Βασισμένο στην αληθινή ιστορία που συγκλόνισε τη παγκόσμια κοινή γνώμη των αρχών του 20ού αιώνα (1911), ενώ θα μπορούσε να αποτελέσει τον καταλληλότερο 'καμβά' για να 'απογειωθεί' λογοτεχνικά το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, ο Page αντιμετωπίζει τον κεντρικό του ήρωα σαν ένα μοντέρνο 'Αρσέν Λουπέν' της δεκαετίας του '80 επιστρατεύοντας αρκετά επιτυχημένα το μαύρο χιούμορ, αλλά και την υπερβολική ανάλυση σε ανούσια γεγονότα, κάτι που αποπροσανατολίζει τους αναγνώστες και τούς κουράζει.
Η ιστορία (ειδικά στο 2ο μέρος) έχει αρκετές στιγμές αγωνίας, οι οποίες, όμως, εναλλάσσονται με στιγμές 'επίπεδης' αφήγησης για τη πορεία του ήρωα μέχρι τη στιγμή της κλοπής του πίνακα - τα σκαμπανεβάσματα στο ρυθμό της πλοκής προσομοιάζουν με εκείνα της διάθεσης των αναγνωστών που το διαβάζουν.
Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, αρκετοί διάλογοι μεταξύ των ηρώων του βιβλίου έχουν ρυθμό και δύναμη, ωστόσο, το μυθιστόρημα, δύσκολα, διαβάζεται χωρίς διαλείμματα....διαρκείας.
Βαθμολογία: 3,5/5 ή 7/10.