W swojej książce Pilch rejestruje różnorodność życia społeczno-obyczajowego współczesnej Polski, łącząc swe obserwacje z nostalgiczno-ironicznymi wspomnieniami z okresu dzieciństwa i młodości. Oryginalność obserwacji, humor i sarkazm, błyskotliwe paradoksy i groteska to dodatkowe atuty autobiograficznej prozy Pilcha.
Poznám veľa vtipných kníh, ale máloktorá z nich ma rozosmiala už názvom. Pilochovej zbierke Moje první sebevražda sa to podarilo (a v Poľštine to znie snáď ešte lepšie: Moje pierwsze samobójstwo) a čo sa týka názvov je Pilch fakt neprekonateľný Vyberám pár názvov z Nenávratne ztraceného leváctví:
Zázrak záporného času Agentura psaní nekrologů a posmrtných vzpomínek Elegie o vození kuchyňského odpadu Nevysušená ctnost pořádku
...Pilch nie je u nás veľmi známy a pokiaľ môžem súdiť z recenzií, ani v Poľsku nie je nejak extra obľúbený, nechápem prečo, podľa mňa píše veľmi príjemné poviedkofejtóny.
Nie pamiętam, bo niepamięć jest zasadą snu. Nie pamiętam, bo niepamięć jest zasadą literatury. Nie pamiętam, bo literatura to jest zbiór zapisanych snów, biblioteka to jest wielki sennik, największa powieść realistyczna to jest także ściśle zapisany i bardzo wyrazisty sen. „Co jest nie wymówione (nie zapisane) zmierza do nieistnienia”. Ale co jest przeczytane, także tam zmierza, bo i pisanie, i czytanie wiele ze snu, wiele z zapomnienia i wiele z niepamięci w sobie mają.
Sięgnąłem po tę książkę aby zapoznać sie z twórczością Jerzego Pilcha po tym jak przeczytałem w internecie informację o jego śmierci. Niestety odstawiam książkę po przeczytaniu 1/3. Miałem wrażenie, że autor nie wiedział o czym chce pisać. Może najzwyczajniej Pilch nie jest dla mnie, bo nie lubię gdy ktoś pisze o przysłowiowej "dupie Maryny".
Już od jakiegoś czasu chciałem wziąć do ręki te książkę. Było to pierwsze spotkanie z Pilchem, mam nadzieję, że nie ostatnie, bo niezbyt się polubiliśmy. Luźno zebrane wspomnienia napisane w sposób felietonowy, ciekawe nawiązania do innych pozycji. Powaga przeplatana z ironią, bezpośredniością i niedopowiedzeniem. Najbardziej zapadł w pamięci fragment o czytaniu literatury, która kiedyś się czytało, a treści się nie pamiętało, tylko emocje. Emocje, które wywołała. 2.5/5 jak dla mnie