niet alleen emotioneel raakt, maar ook een maatschappelijke discussie aanzwengelt.

Anna Sijbrands heeft een verbluffend goed, nazinderend verhaal geschreven dat terecht een plek verdient tussen de favoriete boeken van het jaar. Dit is een roman die vraagt om herlezing, al was het maar om de gelaagdheid en de onontkoombare vragen die het oproept.