Marja, bedankt voor je boek.
Je hebt alles zo netjes en duidelijk uitgelegd. Alles werd met respect verteld, maar ook eerlijk, en dat vond ik echt heel mooi. Je voelde de oprechtheid op elke bladzijde.
Helaas weten we nog steeds niks zeker over Willeke Dost. Ze blijft, zoals jij zo ook zegt, “een asprintje in het water.” Alle theorieën en ideeën die je bespreekt, leken soms zó dichtbij een antwoord te komen. En je hebt helemaal gelijk: zodra je aan deze cold case begint – of je het nu leest, zoals ik, of er helemaal induikt, zoals jij – laat het je niet meer los.
Ik hoop echt dat, als ze niet meer leeft, ze niet veel heeft hoeven lijden. En mocht ze toch nog leven, dan hoop ik dat ze ergens een nieuw leven heeft kunnen opbouwen, op een plek waar ze tot rust is gekomen.
Zelf denk ik, als ik dat zo mag zeggen, dat ze er waarschijnlijk niet meer is. Ze leek mij iemand die, als ze was weggelopen, wel een briefje zou hebben achtergelaten – of het nou voor haar pleegouders was, of voor de moeder van Geke.
Ik heb veel respect voor je. Je hebt zo veel tijd, aandacht en energie in deze zaak gestoken. Ik hoop dat jouw werk uiteindelijk het verschil maakt, en dat haar zaak ooit echt afgesloten kan worden.