Ooit was ik kindsoldaat: Een jongen, een ontvoering en een vlucht van Sudan naar Nederland

by Abu Hamdan

'Ik werk in een azc, maar ooit was ik kindsoldaat in Sudan. Dit is mijn verhaal.' - Abu Hamdan.
Omdurman, Sudan, 1998. De vijftienjarige Abu Hamdan heeft maar één net als zijn broer voor de televisie werken. Terwijl hij een theateropleiding volgt, woedt er in het land een onzichtbare oorlog. Op een dag wordt Abu samen met een vriend door het leger van dictator Omar al-Bashir een legerwagen in getrokken en komen ze in een trainingskamp terecht. Ze trekken steeds dieper door de eindeloze moeraslanden van het zuiden waar ze de gruwelijkste gebeurtenissen doorstaan, tot Abu's grootste nachtmerrie uitkomt en hij alle hoop verliest.
Maar dan komt er hulp uit een onverwachte hoek. Het is de start van een levensgevaarlijke vlucht, die Abu naar verre plekken leidt waar hij nog nooit van heeft gehoord en die hem uiteindelijk naar Nederland brengt. Terwijl Abu een jaar later een nieuw leven probeert op te bouwen, wil hij maar één zijn familie laten weten dat hij nog leeft.

268 pages, Kindle Edition

Published September 29, 2025

Reviews

[Thirza · Rating 5 out of 5]

Heel aangrijpend en indrukwekkend. Aanrader.

[Danielle · Rating 3 out of 5]

Matig geschreven boek, maar boeiend vanwege de inhoud. Het zou handig zijn er een overzicht van de post-koloniale geschiedenis can Soedan erin op te nemen.

[Isa Verhoeven · Rating 4 out of 5]

Heel schrijnend, lees je niet zomaar even.

[Jolien Gierveld · Rating 5 out of 5]

Schrijfstijl niet altijd super maar kippenvel door dit verhaal. Hoe dankbaar we wel niet mogen zijn voor het geluk om in Nederland geboren te zijn.

[De Koukleumpjes · Rating 5 out of 5]

Veronique las 'Ooit was ik kindsoldaat' geschreven door Abu Hamdan.

Haar mening lees je hieronder. ⬇️

Omdurman, Sudan, 1998. Amu Hamdan is vijftien en heeft de droom om regisseur te worden. Hij volgt hiervoor een theateropleiding. Onderwijl woedt er in het zuiden en westen van Sudan een onzichtbare oorlog. Als Amu op een dag naar school loopt trekken soldaten hem en zijn vriend een legertruck in. Ze worden naar een kamp gebracht in de woestijn, waar ze een heftige training krijgen. Na de training trekken ze steeds verder de moerassen van Zuid-Sudan in. Hij moet vechten en ziet dood en verderf om zich heen.

Hij komt op plekken waar hij nog nooit van heeft gehoord en als hij uiteindelijk kan vluchten, kan hij niet, zoals gehoopt naar huis, maar komt hij uiteindelijk in Nederland terecht. Hij probeert zijn leven in Nederland op te bouwen, maar hij wil zijn familie wanhopig laten weten dat hij nog leeft.

Waargebeurde verhalen worden hier altijd graag gelezen en toen ik dit boek aangekondigd zag, wist ik dat ik deze wilde lezen. Abu Hamdan vertelt zijn verhaal, zoals hij het zich herinnert. Bij waargebeurde verhalen ben ik me altijd bewust dat iemand dit echt meegemaakt heeft en dit zorgt er voor dat ook in dit verhaal de emoties veel directer binnen komen. O.a. de angst, maar ook het besef dat Abu overgeleverd is aan de grillen van het leger, weet hij duidelijk over te brengen.

Het verhaal bevat korte hoofdstukken, dit, in combinatie met de vlotte schrijfstijl, zorgt ervoor dat ik door het verhaal heen vloog. Iedere keer dacht ik nog even verder lezen, kijken hoe het verder gaat. Ondanks het heftige verhaal heeft het een hoopvolle ondertoon. Abu blijft steeds hoop houden en dit voel je in het hele verhaal. Hij weet het verhaal goed over te brengen, zonder in details te verstranden.

Het verhaal is ook als luisterboek beschikbaar op Kobo Plus en uiteraard heb ik het boek geluisterd tijdens het lezen. Het verhaal wordt verteld door Pascal Vanenburg en ik vond dit een passende stem. Hij weet de emoties over te brengen en dat vind ik altijd bijzonder, omdat ik dit normaal alleen heb als de auteur zelf het verhaal inspreekt, maar Vanenburg weet dit ook erg goed te doen.

Dit boek ontvingen wij van LS uitgevers. Dit beïnvloedt onze mening niet.

[Michelle Smit · Rating 4 out of 5]

Waar droomde jij van als tiener? De vijftienjarige Abu Hamdan had maar één droom: regisseur worden. Hij volgde een opleiding bij de theaterschool, en de oorlog die in zijn land Sudan woedde was ver weg. Tot die oorlog opeens heel dichtbij kwam in de vorm van een legerwagen, en de tienertijd van Abu abrupt eindigde. Hij en zijn beste vriend werden de wagen ingetrokken en na een training ingezet als kindsoldaat.

Abu Hamdan weet je als lezer in korte hoofdstukken mee te sleuren in zijn belevenissen als tiener. De manier van opschrijven is uitstekend gedaan, want het zijn de waarnemingen van een kind, maar tegelijkertijd ook die van een volwassene. Abu verloor zijn jeugd terwijl hij op weg was naar school, hij moest heel snel volwassen worden, maar hij bleef toch ook een kind. Een kind dat gedwongen werd om te moorden, om te vechten over kleine beetjes eten en om geen genade te kennen.

Ook, of misschien wel juist, in die situaties is er vriendschap. Soms kort, soms lang, en naast steunend ook pijnlijk. Want je kan elkaar niet beschermen, al helemaal niet als de demonen van binnenuit komen. Abu ziet de pijn bij zijn vrienden, maar hij heeft ook zijn eigen pijn. Hij mist zijn familie, hij wil niet doden en hij wil zijn toekomst terug.

Uiteindelijk komt Abu in Nederland terecht. Hoewel het goed is dat dit gedeelte van het boek niet de meeste ruimte inneemt, had het van mij wel wat langer mogen zijn. Abu moest zijn trauma’s verwerken, maar ik had ook wat tijd nodig om los te laten wat ik gelezen had.

Het is een boek dat onder je huid gaat zitten, en dat o zo belangrijk is in een tijd waarin de nadruk lijkt te liggen op iedereen willen wegsturen en niemand toelaten, terwijl het soms juist nodig is dat we iemand omarmen.

Hartelijk dank voor dit recensie-exemplaar @lsuitgeverij!

[Schelley · Rating 5 out of 5]

Abu Hamdan werd geboren in Omdurman, Sudan, en was op vijftienjarige leeftijd slachtoffer van een ontvoering door het leger van dictator Omar al-Bashir. Wat volgde was een nachtmerrieachtige periode als kindsoldaat in de moeraslanden van Zuid-Sudan. Inmiddels woont hij in Nederland en werkt hij als woonbegeleider in een asielzoekerscentrum. Zijn verhaal is geen fictie, geen reconstructie, maar een rauw verslag van wat hij zelf heeft doorstaan.

Het boek opent met een doodgewone schooldag die abrupt verandert in een horrorfilm zonder pauzeknop. Abu en zijn beste vriend worden van de straat geplukt en belanden in een trainingskamp waar menselijkheid ver te zoeken is. Wat volgt is een tocht door Zuid-Sudan vol geweld, ontbering en verlies. Toch is het niet alleen kommer en kwel: er zijn momenten van onverwachte hulp, broederlijke verbondenheid en een sprankje hoop dat hem uiteindelijk naar Nederland leidt.

Hamdan schrijft zonder opsmuk. Geen literaire tierelantijntjes, maar directe, beeldende taal die je bij de keel grijpt. Soms voelt het alsof je naast hem loopt, door het moeras, met modder tot aan je knieën en angst in je borst. De personages zijn geen karikaturen. Ze zijn mensen van vlees en bloed, met twijfels, dromen en trauma’s. Zijn vriend, die hem door de eerste dagen sleept, is een baken van menselijkheid in een onmenselijke wereld. Ik had graag iets meer reflectie gezien over zijn leven in Nederland: hoe verhoudt zijn verleden zich tot zijn heden? Dat deel blijft wat onderbelicht wat mij betreft.

Ooit was ik kindsoldaat is geen boek dat je leest en weer vergeet. Het is een overlevingsverhaal dat onder je huid kruipt, met rauwe eerlijkheid en een sprankje hoop dat blijft nazinderen.

[Elsje Van Cleef · Rating 4 out of 5]

Prachtig. Dit boek opent je ogen voor de gruwelijke realiteit van oorlog en wat het betekent om je thuis te verliezen. Het laat ook zien hoe veerkracht en menselijkheid zelfs in de donkerste omstandigheden kunnen overleven. Een belangrijk boek.

[Fares Abuelhassan · Rating 5 out of 5]

👀🔓

[Lobke Moniot · Rating 2 out of 5]

verhaal was interessant, maar niet goed geschreven