Kwikzilver

by Ann De Craemer

Een jonge vrouw beschrijft haar herinneringen aan haar geliefde grootmoeder.

224 pages, Paperback

First published September 18, 2014

Reviews

[Christine Bonheure · Rating 3 out of 5]

Kwikzilver is een ode van kleindochter Ann de Craemer aan haar gestorven oma. Ze stelt een aantal verhalen te boek die haar oma haar ooit heeft verteld. Want het zou toch jammer zijn mochten al die herinneringen vergeten raken. Mooie motivatie uiteraard en het levert af en toe een leuk nostalgisch beeld op. Maar het is geen literatuur. Wel een verzameling anekdotes die het familiale niveau of de gebruikelijke conversaties op een familiefeest niet overstijgen. Het valt me vaak op hoe moeilijk het is om over je eigen familie te schrijven. Niet veel schrijvers krijgen de juiste toon te pakken. Vaak is het te sentimenteel, andere keren te afstandelijk. En te is nooit goed. Ik vond de stijl iets te afstandelijk en zou alvast een paar andere registers hebben opengetrokken. Maar deze stuurman staat dan ook aan wal.

[Tom · Rating 3 out of 5]

Vlotte lectuur over herinneringen aan vroeger in Tielt (huizen, grootouders, typische gewoontes...) die heel gelijkaardig zijn in onze eigen familie. De schrijfster heeft een vlotte pen wat het lezen heel aangenaam maakt.

[André · Rating 4 out of 5]

Citaat : Tijd werd op mijn terras in de sneeuw zo vloeibaar als het kwik uit de thermometer dat bleek te zijn: ik bevond me in heden en verleden, en in de toekomst van een te schrijven verhaal dat me nu recht in de ogen keek.
Review : Ann De Craemer (1981) studeerde Germaanse taal- en letterkunde. In 2010 debuteerde ze als auteur met Duizend-en-één dromen. Een reis langs de Trans-Iraanse Spoorlijn, een journalistiek boek over de presidentsverkiezingen in Iran. Haar eerste prozawerk volgde in 2011 met Vurige tong, waarin ze vertelt over haar katholieke jeugd in West-Vlaanderen. In 2012 schreef ze de roman De seingever.



En nu is er dan Kwikzilver, een prachtige en ontroerende hommage aan haar grootmoeder die op het Vlaamse platteland leefde. Wanneer de grootmoeder van Ann De Craemer haar huis op het platteland moet verlaten ten voordele van een kmo-zone, belandt ze in een serviceflat in het stadscentrum. Strijdend tegen de heimwee naar een huis dat nog twee jaar op de sloophamer zal wachten, vertelt ze verhalen over de plek waar ze haar leven doorbracht: de vluchtelingen die er tijdens de Tweede Wereldoorlog schuilden, het zoontje dat ze er verloor en de familiefeesten die er werden gevierd. Twintig jaar na Paula's dood neemt de auteur de lezer mee op een tocht door de kamers van een huis waarvan de stenen zijn verdwenen, maar de verhalen zijn gebleven.



Ann De Craemer is een woordkunstenaar die heel beeldend haar oma tot leven roept. Het is een verhaal van eenvoud dat zelfs in het detail een herinnering of anekdote terugvindt. Die warme oma van versjes en liedjes komt werkelijk tot leven door de kleindochter die haar nog altijd adoreert. Maar niet alleen oma komt tot leven, ook het verhaal van het huis waarin oma een groot stuk van haar leven doorbracht, is heel nadrukkelijk aanwezig. De krachtige band tussen kleindochter en grootmoeder wordt heel sterk onderlijnd en zelfs de dood kan die niet slopen, vandaar dat dit boek moest geschreven worden, zowel voor de auteur als voor de lezer.

[Martine Konings · Rating 4 out of 5]

In een avond uitgelezen. Het sprak me aan omdat mijn grootmoeder van hetzelfde geboortejaar was, ook op het platteland in een gelijkaardig huis woonde en het is jammer dat ik niet dichterbij woonde toen ze nog leefde. Herkenbare verhalen.

[Heidi Vereecken · Rating 5 out of 5]

Ontroerend mooi die band tussen kleindochter en grootmoeder en hoe dun de lijn tussen vergankelijkheid en voortbestaan.

[Guy Devreker · Rating 4 out of 5]

Het boek mag dan wel gaan over het verlaten van het ouderlijk huis van schrijfsters' grootmoeder, om haar intrek te nemen in een seviceflat, ik onthou vooral de warmte die het boek uitstraalt. De liefde van de kleindochter voor haar oma is aandoenlijk. Wat ik vooral waardeer aan A.De Craemer is haar eerlijke manier van weergeven, niks werd opgewaardeerd, de feiten worden weergegeven zoals ze zijn, als 't nodig is zelfs lichtjes schenen schoppend. Maar dat wist ik al sinds het lezen van haar eerste roman Vurige tong :-)
Ideaal boek voor onder de kerstboom.

[Jacques · Rating 4 out of 5]

Ann's bejaarde grootmoeder moet verhuizen. Haar huis wordt onteigend voor een industriezone. Terwijl de slopers pas jaren later komen zit ze in een serviceflat en vecht tegen de heimwee. Haar kleindochter neemt ons mee naar haar huis, de familiefeestjes, de tweede wereldoorlog, de krakers, kommenezons, het bejaardentehuis en haar trieste einde. 'Daar, Paula, grootmoeder, mémé, mag je nu eeuwig blijven wonen, als de koningin van de eenvoud die je was, en voortaan altijd zult zijn. Je bent, eindelijk, weer thuis.'

[Johanneke · Rating 2 out of 5]

Een lief verhaal, maar ik bleef me afvragen waarom ik het las. Het is zo gewoon. De (levens)herinneringen, gebeurtenissen en de gevoelens zijn zo universeel. Het zou ieders oma kunnen zijn over wie dit verhaal gaat. Misschien is dat wel de kracht ervan.

Met een grote letter en een ruime zinsafstand is dit boek zo uit. De titel is mooi gevonden.

[Anneliese Tirry · Rating 3 out of 5]

Een teleurstellend begin maar een prachtig, meeslepend einde waarin ik erg veel herkende.
Mooi.

[Caroline · Rating 5 out of 5]

Heel goed, echt boek, zeker de moeite!!! xxx

[Eef Van · Rating 5 out of 5]

Ontroerend boek, met ontzettend veel warmte geschreven. Persoonlijk ook erg herkenbaar.