Выкладчык універсітэта Антось страчвае вернага сябра, бігля Аргуса. У той жа час жонка вырашае, што іх шлюб сябе вычарпаў. Шукаючы нейкага хобі, каб заняць галаву, Антон пагаджаецца дапамагчы знаёмай і разабраць тэкст загадкавых сшыткаў, знойдзеных на гарышчы ў адной з вёсак непадалёк ад Прорвы – балота, ля якога жыў і дзед галоўнага героя. Сшыткі пісаныя зютэрлінам, цяпер ужо забытым нямецкім шрыфтам. Паддаюцца толькі асобныя словы, але чым болей герой разумее, тым з большай трывогай глядзіцца ў люстэрка.
Гэта вельмі захапляльны цікавы раман. Ён мне падаўся вельмі жывым, і нібыта жыццёвым, што немагчыма не паверыць. Знаёмыя месцы, узгаданыя ў кнізе, яшчэ больш збліжаюць з аповедам, даюць адчуванне прысутнасці як удзельніка.
На апошніх 100 старонках я, здаецца, не дыхала. Я нібы была дзесьці поруч з героямі. Было таксама зімна, жахліва і цікава. Калі настолькі паглыбляешся ў аповед, і адчуваеш сябе нейкім таемным удзельнікам, які знаходзіцца побач з героямі кнігі, значыць аўтар змог завалодаць табой у поўнай меры. Што са мной і здарылася.
Сюжэт добра сканструіраваны, шмат пасхалак і адсылак. Аўтар аздабляе аповед цудоўнымі параўнаннямі, філасоўскімі думкамі, цікавымі слоўцамі, нібы ўплятае ў косы ўпрыгожванні. За гэта, асабісты дзякуй і мая павага аўтару.
"Страх - гэта маска, за якою хаваюцца звычайныя рэчы, і калі ты разумееш, што за ёй крыецца, то маска, а разам і страх знікнуць."
"У кожнага ёсць справа, якую ён павінен завяршыць, але ніхто не ведае, што менавіта запісана на яго абаніменце ў нябеснай бібліятэцы, таму застаецца толькі спадзявацца знайсці і прачытаць сваю кнігу."
Цікавы сюжэт, добра прапісаныя персанажы, за што хацелася б паставіць пяць зорак.
Але, нажаль, ёсць адчуванне, што кнігу не вычытвалі, таму можна заўважыць дробныя супярэчлівасці (водар у кватэры спачатку характарызуецца як незнаёмы, потым знаёмы, потым зноў апісваецца як незнаёмы). Ці апісанне лёсу сшыткаў у канцы кнігі. Думаю, у дэтэктыўнай кнізе павінна быць уважлівае стаўленне да такіх дробязей.
Таксама ў кнізе шмат слоў, якіх я не знайшла ў слоўніку, таму іх сэнс застаўся для мяне таямніцай. Як я зразумела, у кнізе шмат дыялектных слоў, таму самой кнізе не пашкодзіла б мець свой слоўнік, як гэта зроблена ў Пясецкага.
Расчаравалі русіцызмы, якія ў кнізе таксама сустракаюцца. Напрыклад, "фамілія". Я разумею, што словы могуць быць у слоўніку, але ўзаемазамяняльныя словы не існуюць звычайна адначасова, адно слова выцясняе з ужытку другое. Ужыванне ў кнігах пэўнага варыянту спрыяе выцесненню другога варыянту. Таму хацелася б бачыць у кнігах менавіта беларускія варыянты.
Раю кнігу за сюжэт, персанажаў, гісторыю, але ў той жа час раю ўважліва ставіцца да мовы пры чытанні, за што мінус зорачка, бо чысціня мовы ў кнігах — гэта вельмі важна. Ёсці беларускія філолагі, якія могуць дапамагчы з вычыткай і чысцынёй мовы. Спадзяюся, наступныя творы ў меншай ступені будуць мець такі недахоп, якія я з нецярпеннем чакаю.
Памятаеце тыя кнігі, дзе пачалася двіжуха і ўжо немагчыма адарвацца, ні есць, ні піць — толькі хутчэй праглынаць старонкі, вось так і з Халоднымі Землямі атрымалася. Я зачаравана гэтым міфічным сусветам, створаным на падставе знаёмых мне мясцін.
Аляксандр напісаў прадуманы твор, дзе інтэлігентныя, сакавітыя героі апыняюцца ў балоце падзей, з якога ім трэба неяк выбрацца і не страціць сябе і не здрадзіць сабе.
Калі б магла, ужо б запланавала падарожжа на Ельню, каб уласнымі вачыма паглядзець на Прорву ☺️
Дзякуй за ладны стыль і такі чароўны ўнёсак у сучасную беларускую літаратуру.
- - -
У нашага кніжнага клуба атрымалася запрасіць Аляксандра на сустрэчу і такім чынам давялося даведацца яшчэ больш і застацца ў захапленні ад навін пра працяг ❤️
Файны трылер і дэтэктыў. Вельмі ўразіла мастацтва аўтара ў выкарыстанні эпітэтаў і метафар (як тут ужо адзначалі, гучыць такая адзнака надта суха, але што зрабіць калі гэта праўда - гэта прыносіла асаблівую асалоду пры чытаньні).
Рады быў даведацца што ўжо пішацца працяг, буду чакаць і дакладна прачытаю наступную кнігу.
Якасны дэтэктыў для прыемных вечароў за кнігай. Мне спадабаўся і сюжэт, і мова, то бок яе плыннасць, і апісанні мясцін у весцы і Менску. Героі дастаткова жывыя, не выглядаюць штучна ўціснутымі ў прыдуманае асяроддзе. Ну і асобны дзякуй за “пасхалкі” да іншых твораў беларускай літаратуры
Напісана, з большага, вельмі добра. Мне асабліва спадабаліся трапныя і паэтычныя апісанні прыроды: вельмі арыгінальныя эпітэты і метафары (пішу гэта, і сама ў шоку: як штосьці, што гучыць так нудотна, можа захапляць, але аўтар сапраўды крута валодае словам). Спачатку кніга падалася вельмі шматабяцальнай, але дзесьці ў другой трэці я злавіла сябе на думцы, што мне больш нецікава, што я проста хачу “дабіць” гэтую кніжку і паставіць на паліцу, бо гісторыя ўжо мне ясная.
Цудоўная кніга. Не хапіла крыху матывацыі персанажаў (асабліва ў канцы гісторыі, дзе шмат якія рэшанні выклікаюць пытанні), але але тое, як добра аўтар перадаў атмасферу месцаў з кнігі, перакрывае гэты недахоп цалкам.
Аўтар кнігі піша, што яе чытаюць ноччу, забыўшы на сон - і гэта суцэльная праўда. Гісторыя, якая зацягвае з самых першых радкоў і ўжо не адпускае, пакуль раптам ачомваешся дні праз тры-чатыры, быццам вярнуўшыся з іншага сусвета, нявыспаная і абсалютна шчаслівая. Зацягвае, быццам тая самая багна, пра якую і кніга: таямнічая, спрадвечная, жывая. Вельмі беларуская кніга. Такая сучасная і разам з тым такая архаічная. Гісторыя - прыгожая казка, але замяшаная на рэальных і даволі складаных рэчах (штучны шрыфт, старажытныя мовы) - гэта неверагоднае майстэрства. І канешне, беларускія сімвалы (што мікра, што макра ўзроўню) чапляюць, адгукаюцца ў самым сэрцы. Для ўсіх, хто любіць дэтэктывы і Беларусь.
Чытаецца на адным дыханні! Захапляльны сюжет, разгадванне таямніц, аб'ёмныя (ў тым ліку псіхалагічна) героі. Вельмі прыемная мова апавядання, увага да дэталяў, трапныя параўнанні, цікавыя адсылкі. Шчыры Дзякуй!