منظومه ای عاشقانه و قهرمانی، متفاوت با گل و نوروز جلال طبیب شیرازی، به حدی که تا یک سوم پایانی کتاب از گل چیزی به جز وصفش در میان نیست و حتی بعد از اون هم حضور کم فروغی داره، در صورتی که در داستان طبیب، تقریبا همه چیز متقابله، گل کماندار ماهریه که شیری رو شکار میکنه و (هر چند به ناچار و با تذکر شاعر از قرار این که زن رو چه به این کارا) به جنگ میره. و البته در نیمه اول کتاب، شخصیتهای داستان خواجو برای رسوندن مقصودشون، حکایتهای عاشقانه دیگری (محمد و علی، بهزاد و پریزاد، مهر و مهربان، کمال و جمال) رو هم بازگو میکنن. قدری درازگویی و خیلی بیشتر تکرار هم از نکات منفی این منظومه هستن. شاعر بسیار تحت تاثیر آثار نظامی، ویس و رامین و شاهنامه بوده و بیتهای زیادی رو از روی اونها تقلید و بازنویسی کرده.