Deniz Kıyısında Bir Hafta Sonu

by Geneviève Brisac, İnci Kaplan Gül (Translator)

Nouk, Paris'te bir kitaplıkta görevli, kendini oğlunu yetiştirmeye adamış, otuzlarında yalnız bir kadın; belki binlercesinin arasında, bir yalnız kadın; uzakta, oğluyla iletişimi sürdüren ve oğlunu isteyen bir baba. Duyarlılıkları, özlemleri, görev duygusu ve içinde kopan fırtınalarla sıradan bir yaşam Nouk'un yaşamı. Ama onun kendine özgü renkleri var. Annelik ve kadınlık, bağlar ve özgürlük duygusu arasında eziliyor, sıkışıyor gibi hissetse de, yaşamına kattığı mizah, kendiyle ve çevresiyle dalga geçebilmesi, dostlukları, oğluyla ilişkilerindeki keskin gözlem gücü onu farklı kılıyor. Nouk'un yaşamı çoğumuzun iyi bildiği, ama sözcüklere dökmekten çekindiği bir yaşam.

Geneviève Brisac, akıcı, rahat biçemiyle çağdaş bir söylem kuruyor 'kadın' ve 'yaşantılar' üzerine. Deniz Kıyısında Bir Hafta Sonu'nda yalnızca Nouk'u ve Eugenio'yu değil, çalışan, annelik yapan, kendi olmaya çabalayan modern, kentli kadınları ve onların yaşamlarının merkezi olan, çocukları anlatıyor.

148 pages, Paperback

First published August 7, 1996

About the author

Geneviève Brisac is a French writer and winner of the Prix Femina, 1996, for Week-end de chasse à la mère, a novel translated in English as Losing Eugenio (2000) and referred to in The New York Times as a "mildly compelling text." She also writes short stories and children's literature, and is a literary critic for Le Monde, and with Christophe Honoré she co-wrote the screenplay for Honoré's Non Ma Fille, Tu N'iras pas Danser (2009). Plagued by anorexia from childhood, she wrote an "auto-fictional" novel, Petite (1994), in which she recounts her struggle with the disease.

Reviews

[Bertine Maas · Rating 4 out of 5]

Een hypergevoelige vrouw voedt haar zoon na de scheiding alleen op. Sprookjesachtig en poëtisch weet zij haar zoon in het leven van alle dag mee te sleuren. Met oog voor de pijnlijke plekken beschrijft zij haar worstelingen met opvoeding, familie en vriendinnen. Dan weer lieflijk, dan weer wreed. Extra wrang voelt het daarom dat haar zoon er op het einde van het boek voor kiest bij zijn vader, met zijn nieuwe vriendin, te willen gaan wonen.

[Caroline Segal · Rating 2 out of 5]

J'ai été déçue par ce roman alors que j'aime souvent ce qu'écrit Geneviève Brissac. Je n'ai pas été émue. Une phrase m'a cependant touchée à propos de l'impression de bonheur que laissent les photosdansles albums de famille : "Les photos sont le mensonge vainqueur sans combat " p.163

[Salomé]

Meeeh… pas mon truc et je n’ai pas été touchée…

[Anne Godard · Rating 4 out of 5]

très poétique, lecture pas "facile" , mais belle utilisation de la langue . loufoquerie sur des thèmes trop sérieux. une certaine tristesse se dégage tout au long du livre .

[Chad Post · Rating 4 out of 5]

Ending is heartwrenching. Although they're pretty different in plot, this book reminds me of Helen DeWitt's The Last Samurai. Sure, both are about mother-son relationships, but both books have a similar tone and understated style. Definitely recommend this. And am very excited to meet Brisac later this week.

[Cynthia Paschen · Rating 4 out of 5]

translated from the French