Siódme wtajemniczenie

by Edmund Niziurski

Niełatwo jest być nowym uczniem w szkole, zwłaszcza jeśli nie przynależy się do żadnej z dwóch rządzących i zwalczających się nawzajem grup. Bohater, noszący przezwisko Cykorz, musi podjąć decyzję, do której z nich przystąpić, aby skończyły się wreszcie jego szkolne męki. Czy podejmie właściwą decyzję?

Genres: Polish Literature, Childrens, Poland, Fiction, Young Adult

326 pages, Paperback

First published January 1, 1969

About the author

A popular Polish writer, author of several of humorous novels and stories for children, adolescents and adults, written with a specific kind of irony. Niziurski was also a sociologist and a lawyer.

Reviews

[Pacyfa]

Uwielbiam ją do dzisiaj. Bardzo osobliwa książka pana Niziurskiego, zabawna, trochę psychodeliczna (różne osobliwe odpłynięcia naszego bohatera Gustawa Cykorza) i jedna z jego najlepszych. Siódme wtajemniczenie - owo tytułowe - powala na miejscu. Humor jak zawsze i sytuacyjny i ten słowny to ogromny plus tej książki. Chętnie do niej powróciłem

[Piotrek Mówiński]

Trochę tragiczna wizja dorosłego świata, z którym zderza się młody człowiek. Wszystko w otoczce językowego majstersztyku Niziurskiego.

[Goodnight Sweet Prince]

Bawiłam się świetnie podczas czytania książki o kryzysie idealizmu i o tym ile sensu ma cały fanatyzm.

W skrócie: taka broszura jaką czytał Winston Smith tylko zabawniejsza

3,5/5⭐

[Lenkaa ☆]

Zaczytywałam się w książkach Edmunda Niuziurskiego w dzieciństwie i teraz mam takie samo zastrzeżenie do tej powieści jak wtedy: cała akcja działa się w jeden dzień, przez co cała historia brzmi mało wiarygodnie. Gdyby rozciągnąć opowieść na dwa-trzy dni, wszystko według mnie na pewno brzmiałoby lepiej.

[Prez]

It's a crazy novel, the plot here is quite a psycho magic mushrooms style, but nevertheless very nice.

[FlauFly]

Przeczytałem tę książkę po raz pierwszy będąc w pełni dorosłą osobą pod wpływem rekomendacji. Choć jestem daleko odsunięty od czasów w których pisał Niziurski i Siódme Wtajemniczenie jest przetworzeniem, choć niezwykle dziwacznym, tamtych czasów to można odnaleźć w tej książce coś uniwersalnego. Absurdystyczna fabuła i przedstawiony świat chłopców ze swoimi planami, wtajemniczeniami, grami miesza się z brutalną rzeczywistością i dorastaniem.

Jedyne co trochę nie pozwalało mi w pełni wczuć się w przejścia i doświadczenie głównego bohatera była świadomość, że cała fabuła rozgrywa się na przestrzeni jednego dnia. Z łatwością dałoby się pokazać, że przejścia jakich doznał główny bohater spokojnie pasują na przestrzeń miesiąca czy paru. Dałoby to wrażenie bardziej naturalnego, organicznego dochodzenia do zrozumienia tytułowego Siódmego Wtajemniczenia, a także rozczarowania dorastaniem.

[Tomek Fijałkowski]

4.5/5