What do you think?
Rate this book
Οι μοίρες της Αστροφεγγιάς
Tα μάτια της Δάφνης βούρκωσαν, μόλις αντίκρισε την τεράστια πινακίδα του κτιρίου. Μέχρι να αποκαλυφθεί η αλήθεια, το αναμορφωτήριο θα ήταν η φυλακή της. Τι ήταν χειρότερο δεν ήξερε. Ότι δεν την πίστεψε κανείς ή εκείνος. Εκείνος που είχε αγαπήσει βαθιά και που πίστεψε ότι θα τη γλύτωνε από τη μαρτυρική ζωή που πέρναγε κοντά στη θεία της, από όταν σκοτώθηκαν οι γονείς της.
Την ίδια στιγμή, ο Δημοσθένης μέσα από τις στρατιωτικές φυλακές παρακαλούσε τον Θεό να σωθεί για να μπορέσει να δει τη Δάφνη στο απόσπασμα. Τη γυναίκα που λάτρεψε και τον πρόδωσε με τον χειρότερο τρόπο.
Μία σκευωρία που οδήγησε σε ένα άσβεστο μίσος. Από την Καρύταινα στην Αμερική και από την Αθήνα στην Κωνσταντινούπολη. Δύο ψυχές σε παράλληλους δρόμους ζωής, γεμάτους απώλειες και πόνο, λες και κάποιος ήθελε να τις τιμωρήσει, γιατί δεν πίστεψαν στη δύναμη της αγάπης τους.
Όμως, η ελπίδα υπάρχει στον δρόμο του καθενός, όσο δύσκολος και αν είναι, γιατί η μοίρα δοκιμάζει, καταδικάζει, μα σαν έρθει η ώρα, αποδίδει δικαιοσύνη.
Την ίδια στιγμή, ο Δημοσθένης μέσα από τις στρατιωτικές φυλακές παρακαλούσε τον Θεό να σωθεί για να μπορέσει να δει τη Δάφνη στο απόσπασμα. Τη γυναίκα που λάτρεψε και τον πρόδωσε με τον χειρότερο τρόπο.
Μία σκευωρία που οδήγησε σε ένα άσβεστο μίσος. Από την Καρύταινα στην Αμερική και από την Αθήνα στην Κωνσταντινούπολη. Δύο ψυχές σε παράλληλους δρόμους ζωής, γεμάτους απώλειες και πόνο, λες και κάποιος ήθελε να τις τιμωρήσει, γιατί δεν πίστεψαν στη δύναμη της αγάπης τους.
Όμως, η ελπίδα υπάρχει στον δρόμο του καθενός, όσο δύσκολος και αν είναι, γιατί η μοίρα δοκιμάζει, καταδικάζει, μα σαν έρθει η ώρα, αποδίδει δικαιοσύνη.
532 pages, Paperback
Published January 1, 2024
2 people are currently reading
6 people want to read
About the author
Μαρία Γαβριελάτου
5 books5 followersΗ Μαρία Γαβριελάτου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε και εργάστηκε στον τομέα της αισθητικής κοσμετολογίας. Αγαπημένη της ενασχόληση αποτελούσε ανέκαθεν η κατασκευή έργων τέχνης. Όμως πάντα τη διεκδικούσε η συγγραφή. Από τα εφηβικά της χρόνια κατέγραφε τις σκέψεις της, αλλά και τις ιστορίες που ξεπηδούσαν από τη φαντασία της.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
March 8, 2024
Βαθμολογία 3.5/5
Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://vivliovamon.blogspot.com/2024...
Έχετε νιώσει ποτέ πως τα βιβλία δίνουν τον ρυθμό καί μας ''επιβάλλουν'' τα μονοπάτια στα οποία, νοερά, θα κινηθούμε μία συγκεκριμένη περίοδο του χρόνου; Σαν να μας βάζουν στην διαδικασία, ακουσίως, ή, εκουσίως, να επιλέγουμε στοχευμένα είδη μυθιστορημάτων που θα μας κρατήσουν συντροφιά. Πότε επικεντρωνόμαστε π.χ. στα αισθηματικά καί πότε στα κοινωνικά μυθιστορήματα. Εγώ αυτό το αισθάνομαι, όλο καί πιο έντονα, το τελευταίο διάστημα -άλλωστε το έχετε αντιληφθεί κι εσείς με τις προτάσεις μου προς εσάς-, αλλά για έναν παράξενο λόγο, αν καί παλαιότερα αυτό θα με ενοχλούσε ως συνθήκη, τώρα μοιάζει να την απολαμβάνω... Καί δη όταν πρόκειται να διαβάσω έργα συγγραφέων, την πένα των οποίων δεν έτυχε να ''γνωρίσω'' μέχρι καί σήμερα...
Για να είμαι ειλικρινής, τρέφω μία φοβία, ίσως καί προκατάληψη, προς τα κοινωνικά μυθιστορήματα. Θα σας εξηγήσω, ευθύς αμέσως, τι εννοώ. Αυτή η σκέψη/αίσθηση προκύπτει από το γεγονός πως έχω διαβάσει ανάλογα μυθιστορήματα που είτε αναπαράγουν τα ίδια μονότονα καί κουραστικά κλισέ, είτε εκμεταλλευόμενοι/ες οι εκάστοτε δημιουργοί τους διάφορα θέματα της επικαιρότητας, εστιάζουν περισσότερο σε αυτά καί στο ''φαίνεσθαι'', απλώς καί μόνο για να τραβήξουν το ενδιαφέρον του κοινού, αφήνοντας στην άκρη την πραγματική ουσία. Λες καί δεν αρκεί που τα βιώνουμε, πρέπει να τα βρίσκουμε καί μέσα στα βιβλία που διαβάζουμε... Μέγα λάθος! Καί επειδή δεν μου αρέσει να γίνομαι αφοριστική, οφείλω να πω πως αυτά είναι κάποιες συγκεκριμένες περιπτώσεις καί ότι υπάρχουν αρκετά καί καλά κοινωνικά μυθιστορήματα που όντως προσφέρουν στην λογοτεχνία.
Διάβασα, λοιπόν, καί σας μιλώ για το νέο κοινωνικό μυθιστόρημα της συγγραφέως Μαρίας Γαβριελάτου, με τίτλο ''Οι μοίρες της αστροφεγγιάς'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη. Ένα μυθιστόρημα με κοινωνικό υπόβαθρο, που εστιάζει, κυρίως, στις ανθρώπινες σχέσεις καί όλα τα θετικά καί άσχημα που γεννιούνται στις ψυχές των ανθρώπων καί τον τρόπο που αυτά επηρεάζουν στάσεις καί αποφάσεις ζωής, χαρακτήρα, επιθυμίες, όνειρα, πάθη, αλλά καί λάθη...
''Tα μάτια της Δάφνης βούρκωσαν, μόλις αντίκρισε την τεράστια πινακίδα του κτιρίου. Μέχρι να αποκαλυφθεί η αλήθεια, το αναμορφωτήριο θα ήταν η φυλακή της. Τι ήταν χειρότερο δεν ήξερε. Ότι δεν την πίστεψε κανείς ή εκείνος. Εκείνος που είχε αγαπήσει βαθιά και που πίστεψε ότι θα τη γλύτωνε από τη μαρτυρική ζωή που πέρναγε κοντά στη θεία της, από όταν σκοτώθηκαν οι γονείς της. Την ίδια στιγμή, ο Δημοσθένης μέσα από τις στρατιωτικές φυλακές παρακαλούσε τον Θεό να σωθεί για να μπορέσει να δει τη Δάφνη στο απόσπασμα. Τη γυναίκα που λάτρεψε και τον πρόδωσε με τον χειρότερο τρόπο. Μία σκευωρία που οδήγησε σε ένα άσβεστο μίσος. Από την Καρύταινα στην Αμερική και από την Αθήνα στην Κωνσταντινούπολη. Δύο ψυχές σε παράλληλους δρόμους ζωής, γεμάτους απώλειες και πόνο, λες και κάποιος ήθελε να τις τιμωρήσει, γιατί δεν πίστεψαν στη δύναμη της αγάπης τους." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Συγγνώμη, αλλά όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν θα μπορέσω ποτέ να δικαιολογήσω/κατανοήσω όλη αυτήν την κακία που κουβαλούν μέσα στις ψυχές τους κάποιοι άνθρωποι. Τί μπορεί να κερδίζουν με το να βλέπουν τους άλλους ανθρώπους γύρω τους δυστυχισμένους; Γιατί να μην ζούμε όλοι κι όλες μαζί, αρμονικά, καί ευτυχισμένοι/ες; Γιατί η κακία θρέφει τόσο πολύ την δική τους ευχαρίστηση; Γιατί δεν επιλέγουν να εστιάσουν στην καλυτέρευση της δικής τους ζωή, αντί του να κάνουν άσχημη την ζωή των άλλων;
Ε, λοιπόν, δεν θα μπορούσε να με βρίσκει λιγότερο σύμφωνη η τελευταία φράση της άνωθεν περίληψης ''Όμως, η ελπίδα υπάρχει στον δρόμο του καθενός, όσο δύσκολος και αν είναι, γιατί η μοίρα δοκιμάζει, καταδικάζει, μα σαν έρθει η ώρα, αποδίδει δικαιοσύνη.". Είναι λες καί μέσα σε αυτές τις δύο αράδες να συνοψίζεται όλο το νόημα του βιβλίου. Ένα βιβλίο αρκετά καλογραμμένο, ''ντυμένο'' από την αισθαντική γραφή της συγγραφέως, που χάρη στην αληθοφάνεια των προσώπων, αλλά καί όσων θα ζήσουν -με την όποια υπερβολή ενός λογοτεχνικού κειμένου- μας μιλάει για τις ανθρώπινες σχέσεις, τις δεύτερες ευκαιρίες, την προδοσία, την ανιδιοτελή αγάπη, την προσφορά, τις προκαταλήψεις, τους δήθεν κανόνες ηθικής, την εκμετάλλευση, αλλά καί την ανάγκη για συγχώρεση...
Εγώ πέρασα όντως καλά διαβάζοντάς το βιβλίο. Μου άρεσε πολύ η γραφή της συγγραφέως καί μελλοντικά θα αναζητήσω καί άλλα έργα της. Γιατί όχι κι εσείς;
Καλή ανάγνωση.
Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://vivliovamon.blogspot.com/2024...
Έχετε νιώσει ποτέ πως τα βιβλία δίνουν τον ρυθμό καί μας ''επιβάλλουν'' τα μονοπάτια στα οποία, νοερά, θα κινηθούμε μία συγκεκριμένη περίοδο του χρόνου; Σαν να μας βάζουν στην διαδικασία, ακουσίως, ή, εκουσίως, να επιλέγουμε στοχευμένα είδη μυθιστορημάτων που θα μας κρατήσουν συντροφιά. Πότε επικεντρωνόμαστε π.χ. στα αισθηματικά καί πότε στα κοινωνικά μυθιστορήματα. Εγώ αυτό το αισθάνομαι, όλο καί πιο έντονα, το τελευταίο διάστημα -άλλωστε το έχετε αντιληφθεί κι εσείς με τις προτάσεις μου προς εσάς-, αλλά για έναν παράξενο λόγο, αν καί παλαιότερα αυτό θα με ενοχλούσε ως συνθήκη, τώρα μοιάζει να την απολαμβάνω... Καί δη όταν πρόκειται να διαβάσω έργα συγγραφέων, την πένα των οποίων δεν έτυχε να ''γνωρίσω'' μέχρι καί σήμερα...
Για να είμαι ειλικρινής, τρέφω μία φοβία, ίσως καί προκατάληψη, προς τα κοινωνικά μυθιστορήματα. Θα σας εξηγήσω, ευθύς αμέσως, τι εννοώ. Αυτή η σκέψη/αίσθηση προκύπτει από το γεγονός πως έχω διαβάσει ανάλογα μυθιστορήματα που είτε αναπαράγουν τα ίδια μονότονα καί κουραστικά κλισέ, είτε εκμεταλλευόμενοι/ες οι εκάστοτε δημιουργοί τους διάφορα θέματα της επικαιρότητας, εστιάζουν περισσότερο σε αυτά καί στο ''φαίνεσθαι'', απλώς καί μόνο για να τραβήξουν το ενδιαφέρον του κοινού, αφήνοντας στην άκρη την πραγματική ουσία. Λες καί δεν αρκεί που τα βιώνουμε, πρέπει να τα βρίσκουμε καί μέσα στα βιβλία που διαβάζουμε... Μέγα λάθος! Καί επειδή δεν μου αρέσει να γίνομαι αφοριστική, οφείλω να πω πως αυτά είναι κάποιες συγκεκριμένες περιπτώσεις καί ότι υπάρχουν αρκετά καί καλά κοινωνικά μυθιστορήματα που όντως προσφέρουν στην λογοτεχνία.
Διάβασα, λοιπόν, καί σας μιλώ για το νέο κοινωνικό μυθιστόρημα της συγγραφέως Μαρίας Γαβριελάτου, με τίτλο ''Οι μοίρες της αστροφεγγιάς'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη. Ένα μυθιστόρημα με κοινωνικό υπόβαθρο, που εστιάζει, κυρίως, στις ανθρώπινες σχέσεις καί όλα τα θετικά καί άσχημα που γεννιούνται στις ψυχές των ανθρώπων καί τον τρόπο που αυτά επηρεάζουν στάσεις καί αποφάσεις ζωής, χαρακτήρα, επιθυμίες, όνειρα, πάθη, αλλά καί λάθη...
''Tα μάτια της Δάφνης βούρκωσαν, μόλις αντίκρισε την τεράστια πινακίδα του κτιρίου. Μέχρι να αποκαλυφθεί η αλήθεια, το αναμορφωτήριο θα ήταν η φυλακή της. Τι ήταν χειρότερο δεν ήξερε. Ότι δεν την πίστεψε κανείς ή εκείνος. Εκείνος που είχε αγαπήσει βαθιά και που πίστεψε ότι θα τη γλύτωνε από τη μαρτυρική ζωή που πέρναγε κοντά στη θεία της, από όταν σκοτώθηκαν οι γονείς της. Την ίδια στιγμή, ο Δημοσθένης μέσα από τις στρατιωτικές φυλακές παρακαλούσε τον Θεό να σωθεί για να μπορέσει να δει τη Δάφνη στο απόσπασμα. Τη γυναίκα που λάτρεψε και τον πρόδωσε με τον χειρότερο τρόπο. Μία σκευωρία που οδήγησε σε ένα άσβεστο μίσος. Από την Καρύταινα στην Αμερική και από την Αθήνα στην Κωνσταντινούπολη. Δύο ψυχές σε παράλληλους δρόμους ζωής, γεμάτους απώλειες και πόνο, λες και κάποιος ήθελε να τις τιμωρήσει, γιατί δεν πίστεψαν στη δύναμη της αγάπης τους." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Συγγνώμη, αλλά όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν θα μπορέσω ποτέ να δικαιολογήσω/κατανοήσω όλη αυτήν την κακία που κουβαλούν μέσα στις ψυχές τους κάποιοι άνθρωποι. Τί μπορεί να κερδίζουν με το να βλέπουν τους άλλους ανθρώπους γύρω τους δυστυχισμένους; Γιατί να μην ζούμε όλοι κι όλες μαζί, αρμονικά, καί ευτυχισμένοι/ες; Γιατί η κακία θρέφει τόσο πολύ την δική τους ευχαρίστηση; Γιατί δεν επιλέγουν να εστιάσουν στην καλυτέρευση της δικής τους ζωή, αντί του να κάνουν άσχημη την ζωή των άλλων;
Ε, λοιπόν, δεν θα μπορούσε να με βρίσκει λιγότερο σύμφωνη η τελευταία φράση της άνωθεν περίληψης ''Όμως, η ελπίδα υπάρχει στον δρόμο του καθενός, όσο δύσκολος και αν είναι, γιατί η μοίρα δοκιμάζει, καταδικάζει, μα σαν έρθει η ώρα, αποδίδει δικαιοσύνη.". Είναι λες καί μέσα σε αυτές τις δύο αράδες να συνοψίζεται όλο το νόημα του βιβλίου. Ένα βιβλίο αρκετά καλογραμμένο, ''ντυμένο'' από την αισθαντική γραφή της συγγραφέως, που χάρη στην αληθοφάνεια των προσώπων, αλλά καί όσων θα ζήσουν -με την όποια υπερβολή ενός λογοτεχνικού κειμένου- μας μιλάει για τις ανθρώπινες σχέσεις, τις δεύτερες ευκαιρίες, την προδοσία, την ανιδιοτελή αγάπη, την προσφορά, τις προκαταλήψεις, τους δήθεν κανόνες ηθικής, την εκμετάλλευση, αλλά καί την ανάγκη για συγχώρεση...
Εγώ πέρασα όντως καλά διαβάζοντάς το βιβλίο. Μου άρεσε πολύ η γραφή της συγγραφέως καί μελλοντικά θα αναζητήσω καί άλλα έργα της. Γιατί όχι κι εσείς;
Καλή ανάγνωση.
December 28, 2024
"ΟΙ ΜΟΊΡΕΣ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΦΕΓΓΙΑΣ"
Συγγραφέας: Μαρία Γαβριελατου
📖 Σας το προτείνω 📖
Καλησπέρα σας και χρόνια πολλά.
Άλλο ένα ταξιδάκι έφτασε στο τέλος του. Το τελευταίο βιβλίο για το 2024 .
Έχοντας διαβάσει τα άλλα δύο βιβλία της συγγραφέας ( "τα σπασμένα φτερά της νιότης μου" και την "Μυστική δαντέλα ") ήθελα πάρα πολύ να διαβάσω και το τρίτο της βιβλίο.
Κι ας έχουν περάσει λίγες ώρες που το τελείωσα ανυπομονώ για όταν θα βγάλει νέο βιβλίο .
Ας πω όμως για το συγκεκριμένο βιβλίο " ΟΙ ΜΟΊΡΕΣ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΦΕΓΓΙΑΣ" . Ένα κοινωνικό βιβλίο που με έκανε να νιώσω έντονα συναισθήματα και να αγαπήσω τους ήρωες του.
Αγάπησα πάρα πολύ την Ελένη , ένας φύλακας άγγελος για την Δάφνη και την οικογένειά της . Άνοιξε την αγκαλιά της , έδωσε με ανιδιοτέλεια αγάπη και διδάσκοντας την ανθρωπιά . Μια πραγματική μάνα για την Δάφνη σε όλες τις δύσκολες στιγμές της .
Τι να πω για την Δάφνη... Μια ηρωίδα που η μοίρα της έπαιξε πάρα πολλά παιχνίδια, έζησε μια ζωή που τίποτα δεν της χαρίστηκε, όμως όπως έλεγε "έτσι είναι η ζωή και δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω" κι ας υπήρχαν στιγμές στην ζωή της που λύγισε, που είχε χάσει την ελπίδα της και είχε παραιτηθεί από την ζωή.
Υπάρχουν πάρα πολλά σημεία μέσα στο βιβλίο που ξεχώρισα ,όμως το αγαπημένο μου είναι εκεί που λέει
" ΓΎΡΙΣΑ, ΜΆΝΑ..." 😪
Το τέλος του πάρα πολύ συγκινητικό , ένα τέλος που άξιζε πραγματικά στους ήρωες του βιβλίου , μετά από όσα είχαν περάσει.
Μου άρεσε πάρα πολύ και σας το προτείνω 📖
Από το οπισθόφυλλο του ⤵️
Tα μάτια της Δάφνης βούρκωσαν, μόλις αντίκρισε την τεράστια πινακίδα του κτιρίου. Μέχρι να αποκαλυφθεί η αλήθεια, το αναμορφωτήριο θα ήταν η φυλακή της. Τι ήταν χειρότερο δεν ήξερε. Ότι δεν την πίστεψε κανείς ή εκείνος. Εκείνος που είχε αγαπήσει βαθιά και που πίστεψε ότι θα τη γλύτωνε από τη μαρτυρική ζωή που πέρναγε κοντά στη θεία της, από όταν σκοτώθηκαν οι γονείς της.
Την ίδια στιγμή, ο Δημοσθένης μέσα από τις στρατιωτικές φυλακές παρακαλούσε τον Θεό να σωθεί για να μπορέσει να δει τη Δάφνη στο απόσπασμα. Τη γυναίκα που λάτρεψε και τον πρόδωσε με τον χειρότερο τρόπο.
Μία σκευωρία που οδήγησε σε ένα άσβεστο μίσος. Από την Καρύταινα στην Αμερική και από την Αθήνα στην Κωνσταντινούπολη. Δύο ψυχές σε παράλληλους δρόμους ζωής, γεμάτους απώλειες και πόνο, λες και κάποιος ήθελε να τις τιμωρήσει, γιατί δεν πίστεψαν στη δύναμη της αγάπης τους.
Όμως, η ελπίδα υπάρχει στον δρόμο του καθενός, όσο δύσκολος και αν είναι, γιατί η μοίρα δοκιμάζει, καταδικάζει, μα σαν έρθει η ώρα, αποδίδει δικαιοσύνη.
Συγγραφέας: Μαρία Γαβριελατου
📖 Σας το προτείνω 📖
Καλησπέρα σας και χρόνια πολλά.
Άλλο ένα ταξιδάκι έφτασε στο τέλος του. Το τελευταίο βιβλίο για το 2024 .
Έχοντας διαβάσει τα άλλα δύο βιβλία της συγγραφέας ( "τα σπασμένα φτερά της νιότης μου" και την "Μυστική δαντέλα ") ήθελα πάρα πολύ να διαβάσω και το τρίτο της βιβλίο.
Κι ας έχουν περάσει λίγες ώρες που το τελείωσα ανυπομονώ για όταν θα βγάλει νέο βιβλίο .
Ας πω όμως για το συγκεκριμένο βιβλίο " ΟΙ ΜΟΊΡΕΣ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΦΕΓΓΙΑΣ" . Ένα κοινωνικό βιβλίο που με έκανε να νιώσω έντονα συναισθήματα και να αγαπήσω τους ήρωες του.
Αγάπησα πάρα πολύ την Ελένη , ένας φύλακας άγγελος για την Δάφνη και την οικογένειά της . Άνοιξε την αγκαλιά της , έδωσε με ανιδιοτέλεια αγάπη και διδάσκοντας την ανθρωπιά . Μια πραγματική μάνα για την Δάφνη σε όλες τις δύσκολες στιγμές της .
Τι να πω για την Δάφνη... Μια ηρωίδα που η μοίρα της έπαιξε πάρα πολλά παιχνίδια, έζησε μια ζωή που τίποτα δεν της χαρίστηκε, όμως όπως έλεγε "έτσι είναι η ζωή και δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω" κι ας υπήρχαν στιγμές στην ζωή της που λύγισε, που είχε χάσει την ελπίδα της και είχε παραιτηθεί από την ζωή.
Υπάρχουν πάρα πολλά σημεία μέσα στο βιβλίο που ξεχώρισα ,όμως το αγαπημένο μου είναι εκεί που λέει
" ΓΎΡΙΣΑ, ΜΆΝΑ..." 😪
Το τέλος του πάρα πολύ συγκινητικό , ένα τέλος που άξιζε πραγματικά στους ήρωες του βιβλίου , μετά από όσα είχαν περάσει.
Μου άρεσε πάρα πολύ και σας το προτείνω 📖
Από το οπισθόφυλλο του ⤵️
Tα μάτια της Δάφνης βούρκωσαν, μόλις αντίκρισε την τεράστια πινακίδα του κτιρίου. Μέχρι να αποκαλυφθεί η αλήθεια, το αναμορφωτήριο θα ήταν η φυλακή της. Τι ήταν χειρότερο δεν ήξερε. Ότι δεν την πίστεψε κανείς ή εκείνος. Εκείνος που είχε αγαπήσει βαθιά και που πίστεψε ότι θα τη γλύτωνε από τη μαρτυρική ζωή που πέρναγε κοντά στη θεία της, από όταν σκοτώθηκαν οι γονείς της.
Την ίδια στιγμή, ο Δημοσθένης μέσα από τις στρατιωτικές φυλακές παρακαλούσε τον Θεό να σωθεί για να μπορέσει να δει τη Δάφνη στο απόσπασμα. Τη γυναίκα που λάτρεψε και τον πρόδωσε με τον χειρότερο τρόπο.
Μία σκευωρία που οδήγησε σε ένα άσβεστο μίσος. Από την Καρύταινα στην Αμερική και από την Αθήνα στην Κωνσταντινούπολη. Δύο ψυχές σε παράλληλους δρόμους ζωής, γεμάτους απώλειες και πόνο, λες και κάποιος ήθελε να τις τιμωρήσει, γιατί δεν πίστεψαν στη δύναμη της αγάπης τους.
Όμως, η ελπίδα υπάρχει στον δρόμο του καθενός, όσο δύσκολος και αν είναι, γιατί η μοίρα δοκιμάζει, καταδικάζει, μα σαν έρθει η ώρα, αποδίδει δικαιοσύνη.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 2, 2025
«Η ελπίδα υπάρχει στον δρόμο του καθενός, όσο δύσκολος και αν είναι, γιατί η μοίρα δοκιμάζει, καταδικάζει, μα σαν έρθει η ώρα, αποδίδει και δικαιοσύνη.» (σελίδα 115)
Η Δάφνη Πετρίδου ζούσε μια όμορφη και ήσυχη ζωή με την οικογένειά της στην Καρύταινα. Όλα όμως άλλαξαν όταν πέθαναν οι γονείς της και την κηδεμονία της ανέλαβε η κακόψυχη, κακότροπη και καταπιεστική της θεία Βασιλική. Μαύρη ψυχή ποτισμένη με δηλητήριο, γεμάτη από μίσος, φθόνο, ζήλια και κακία. Η Δάφνη στα χέρια της πέρασε μαρτυρικές στιγμές, υπομένοντας κάθε ιδιοτροπία, απαίτηση και κακομεταχείριση. Άλλωστε δεν είχε άλλη επιλογή, δεν μπορούσε να φύγει, δεν είχε πού να πάει. Αχτίδα φωτός οι κρυφές επισκέψεις της παιδικής της φίλης Μάγδας. Βάλσαμο τα λόγια της, ανάσα ζωής η παρουσία της.
Λίγο καιρό αργότερα, ο φτερωτός θεός έρωτας έκανε το θαύμα του και οι δρόμοι της Δάφνης και του Δημοσθένη συναντιούνται. Ένας δυνατός έρωτας γεννήθηκε, δεν πρόλαβε όμως να ανθίσει, καθώς και οι δυο βρέθηκαν παγιδευμένοι στα δίχτυα μιας καλοστημένης πλεκτάνης. Τον Δεκέμβριο του 1949, η Δάφνη θα οδηγηθεί στο κολαστήριο των ψυχών, στο «ΑΝΑΜΟΡΦΩΤΗΡΙΟΝ – ΣΧΟΛΕΙΟΝ ΘΗΛΕΩΝ», κατηγορούμενη για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε και ο Δημοσθένης, καθότι στρατιώτης, συλλαμβάνεται από την Στρατονομία με τις κατηγορίες του βιασμού και της δολοφονίας.
Η μοίρα έπαιξε άσχημα παιχνίδια σε δυο αθώους αν��ρώπους. Υποσχέσεις και όρκοι που δεν τηρήθηκαν, άνθρωποι που αγαπήθηκαν πολύ, κατέληξαν με άσβεστο μίσος στις καρδιές τους. Δολοπλοκίες, μηχανορραφίες, μίσος, ζήλια και φθόνος συνεργάστηκαν άψογα με μοναδικό σκοπό να καταστρέψουν ό,τι όμορφο υπήρχε γύρω τους. Η αγάπη, η ελπίδα, τα όνειρα που ήταν φτιαγμένα με τα πιο όμορφα και ζωηρά χρώματα, ξαφνικά έγιναν όλα μαύρα. Πόνος, δυστυχία, απελπισία, φόβος και ενοχές στήσανε τρελό χορό γύρω από δυο βασανισμένες ψυχές.
❓Πώς από την μια στιγμή στην άλλη η αγάπη γίνεται μίσος;
❓Πώς τα όμορφα λόγια αγάπης μετατρέπονται σε γυαλιά που ματώνουν την καρδιά;
❓Πόσα δεινά μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος;
❓Πόσες φορές η άδικη μοίρα χτυπάει αλύπητα μια κατακρεουργημένη ψυχή;
Καθώς τα χρόνια περνούν, οι δυο πρωταγωνιστές θα περάσουν δια πυρός και σιδήρου. Θα δοκιμαστούν αλύπητα, θα κλάψουν, θα λυγίσουν, όμως δεν θα σπάσουν και ούτε μια στιγμή δεν θα σταματήσουν να παλεύουν για ένα κομματάκι ευτυχίας. Μαζί τους θα ταξιδέψουμε από την Καρύταινα στην Αμερική και από την Αθήνα στην Κωνσταντινούπολη. Η μοίρα, θέλοντας να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος και να αποκαταστήσει μια κατάφωρη αδικία, κινεί τα νήματα και μέσα από αναπάντεχες εξελίξεις και ανατροπές έρχεται η πολυπόθητη δικαίωση…
«Οι μοίρες της αστροφεγγιάς» είναι ένα συγκλονιστικό κοινωνικό μυθιστόρημα που άγγιξε και τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής μου. Συγκινήθηκα, συμπόνεσα, θύμωσα, μίσησα, νευρίασα, έκλαψα, γέλασα, χάρηκα, βίωσα όλα τα συναισθήματα στον μέγιστο βαθμό. Από τους πρωταγωνιστές αγάπησα πολύ την Ελένη και τον Λινάρδο, δυο ανθρώπους με Α κεφαλαίο. Μαθήματα ζωής, ανιδιοτελούς αγάπης, αυτοθυσίας και προσφοράς στον συνάνθρωπο είχαν να παραδώσουν. Λαμπρά παραδείγματα προς μίμηση, σπάνιοι άνθρωποι, διαμάντια ανεκτίμητης αξίας.
Ένα βιβλίο που μας μιλάει για την δύναμη της αληθινής φιλίας, την ελπίδα, την δύναμη ψυχής, την καρτερικότητα, την ζήλια, την προδοσία, την αγάπη και το μίσος. Η γραφή της κ. Γαβριελάτου σε παρασέρνει, σε μεταφέρει εκεί όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα, γίνεσαι ένα με τους πρωταγωνιστές της ιστορίας. Οι λέξεις γίνονται εικόνες, συναισθήματα, μυρωδιές. Η πλοκή είναι πλούσια και καλοδουλεμένη, δίχως να κάνει πουθενά «κοιλιά», οι χαρακτήρες είναι άρτια δομημένοι, έχει ένταση, αγωνία και διαβάζεται απνευστί.
Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!! 10 / 10
✒️«Εκεί που ο Θεός βάζει τελεία, ο άνθρωπος δεν πρέπει να βάζει ερωτηματικό!» (σελίδα 189)
Η Δάφνη Πετρίδου ζούσε μια όμορφη και ήσυχη ζωή με την οικογένειά της στην Καρύταινα. Όλα όμως άλλαξαν όταν πέθαναν οι γονείς της και την κηδεμονία της ανέλαβε η κακόψυχη, κακότροπη και καταπιεστική της θεία Βασιλική. Μαύρη ψυχή ποτισμένη με δηλητήριο, γεμάτη από μίσος, φθόνο, ζήλια και κακία. Η Δάφνη στα χέρια της πέρασε μαρτυρικές στιγμές, υπομένοντας κάθε ιδιοτροπία, απαίτηση και κακομεταχείριση. Άλλωστε δεν είχε άλλη επιλογή, δεν μπορούσε να φύγει, δεν είχε πού να πάει. Αχτίδα φωτός οι κρυφές επισκέψεις της παιδικής της φίλης Μάγδας. Βάλσαμο τα λόγια της, ανάσα ζωής η παρουσία της.
Λίγο καιρό αργότερα, ο φτερωτός θεός έρωτας έκανε το θαύμα του και οι δρόμοι της Δάφνης και του Δημοσθένη συναντιούνται. Ένας δυνατός έρωτας γεννήθηκε, δεν πρόλαβε όμως να ανθίσει, καθώς και οι δυο βρέθηκαν παγιδευμένοι στα δίχτυα μιας καλοστημένης πλεκτάνης. Τον Δεκέμβριο του 1949, η Δάφνη θα οδηγηθεί στο κολαστήριο των ψυχών, στο «ΑΝΑΜΟΡΦΩΤΗΡΙΟΝ – ΣΧΟΛΕΙΟΝ ΘΗΛΕΩΝ», κατηγορούμενη για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε και ο Δημοσθένης, καθότι στρατιώτης, συλλαμβάνεται από την Στρατονομία με τις κατηγορίες του βιασμού και της δολοφονίας.
Η μοίρα έπαιξε άσχημα παιχνίδια σε δυο αθώους αν��ρώπους. Υποσχέσεις και όρκοι που δεν τηρήθηκαν, άνθρωποι που αγαπήθηκαν πολύ, κατέληξαν με άσβεστο μίσος στις καρδιές τους. Δολοπλοκίες, μηχανορραφίες, μίσος, ζήλια και φθόνος συνεργάστηκαν άψογα με μοναδικό σκοπό να καταστρέψουν ό,τι όμορφο υπήρχε γύρω τους. Η αγάπη, η ελπίδα, τα όνειρα που ήταν φτιαγμένα με τα πιο όμορφα και ζωηρά χρώματα, ξαφνικά έγιναν όλα μαύρα. Πόνος, δυστυχία, απελπισία, φόβος και ενοχές στήσανε τρελό χορό γύρω από δυο βασανισμένες ψυχές.
❓Πώς από την μια στιγμή στην άλλη η αγάπη γίνεται μίσος;
❓Πώς τα όμορφα λόγια αγάπης μετατρέπονται σε γυαλιά που ματώνουν την καρδιά;
❓Πόσα δεινά μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος;
❓Πόσες φορές η άδικη μοίρα χτυπάει αλύπητα μια κατακρεουργημένη ψυχή;
Καθώς τα χρόνια περνούν, οι δυο πρωταγωνιστές θα περάσουν δια πυρός και σιδήρου. Θα δοκιμαστούν αλύπητα, θα κλάψουν, θα λυγίσουν, όμως δεν θα σπάσουν και ούτε μια στιγμή δεν θα σταματήσουν να παλεύουν για ένα κομματάκι ευτυχίας. Μαζί τους θα ταξιδέψουμε από την Καρύταινα στην Αμερική και από την Αθήνα στην Κωνσταντινούπολη. Η μοίρα, θέλοντας να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος και να αποκαταστήσει μια κατάφωρη αδικία, κινεί τα νήματα και μέσα από αναπάντεχες εξελίξεις και ανατροπές έρχεται η πολυπόθητη δικαίωση…
«Οι μοίρες της αστροφεγγιάς» είναι ένα συγκλονιστικό κοινωνικό μυθιστόρημα που άγγιξε και τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής μου. Συγκινήθηκα, συμπόνεσα, θύμωσα, μίσησα, νευρίασα, έκλαψα, γέλασα, χάρηκα, βίωσα όλα τα συναισθήματα στον μέγιστο βαθμό. Από τους πρωταγωνιστές αγάπησα πολύ την Ελένη και τον Λινάρδο, δυο ανθρώπους με Α κεφαλαίο. Μαθήματα ζωής, ανιδιοτελούς αγάπης, αυτοθυσίας και προσφοράς στον συνάνθρωπο είχαν να παραδώσουν. Λαμπρά παραδείγματα προς μίμηση, σπάνιοι άνθρωποι, διαμάντια ανεκτίμητης αξίας.
Ένα βιβλίο που μας μιλάει για την δύναμη της αληθινής φιλίας, την ελπίδα, την δύναμη ψυχής, την καρτερικότητα, την ζήλια, την προδοσία, την αγάπη και το μίσος. Η γραφή της κ. Γαβριελάτου σε παρασέρνει, σε μεταφέρει εκεί όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα, γίνεσαι ένα με τους πρωταγωνιστές της ιστορίας. Οι λέξεις γίνονται εικόνες, συναισθήματα, μυρωδιές. Η πλοκή είναι πλούσια και καλοδουλεμένη, δίχως να κάνει πουθενά «κοιλιά», οι χαρακτήρες είναι άρτια δομημένοι, έχει ένταση, αγωνία και διαβάζεται απνευστί.
Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!! 10 / 10
✒️«Εκεί που ο Θεός βάζει τελεία, ο άνθρωπος δεν πρέπει να βάζει ερωτηματικό!» (σελίδα 189)
May 3, 2025
πολυ ωραίο βιβλίο!!
ευχαριστιεσαι να διαβάζεις !
περίτεχνα γραμμένο από την πένα της Μαρίας! οι ήρωες απλοί , ρεαλιστικοί θυμίζουν πολυ τα δεδομένα και την κουλτούρα της εποχής που αναφέρεται!
Πολύ ωραίες περιγραφές όλων των μερών που έζησαν οι ήρωες και ωραίοι οι διάλογοι μεταξύ τους!
μεγάλο ατού του βιβλίου... έχει μεγάλη γραμματοσειρά και δεν με κούρασε καθόλου!
το προτείνω αν θες να ξεκουράσεις το μυαλό σου με μια όμορφη ιστορία αγάπης!
ευχαριστιεσαι να διαβάζεις !
περίτεχνα γραμμένο από την πένα της Μαρίας! οι ήρωες απλοί , ρεαλιστικοί θυμίζουν πολυ τα δεδομένα και την κουλτούρα της εποχής που αναφέρεται!
Πολύ ωραίες περιγραφές όλων των μερών που έζησαν οι ήρωες και ωραίοι οι διάλογοι μεταξύ τους!
μεγάλο ατού του βιβλίου... έχει μεγάλη γραμματοσειρά και δεν με κούρασε καθόλου!
το προτείνω αν θες να ξεκουράσεις το μυαλό σου με μια όμορφη ιστορία αγάπης!
May 6, 2025
Οι μοίρες της Αστροφεγγιάς» είναι ένα καθηλωτικό κοινωνικό δράμα με έντονη αστυνομική χροιά, που υφαίνεται μέσα από την αδικία, την κόντρα της μοίρας και την αγάπη και μας οδηγεί σε μια συγκλονιστική ιστορία ζωής με πολλά μηνύματα.
Αναλυτικά στον παρακάτω σύνδεσμο.
https://vivlionerga.com/%ce%bf%ce%b9-...
Αναλυτικά στον παρακάτω σύνδεσμο.
https://vivlionerga.com/%ce%bf%ce%b9-...
Displaying 1 - 5 of 5 reviews