Blijf je in een ongelukkig huwelijk of stel je een carrièreswitch uit? In deze prestatiegerichte maatschappij beogen we zogezegd succes door te volharden in onze voornemens. Leen Dendievel vertrok naar Santiago de Compostella, maar besloot na een week op haar stappen terug te keren of, met andere woorden, op te geven. Leen betoogt dat dromen en doelen kunnen veranderen, niet meer passen bij wie je bent, dat je het recht hebt om op te geven, van mening te veranderen en je hart te volgen tegen alle verwachtingen in. WELOVERWOGEN OPGEVEN kan je net succes bezorgen. Want, soms is opgeven beter.
Ik kan zien hoe dit boek voor anderen een duuwtje in de rug kan zijn, en vind het mooi wat de schrijfster wilt doen met dit boek.
Ik denk echter dat als je al wat hulpverlening (zijnde van professionals of via boeken) achter de rug hebt, of zelf al een goede basis hebt van psychologie via vb. een opleiding, dat dit boek nogal herhalend kan aanvoelen.
De linken die de schrijfster legt tussen bepaalde onderwerpen voelden ook wat chaotisch aan.
En voor mij ligt er een gevaar in de conclusies die ze soms maakt vanuit theorieën en percepties. Bijvoorbeeld bij het deel over hechtingen vind ik dat er juist wel heel zwart-wit wordt gekeken naar het onstaan/de oorzaak van een hechtingspatroon.
Dit boekt gaat me (h)erkenning brengen. Dacht ik. "Laat ik dit boek maar lezen, ik herken mezelf bij meerdere van de hoofdstuktitels en het zal vast genezend werken."
De (h)erkenning kwam vooral bij de theoretische zaken, ik weet ze, ik begrijp ze, maar kwam ik hier toch niet tot de realisatie dat ik ze niet vaak uitvoer in mijn leven... Anderzijds bij Leen zelf, haar gedachten over zichzelf en omgeving. I relate, ik ben zoals Leen, nee... ik zou zoals Leen kunnen zijn.
Weloverwogen opgeven. Ik ken enkel gedwongen opgeven.
Alhoewel ik alle stappen van weloverwogen opgeven altijd overloop, heb ik (bijna) nooit de kracht gehad om de keuze te maken tot ze voor me gemaakt werd. Met meestal slechte tot rampzalige consequenties als gevolg.
Niet mijn beste eigenschap, maar ik ben geen blauwdruk, ik hoef en zal zo niet zijn voor eeuwig (:
Niet al te veel (h)erkenning dus voor mij op vlakken dat ik wilde, maar misschien zegt dat al genoeg...
De stukken over haar camino vond ik leuk om lezen.
Het psycho-educatie gedeelte ertussen vond ik vaak nogal ongenuanceerd en ook wat rommelig. Ik kan zien hoe dat laagdrempelig kan zijn voor wie er nog niets van weet, maar tegelijk is het net dan belangrijk dat soort info juist en volledig over te brengen.
Goede intentie, maar de uitwerking was van allebei wat te weinig. Ik denk dat een persoonlijker verslag van haar camino - en dus focus op 1 ding - hier beter had gewerkt.
Leen Dendievel weet steeds op een ontzettend verstaanbare manier dingen des levens te koppelen aan psychologische aspecten en deze op verstaanbare manier te vertalen. Een boeiend verhaal en inzicht over opgeven en doelen bijstellen (en duiden dat het misschien zelfs net niet altijd echt opgeven betekent.)
Snel tussendoor gelezen, misschien te snel. Het verhaal sprak me aan: hoe de schrijfster begon aan de Camino maar het na een week opgaf, durfde opgeven. Dat vormt de basis voor dit boek over leren opgeven, weloverwogen opgeven, als iets niet meer werkt of niet meer juist voelt. De “theorie”, verwerkt tussen haar eigen verhaal en dat van anderen die hun huwelijk of hun studies of iets anders in hun leven opgaven, klonk bekend, voelde herkenbaar, misschien daarom dat ik er zo makkelijk doorheen vloog. Klein duwtje in mijn rug nu ik zelf op een kruispuntmoment in mijn leven ben beland.
Dit is een boek waarvan ik wou dat ik het 10j geleden al had gelezen (niet dat dit kon, want toen was het nog niet geschreven).
Heel herkenbaar voor iedereen die heeft 'opgegeven' en dit zag als falen. Na het lezen van dit boek, wordt het extra bevestigd dat opgeven helemaal oké is!
'Want nee, opgeven is niet falen, is geen zwakte, is niet zomaar opstaan en vertrekken, iets of iemand de rug toekeren en niet meer omkijken. Als het weloverwogen gebeurt, vraagt het moed en tijd, maar brengt het je uiteindelijk ruimte, zelfontplooiing en ontwikkeling. En is niet doorzetten maar juist opgeven de sleutel tot werkelijk succes in deze prestatiegerichte maatschappij.'
Dankjewel Leen voor een open en eerlijke getuigenis. Wat voor anderen 'opgeven' lijkt, is een stap dichter naar jezelf zetten. Dat heb ik de afgelopen jaren ook mogen leren. Bedankt om het zo mooi te formuleren! Loved it.
"Mensen vinden opgeven enkel verstandig als het gaat om het opgeven van een slechte gewoonte. Laten we even nadenken waarom stoppen met roken wel wordt aangemoedigd en stoppen met iets waar je ongelukkig van wordt of waar je fysiek of psychisch aan onderdoor gaat niet."
De boodschap van loslaten en opgeven als een vorm van kracht is zeker iets waar velen baat bij kunnen hebben. Het is een thema dat vaak taboe is, en ik kan me voorstellen dat deze aanpak heel herkenbaar en troostend kan zijn voor wie hier mee worstelt.
Misschien heb ik al te veel gelezen over persoonlijke groei maar de inzichten die ze deelt, voelden voor mij niet als vernieuwend aan.
Dus, als je nieuw bent in de wereld van zelfhulpboeken dan is dit misschien wel iets voor jou. Maar als je al wat verder bent op dat pad, dan is het niet meteen een meerwaarde. Niets mis mee, maar geen mind-blown moment.
Soms is Opgeven Beter is een bizar boek. Eigenlijk zijn het drie boeken ineen.
Er is het persoonlijke verhaal van de Camino, dat me helemaal meezoog naar de bergen, wandelpaden, pijnlijke voeten en triestige hostels. En er was de herkenning, want dit is vermoedelijk exact wat mij zou overkomen mocht ik zelf beslissen de Camino te wandelen: op een bepaald moment denken ‘fuck this, ik ga naar huis’.
Dan zijn er de verschillende getuigenissen van mensen die op een bepaald moment in hun leven beslisten om ‘op te geven’, ook die heb ik allemaal graag gelezen en vond ik met momenten heel inspirerend. Sommige verhalen dwongen echt tot nadenken..
De eerder theoretische stukken tussenin vond ik saai, en ben ik na een tijdje gewoon beginnen skippen.
“Ik ben fan van het veranderen van mening. Voor mij is dat klaarkomen met mijn verstand”.
Eerste boek van Leen Dendievel, toch benieuwd naar meer 🙂
Toen ik begon aan Soms is opgeven beter van Leen Dendievel, voelde ik enige weerstand. Opgeven wordt vaak gezien als falen, als iets wat je koste wat kost moet vermijden. De wereld lijkt gebouwd op de gedachte dat doorzetten altijd de juiste keuze is. Maar wat als dat niet zo is? Wat als vasthouden soms juist schadelijk is?
Dendievel stelt die vraag op een eerlijke en persoonlijke manier. Ze deelt haar ervaring met de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella, die ze na een week beëindigde. Niet omdat ze niet sterk genoeg was, maar omdat het simpelweg niet meer goed voelde. Dit raakte me. Hoe vaak dwingen we onszelf om door te gaan, puur omdat ‘het zo hoort’?
De schrijfstijl is toegankelijk en het boek leest vlot. Wat het vooral sterk maakt, is dat het geen kant-en-klare antwoorden geeft, maar ruimte laat voor eigen interpretatie. De combinatie van persoonlijke anekdotes en psychologische inzichten zorgt ervoor dat je gaat nadenken over de keuzes die je zelf maakt. Wanneer is iets een tijdelijke tegenslag, en wanneer is stoppen eigenlijk de beste optie?
Sommige passages blijven lang hangen en zetten echt aan tot nadenken. De kernboodschap komt helder naar voren zonder zwaar aan te voelen. Er zit een bepaalde troost in de manier waarop de auteur laat zien dat een andere weg inslaan soms moediger is dan blijven vasthouden. Dit maakt het boek bijzonder geschikt voor wie op een kruispunt in het leven staat en twijfelt over de volgende stap.
Wat ik bijzonder waardeerde, is dat het boek een andere kijk biedt op succes en falen. Het daagt het idee uit dat doorzetten altijd goed is en stoppen altijd slecht. In werkelijkheid is de juiste keuze vaak veel genuanceerder. Soms betekent opgeven niet verliezen, maar juist winnen – aan rust, aan energie, aan ruimte voor iets beters.
Niet alles in het boek voelde even diepgaand; op sommige momenten had ik graag meer praktische handvatten gezien. Hoe pas je deze denkwijze toe in een wereld die nog steeds vasthoudt aan het idee dat volhouden de enige weg is naar succes? Toch blijft de kernboodschap hangen: je mag jezelf toestaan om los te laten. Je mag besluiten dat iets niet meer past.
Voor iedereen die ooit heeft geworsteld met de druk om altijd maar door te zetten, is Soms is opgeven beter een boek dat aanzet tot reflectie. Het biedt een andere blik op het idee van volharding en geeft de geruststelling dat soms stoppen de meest verstandige keuze is.
Om af te sluiten: ik ben overwegend positief en geef 4 sterren. Waarom? Ik waardeer de toegankelijkheid en de boodschap van het boek. Ik vind dat het aanzet tot reflectie en bepaalde passages echt blijven hangen. Ik vind het troostend en geschikt voor mensen die op een kruispunt in hun leven staan.
Toch heb ik ook enkele kritische punten. Waarom? Sommige delen vind ik minder diepgaand. Ik had graag meer praktische handvatten gezien.
Omdat ik de kernboodschap en impact waardeer, net zoals de uitstraling van de persoon van de auteur, maar ik er, vanuit mijn eigen perspectief, ook enkele verbeterpunten in zie, is 4 sterren voor mij een gebalanceerde keuze.
Er zijn zo van die boeken die je soms eens nodig hebt. En als ik het op een ander moment gelezen had, zou ik het misschien minder goed gevonden hebben. Maar ik had iemand nodig die zegt dat het oké is om doelen los te laten, en dat is dit boek.
De situaties van mensen die iets loslieten waren interessant, ook al waren sommigen wat te lang en naast de kwestie. Het verhaal van Leen Dendievel op de Camino vond ik goed, zeker omdat de gevoelens herkenbaar zijn. Iets doen waar je al lang naar uitkijkt en dan bij jezelf afvragen waarom je je niet aan het amuseren bent. En die herkenbaarheid zorgt ervoor dat ik het 5 sterren geeft.
Kleine bedenking die ik had: Leen vertelt over wanneer ze terug in België is en niet laat weten aan iedereen dat ze terug is en dus weer bereikt kan worden. Iedereen wist dat ze niet te bereiken was omdat ze de Camino ging wandelen, en wanneer ze zouden weten dat ze terug is zou ze rust die ze heeft weer kwijtraken. Waarom is dit niet iets dat we kunnen doen voor elkaar? Nu had ze het excuus van de Camino, maar wat als je geen excuus wil geven? Mag je niet als je een mentale pauze nodig hebt een berichtje sturen aan iedereen dat je een maand niet bereikbaar bent, gewoon, daarom. Kunnen we dat maatschappelijk aanvaarden aub?
Met recht en reden staat het momenteel op nummer 1. Ik las het uit een kleine prikkel van nieuwsgierigheid. Opgeven heeft voor mij persoonlijk een negatieve connotatie. Wat kun je daar nu een heel boek over vol schrijven? Maar ik wandel ook graag, dus ik koop hem. Dat was 3 dagen geleden. En ondertussen wil ik heel graag van de daken roepen dat het een boek is dat iedereen zou moeten lezen. Want waar men spreekt over opgeven, gaat het vooral over de zoektocht binnen jezelf, wie je bent, waar je intrinsieke waarde liggen, durven evolueren en durven voorbij de horizon te kijken. En dit met een heldere rode draad van de wandeling van de Schrijfster zelf, met voorbeelden van andere mensen en psychologische strekkingen en filosofische vraagstukken die je in staat stellen om met zachtheid naar je keuzes te kijken.
Het is fijn dat ze het boek opsplitst in enerzijds haar eigen ervaring i.v.m. de Camino en anderzijds geeft ze wat achtergrondinformatie over de verschillende gevoelens en thema's die ze onderweg tegenkomt zoals spijt, verwachtingen,...
Toch blijf ik wat op mijn honger zitten. Haar eigen verhaal is erg beknopt verteld. Dit mocht voor mij wat meer uitgebreid en dieper zijn uitgewerkt. Wel fijn dat ze er soms ervaringen/verhalen van andere mensen in verwerkt over het opgeven van een job, een huwelijk, een familieband,... Deze verhalen zijn nog het meest waardevol voor mij.
Het is eerder een dun boekje met toch nog best veel witte pagina's. Ik heb er wel wat aan gehad, maar had er misschien wat meer van verwacht. Het blijft voor mij eerder aan de oppervlakte. Uit het boek van Tim Van Aelst ('een leven zonder wat als') heb ik meer kunnen halen voor mezelf...
The message is inspiring but the book itself lacks depth. The personal retelling of why she quit the Camino is interesting but the intermezzo’s that are supposed to be scientific and inspiring lack depth, academic rigor and are repetitive (at times even very boring). Luckily the book was very short or I wouldn’t have finished.
“Falen zou zijn als we het niet hadden gedaan, als we de stap niet hadden durven zetten, als we uit angst hadden gekozen.”
Een boek met een mooie boodschap, heel vlot te lezen. Wel veel korte hoofdstukjes, waar verschillende aspecten slechts oppervlakkig aangehaald worden. Voor mij mocht dit wat diepgaander zijn. Wel echt fan van de lay-out!
In Soms is opgeven beter laat Leen Dendievel zien dat stoppen soms net de moedigste keuze is die je kunt maken. Het is het eerste boek van haar dat me wist te prikkelen: onverwacht, maar positief! Het boek zet aan tot reflectie en houdt je een spiegel voor, maar wel op een zachte en begrijpende manier.
3.5 sterren. leest super vlot en zeer mooie layout. de verhalen van de Camino (rood) en de anderen vond ik het fijnst. Haar meer theoretische uitleg vond ik in het begin fijn, maar naar het einde toe, hoefde dit voor mij niet meer.
De delen over de tocht op de Camino heb ik met veel plezier gelezen. Ik betrapte me erop dat ik de persoonlijke verhalen van anderen skipte. Voor mij was het boek misschien iets te uitdagend om constant te switchen. Maar de boodschap is wel blijven hangen ;)