A ​Helios-katasztrófa

by Linda Boström Knausgård, Péter Papolczy (Translator)

„Apától ​születek. Kettéhasítom a fejét.” Ezekkel a drámai mondatokkal indul a regény, Pallasz Athéné mítoszának modern újraértelmezése. A helyszín ezúttal nem az ókori Olimposz hegye, hanem egy svéd kisváros, ahol a tizenkét éves Anna apját mentőautó szállítja be a pszichiátriára. A kislányt előbb egy kedves szomszéd fogadja be, majd egy pünkösdista nevelőcsaládhoz kerül, ahol furábbnál furább rokonokról gondoskodik, és általános meglepetést okoz azzal, hogy görögül szólal meg. Az apja utáni vágyakozás azonban lassan felőrli az erejét, és mély depresszióba esik.
Néhány évvel később Anna már maga is egy mentális betegeket befogadó kórház lakója. „Tud segíteni, hogy meghaljak?” – kérdezi az orvostól. Hamarosan világossá válik, hogy a kislány egyetlen lehetőségét a gyógyulásra az jelentené, ha újra találkozhatna az apjával. A kérdés csak az, vajon életben lesznek-e még akkor?
A hallgatag lány és a különös, lelki beteg apa motívumai ismerősek lehetnek Knausgard magyar nyelven megjelent előző könyve, az Isten hozott Amerikában lapjairól. Ez a kisregény azonban még filmszerűbben ábrázolja az eseményeket. Megrázó elbeszélés és szenvedélyes könyörgés az érzelmi közelségért, egyszerre szívfájdító és meghatóan gyönyörű.
LINDA BOSTRÖM KNAUSGARD (1972) svéd író és költő. Magyarul elsőként az Isten hozott Amerikában című műve jelent meg, amelyet hazájában a legrangosabb irodalmi díjra, az August-díjra jelöltek. A Helios-katasztrófa az első műve; a kisregénnyel elnyerte a svéd író- és költőnő, Mare Kandre emlékére alapított díjat.

Genres: Fiction, Mythology, Swedish Literature, Scandinavian Literature, Contemporary, Sweden, Novella

198 pages, Hardcover

First published January 1, 2013

About the author

Linda Boström Knausgård debuted with the poetry collection Gör mig behaglig för såret in 1998. Her prose debut is entitled Grand mal.

Reviews

[Adam Dalva · Rating 4 out of 5]

I liked this book - more uneven then Welcome To America, and similar (a sometimes silent girl, a strange, mentally ill father), but with an easier, more cinematic pace. Knausgard captures the psych ward and the course of depression with keenly observed, sad insight. The ambiguous ending feels a bit unearned, but I read eagerly, eating up every detail. A bit slower in the first half, before the ward, but with enough tension and interest to keep me going.

[merixien · Rating 4 out of 5]

“Yalnız. Yalnızdım ve bu yalnız kelimesinde içimi acıtan bir şey vardı; içimin derinlerinde bir şeye dokunuyordu, gözyaşlarımdan önce acıyı hissediyordum. Gözyaşları umutla alakalıydı, bunu biliyordum, bastırmaya gayret ettim, gözyaşlarını, içimde sessiz sessiz durdukları yere göndermeye çalıştım. Gözyaşı falan istemiyordum.”

İsveçli şair Linda Boström’un ilk romanı. Zaten okurken de bunu farkedebiliyorsunuz. Hikaye Anna’nın babasının kafasından doğumuyla başlıyor ve ruh halinin değişimlerini, hezeyanlarını adım adım izliyorsunuz. Kitabın başı ve sonu muğlak. Zihninin içinde dolandığınız Anna’nın gerçek kimliğine ve olaylara dair net bir bilgiyi size asla sunmuyor. Bu karanlıkta kalan bölgelerin olması ve buraları kendinizce yorumlayabileceğiniz bir alan bırakması hoşuma gitti. Dünyayla bütün bağını koparmış bir akıl hastasına dair tasviri çok başarılı. Bunda kendi ruhsal deneyimleri de etkili olmuş olabilir ancak yine de otobiyografik öğeler taşıyor denemez. Çok beğendim, Kıraathane Kitapları “Welcome to America” kitabının da çevirileceğini duyurmuş, umarım kavuşmamız çok uzun sürmez.

“Yaşayanları saydım, içime topladım ve bir ışık peyda oldu, istemememe rağmen, içime topladığım hayatı kucakladı. Aydınlık ve karanlıkta yapılacak fazla bir şey yok. Oradalar, kaplayabilecekleri kadar yeri kaplıyorlar. Karanlığa ve aydınlığa hükmedilemez. ... ölümün üzerime ışık serpmesi tuhaf değil miydi? Tam tersinin olması gerekmiyor muydu?”

[Matt · Rating 4 out of 5]

So far I only knew the author Linda Boström as the wife of Karl Ove Knausgård. This book, her first novel (a novella really) is a first-person narrative told by Anna, a girl of about 12 years, who is fighting her own struggle – mostly against herself. According to her own statement she was born to her father one day by splitting his head, just like Athena was born to Zeus. I don’t know much about Greek mythology, but I discovered a few more references to it throughout the text. Add to this a good deal of flying over the cuckoo's nest and lingering shadows of religious zealotry and you’re pretty much there. In Anna’s head that is, where it’s not comfy at all, to say the least. It’s actually quite disturbing. But the book is worth a read and I can recommend it.


This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Unported License.

[Eylül Görmüş · Rating 4 out of 5]

Çok sarsıcı, oldukça sinir bozucu, huzursuz edici, çok etkileyici bir kitapmış bu ya. Hep diyorum, İskandinav edebiyatının atmosfer yaratma becerisi çok acayip, ne zaman okusam aynı duygu geliyor; kuzeyin ıssızlığını çok iyi hissettiriyorlar. Bu kitap da öyle. Konu her ne kadar akıl hastalığı olsa da onun çok ötesinde dokundu bana. İçindeki Yunan mitolojisi referansları harika derinleştirmiş hikayeyi. Kjersti Skomsvold’un “Hızlandıkça Azalıyorum”unu anımsattı biraz ama bence bu kitap ondan çok daha iyi. Çok beğendim.

[Mackey · Rating 4 out of 5]

The Helios Disaster, written by Linda Bostrom Knausgaard, is an amazingly beautiful work of prose. Please do not go into it expecting your run of the mill fiction narrative for it is far more than that.

Told in two parts, this is the story of Anna who bursts from her father's head in full armor, we quickly discover that the birth scream is from her father who is being rushed off to an asylum for schizophrenia. Anna, first taken in by a neighbor, eventually ends up with social services and asks if it is hell. The story continues with Anna who eventually ends up in an asylum herself. This is both a retelling of the birth of Athena and a sad commentary on those with any mental illness. It is, at once, heartbreaking and achingly beautiful. A mere 128 pages, it is very worth reading.

[John Hatley · Rating 4 out of 5]

This is a haunting book, and it will continue to haunt me for some time. A young girl is separated from her father at the age of 12. Her father is placed in a hospital for severe schizophrenia, the girl in a foster home. The family is loving, caring and do everything they can to make her feel like a part of her new family. When they discover that she can “speak in tongues”, she becomes quite an attraction in the local community until she faints after a “performance” and is eventually herself placed in a hospital.

[Tuna]

3,5 🌟 - Önceki yorumlarda değinildiği için Anna’nın doğumunu pas geçiyorum. Onun travma ile başlayan mecburi büyümesi, ailesinden uzakta başka bir evde zorunlu ikameti ile ilerliyor. Yeni katıldığı koruyucu ailesi onun için bir sığınak olmayı başarıyor gibi görünüyor. Hanenin hemen her ferdiyle sanki olumlu bir iletişim kuruyor. Pazarları düzenli olarak kiliseye gitmeye başlamasıyla birlikte hayatı düzene giriyor gibi oluyor.

Rutin gibi aktarılan bu günlerin aslında buzdağının görünen yüzü olduğu suyun altında koskoca bir karanlığın yattığı ansızın ortaya çıkıyor. Sonrasını aktarmak da okumak da oldukça güç oluyor. Umutsuzluk ve yalnızlık romanın kalanına hakim duygular olarak ağırlığını koyuyor.

Yazar kısa kesik cümlelerle anlatısına hız katsa da bazılarının hazmedilmesi zorlaşabiliyor. Geriye dönüp tekrar okumak gerekebiliyor. Herkese hitap edebilecek muhteviyata sahip bir hikaye sunulmuyor. Yer yer hayatın katı gerçeklerini okurun yüzüne çarpan bir tokat gibi sarsıcı olabiliyor.

[Jerrie · Rating 2 out of 5]

I enjoyed the first part of the book, but part two was weirdly dissociative and there wasn’t much of a transition between the two parts. Interest set up for the story but it played out in a very unsatisfactory way.

[Cody · Rating 5 out of 5]

Let’s be honest: it’s almost fucking impossible to read Linda Boström on her own terms. Unless you are way ahead of the Swedish poetry scene, it is likely that you’ve come to Boström through Karl Ove Knausgård; it is what it is, but it is something that should be addressed.

This inability to read 'Linda' qua Linda has been effected into being through her former husband’s wildly successful My Struggle series. Notably, books 2 and 6 are brutal regarding the states of marital bliss (or lack thereof) and Linda’s struggle with schizophrenia. Knausgård controls the narrative as he is the author. Karl Ove is also, however, a human being, and one that displays an unusual capacity for itemizing life as data—a sort of radicalized empathy that, being human, is bound to fail at times. Linda is reduced to, for lack of a better term, a familial foil whose mental fluctuations necessitate that Knausgård is left to both—uh—ontologically fluff-and-fold for all members of their very young family. He does not hide his resentment of her when things hit fans; he owns his frustration and, crucially, despises his own inability to truly understand the severity of Linda’s depressive lows. This could go on forever.

The point is that all of this backstory WILL inform how you approach Linda, no matter how cognizant of the fact or not. I am sure many bitter men have reduced her to a shrew, the Witch Against Happy Karl Ove, from her characterization in My Struggle. I hope these readers recognize that Karl Ove—whom I adore, yes, but not above scrutiny—would be the first and loudest person to tell you that you are, put gently, one dumb motherfucker.

Which leaves us with this, Helios. It is fantastic. No: it is fan-fucking-tastic, and not because of or in spite of the Knausgårdian Paradox (more on this below). It is just a great novel, genuinely strange and insular, deeply fucked up as I like ‘em. There is no cosplaying go on here, anyone: Boström is the real deal when she gets the barrel of the bat on it.

So we end with my hypothetical Knausgård Paradox: you cannot read Boström without some lens of Knausgård, but the reason you have come to read Boström is because of her presence in Knausgård’s masterwork. I think it need be noted that Linda and Karl Ove were married when all of the books were written and rolled out. They even spawned again somewhere in the middle bits. Linda was not unaware, at LEAST by book 2, of her ‘character’ in My Struggle; to suggest otherwise is to paint her as victim and that’s something I am unwilling to do. However, I will not suggest that she leapfrogged her fame/infamy and attention into a career as a writer: she already was one. Just read this, as close to ignorant of Knausgårdian perspective as possible, and the clarity and precision of Linda’s idiosyncratic voice WILL emerge if you let it. I risk auguring that the Knausgård Paradox is really just the phenomenon of what happens when two incredibly talented artists collide and spark off and into each other. It creates this external nattering, the bullshit literati gossip, that reifies how much everyone loves a villain, even when there isn’t one. Linda is that gargoyle in the frieze of Knausgård, no matter how much that was not the intention of Karl Ove. They were a fucking family, trying. Like so many of us, they failed. This is immaterial to both my life and this material. That’s that. This? This is Linda and her incredible debut as a novelist. Simultaneity, intersectionalism, the Knausgård Paradox, whatever, can go fuck itself. This is just great work—

And that is why I read.

[Chris Via]

Review now available in Rain Taxi Review of Books: Volume 25, Number 3 Fall 2020 (#99)

[None Ofyourbusiness Loves Israel · Rating 3 out of 5]

In a quaint Swedish village, tranquility was rudely interrupted by a bizarre event that would make even the most seasoned dramatist raise an eyebrow. A local patriarch, already teetering on the edge of sanity, experiences a mind-boggling transformation. His head literally cracks open, and out pops a fully formed twelve-year-old girl. Yes, you read that right. Move over, storks and cabbage patches; this is the new frontier of bizarre births.

Anna, the bewildered offspring of this cranial calamity, is thrust into the world of foster care. She soon finds herself entangled with a fervent Pentecostal movement. This spiritual haven offers her both comfort and a maze of perplexing doctrines that would make even a theologian's head spin. As Anna navigates these choppy waters, she grapples with the profound questions of her existence, the gaping void left by her absent father, and the mysterious allure of her mythological namesake.

Boström Knausgård's prose, a delightful blend of lyrical beauty and intense introspection, explores the intricate recesses of Anna's psyche. The author captures her internal turmoil, her struggles with mental health, and the seismic impact of her father's absence. Through Anna's eyes, we witness the delicate interplay between myth and reality, as ancient narratives intersect with contemporary challenges. This tale examines the ever-blurring boundaries between the two, all while keeping us thoroughly entertained.

[Hulyacln · Rating 4 out of 5]

‘Ölüme dair şimdiye kadar bildiğim ne varsa yanlış olduğunu anladım. Ölüm ısmarlanan bir şey değildi. Eğer peşine düşmüyor, bir uçurumdan atlamıyor ya da bir sürü ilaç içmiyorsanız, o zaten sizi bulurdu. İşte o zaman gelir, bir lambayı söndürür gibi kalbinizi söndürürdü.’
.
‘Bir babadan doğuyorum.’ cümlesiyle açılıyor Helios Felaketi. On iki yaşında, kuzeyde bir köyde ortaya çıkıyor sonra Anna Bergström. Kendini anlamayı ve yaşamayı unutup babasına bakıyor sonra, ona yardım etmek istiyor. Kendi buharlaşıyor sanki..
.
Delilik sınırında gezen bir gencin konuşmalarını okuyoruz. Herhangi bir türe dahil edemediğim bir metin bu. Ama Anna’yı dinlemekten alıkoymama engel değil, umut etmeme de.
.
Amerika’ya Hoş Geldiniz ve Ekim Çocuğu’ndan sonra Helios Felaketi de belirsizliğiyle, içindeki acının tarifsizliğiyle sevdiğim bir kitap oldu.
.
Ali Arda çevirisi, Bülent Erkmen kapak tasarımıyla ~

[tee · Rating 2 out of 5]

Literary version of oscar bait at best, this book doesn’t really have anything to say? It begins with a greek mythological derivation but doesn’t commit. It wants to sit over the many eggs of girlhood, family, mental disorders etc but only ever manages to fleet over the best of them. It’s set in Sweden but could’ve operated from anywhere else without it ever making a difference. It just doesn’t give the reader or the characters anything to do but wait the words out.

[Rebecka · Rating 3 out of 5]

3.5 stars. A strange but clever book about mental illness. It's really like reading two very short books, where you get at least some clarity in the second one.

[che]

the world in books challenge #2 — sweden

[Burcu · Rating 2 out of 5]

Çok fazla sembolizm var. Mitolojik unsurları da çok zorlama buldum. Dil sade ve akıcı. Yalınlık dramtizmi artırmış ama kitabı sevdirmeye yetmiyor bence.

[İpek Dadakçı · Rating 4 out of 5]

Linda Boström’ün Helios Felaketi bana çokça Janet Frame’in Sudaki Yüzler ve Sylvia Plath’ın Sırça Fanus romanlarını anımsattı. Sudaki Yüzler ve Sırça Fanus zaten çok güçlü, kült romanlar. Aralarında farklılıklar var elbette ama ortak noktaları yazarlarının kendi tecrübelerinden hareketle, akıl hastalığı konusunda yazılmış çok iyi romanlar olmaları.

Helios Felaketi’ne gelecek olursam; novella, Yunan mitolojisindeki Athena misali, bir kız çocuğunun babasının kafasından doğmasıyla başlıyor ve açıkçası travmalı bir baba-kız ilişkisini işleyen, fantastik bir kitap okuyacağınız hissi verse de çok farklı devam ediyor. Akıl hastalığıyla boğuşan genç bir kızın kafasından geçenleri okuyoruz kitap boyunca. İsveç’in kuzeyinde, küçük ve dindar bir kasabada, babasından ayrıldıktan sonra sosyal hizmetler tarafından bir ailenin yanına verilen anlatıcı karakterimiz hem olan biteni hem de iç dünyasını anlatıyor. Tüm bunları bir akıl hastası anlatıcının ağzından dinlediğimiz için, metin gerçekçi olmakla beraber, baştan sona muğlak. Ama bu da eseri daha da güçlü ve gerçekçi yapmış. Akıl hastası genç bir kızın zihnini, hislerini ve dünyasını muazzam yansıtmış Boström. Kısa ve yalın cümleler, bu kadar süssüz bir anlatımla böyle bir derinliği üstelik bir ilk romanda yakalamış olması hayranlık uyandırıcı. Sade bir dille çok sarsıcı, baştan sona hem anlatımı hem atmosferiyle okuru etkisi altına alan bir kitap. Çok beğendim.

[Jenni · Rating 3 out of 5]

This is one of those books (novella actually) that left me wondering what the hell it was that I'd read. Two stories of mental illness, neither of which were an uplifting read. The first one deals with a child who has to face mental illness within her family and the consequences of that and towards the end that almost seemed like it might have a positive end. The second one is more straightforward, dealing with depression. A hot and sunny summer day was probably the worst day to pick to read this, but it mostly left me confused without any other lasting impression. Even with a topic that hits close to home it's not something I'm willing to recommend everyone I know.

[Caterina · Rating 4 out of 5]

Intense, pure, cryptic, frightening, original. The narrative voice of the adolescent girl seems exactly right. The author seems to know depression and even madness from the inside. The title refers to the 2005 disaster involving Helios Airways flight 522.

Note: The main Goodreads blurb and some reviews are inaccurate in some details.

[Sophia · Rating 5 out of 5]

En fängslande berättelse om en tolvårig flicka som föds av hennes far, klyver hans huvud. Hon är klädd i glänsande rustning. Hon måste vara Athena, tänker man, född ur Zeus huvud. En stund senare förs dock den skrikande, blödande pappan iväg i ambulans till psykiatriska sjukhuset. Detta är alltså inte berget Olympen, utan Sverige, "en by i norr".
Anna är adopterad av en trevlig pingstfamilj med två tonårssöner; pappan är en nykterhetspredikant. Anna gör sitt bästa för att anpassa sig till sin nya miljö, men hon längtar fortfarande desperat efter sin pappa, och skriver till honom på asylen. I pingstförsamlingen upptäcker Anna att hon kan tala i tungor; hon blir en sensation, tills den dag en besökande pastor avslöjar att hon inte talar i tungor, utan på grekiska.
Nästa gång vi ser Anna läggs hon också in på psykiatriska sjukhuset. Hon frågar intagsläkaren: "Kan du hjälpa mig att dö?" När Anna upplever den känslomässiga berg-och-dalbanan av en allvarlig depression, är det tydligt att det enda som kommer att bota henne är att återförenas med sin far, vare sig det är i livet eller, mer troligt, i döden.

[Karenina (Nina Ruthström) · Rating 4 out of 5]

Ibland tänker priviligierade jag ignoranta tankar om att psykiskt sjukdom är en del av den västerländska befolkningens bortskämdhet. Att psykiskt sjukdom endast kan uppstå när de grundläggande behoven som hunger, törst, tak över huvudet, trygghet i form av utebliven risk för att utsättas för våld med flera är uppfyllda. Linda B. K. får mig att skämmas över de där tankarna och inse att de kommer ur kunskapsbrist. Och som hon kan skriva.

[Tuğçe Kozak · Rating 4 out of 5]

Çok etkileyici, çok vurucu ve çok şiirseldi. 12 yaşındaki Anna’nın hikayesini okuyoruz. Anna Athena gibi babasının kafatasından doğuyor. Daha sonra da bir koruyucu aileye veriliyor. Anna’nın kitap boyunca babasına özlemi, yaşadığı hezeyanlar, gidip geldiği yerlere tanık oluyoruz. Karanlık ama güçlü bir metin.

[Hester · Rating 5 out of 5]

The astounding opening lines of Linda Boström Knausgård’s The Helios Disaster ( “I am born of a father. I split his head.”) plunges you into a riveting enigma of a tale. Who are these people? The twelve-year-old girl is born wearing a suit of shining armor. She must be Athena, you think, born from the head of Zeus. Moments later, however, the screaming, bleeding father is taken away in an ambulance to the insane asylum. This is not Mount Olympus, then, but Sweden, “a village in the north”. The girl, called Anna, is taken in by a kind neighbor, who gives her normal clothes to wear and a reindeer meat sandwich to eat (“Reindeer meat, I thought, storing the words in my memory.”) In the Social Services office, the girl asks the neighbor, “Is this hell?”

Anna is adopted by a nice Pentecostal family with two teenage sons; the father is a temperance preacher. Anna does her best to adapt to her new environment, but she still longs desperately for her father, and writes to him in the asylum. In the Pentecostal church Anna discovers she is able to speak in tongues; she becomes a sensation, until the day a visiting pastor reveals that she speaks not in tongues, but in Greek.

The next time we see Anna she is being admitted to a mental hospital. She asks the intake doctor, “Can you help me die?” As Anna experiences the emotional roller-coaster of a serious depression, it is clear that the only thing that will cure her is to be reunited with her father, whether in life or, more likely, death.

Linda Boström Knausgård, the wife of Karl Ove Knausgård, is obviously a gifted poet, concise and terse where her husband is voluble and expansive. Her style requires a skilled translator, and Rachel Willson-Broyles has matched it with writerly sensitivity. There are verbal clues and echoes of the novel’s Greek-myth opening throughout—“the words gushed forth,” “My scream was like a spear,” “The axe split the wood”. Anna is preoccupied with the Mediterranean sea, and the final pages hint at the mystery of the novel’s title (which refers not only to the sun-god, but also to the Greek 2005 plane crash).

[Mayk Can Şişman · Rating 5 out of 5]

Linda Hanım’ı Karl Ove Bey’den tanıyoruz. Yıllardır meraktaydım. Sonunda bir kitabı Türkçeye çevrildi. ‘Helios Felaketi’ müthiş etkiledi beni. Şahane bir temposu var kitabın. Bir oturuşta bitirdim. Babasının kafasından doğan 12 yaşındaki Anna’nın hezeyanlarını, duygularını okuyoruz. Gösterişsiz, iç burkan, fark ettirmeden avucunun içine alan bir kitaptı. “Amerika’ya Hoş Geldiniz”in Türkçeye çevrilmesini merakla bekliyorum...

[Josefin · Rating 1 out of 5]

en av bokens främsta egenskaper var att den var kort

[belisa · Rating 3 out of 5]

girişi gerçekten harikaydı, tekrar tekrar dönüp okudum, sonra gittikçe sıradanlaştı, yaratıcılık olarak girişinin tetiklediği beklentiyi karşılamadı...

[The_andreea · Rating 3 out of 5]

3.5*

[Bert · Rating 3 out of 5]

Van wit naar zwart.

Onder een dikke laag sneeuw probeert een meisje hoop te koesteren in een wereld die ze zelf heeft verzonnen. Haar vader, een gespleten persoon, is verdwenen. Het is donker en koud, haar hele leven onderuit gehaald. Het lukt haar niet het wit te bewaren.

Van zwart naar wit.

Het meisje wil gezien worden door haar vader. Ze vertrappelt het wit en laat zich opslokken door het zwart. Maar het zwart weegt, almaar harder. Alles kleurt naar wanhoop. Tot het licht alles verstikt. Helwit.


Alsof een glazen stolp de voetsporen van Sylvia Plath in de sneeuw heeft bewaard, springt Linda Boström Knausgard minutieus van de ene voetafdruk in de andere. Het beklemt. De eerdere dichtbundels, de hang naar mythologie, haar bipolaire stoornis. Het weegt zwaar. Je wil als lezer mee duiken onder het deken van sneeuw, proeven van de lichte zinnen die als dons ronddwarrelen. Om niet te hoeven denken aan het zwart dat aan het eind van je gedachten reeds dreigend opwaait.

Dit boekje is geschreven als een mythe. Het leest als een aanklacht op de psychiatrie. Maar het voelt als een slag in het gezicht. Uitzichtloos en wit.

[Heidi · Rating 5 out of 5]

Unohda mainoslauseissa luvattu "ei voi päästää käsistä"! Kyllä, kirja on lyhyt, mutta tämä oli pakko jättää käsistä monesti kypsymään, niin paljon happea Annan tarina tarvitsi. Boström Knausgård jättää tarinaan aukkoja niin taitavasti, että sen voi lukea monena. Nyrjä lapsuus vai mieli, molemmat, mutta miksi. Mikä on totta, vai onko mikään? Kaunis, synkkä, jopa trillerinkaltainen. Myös Petri Stenmanin suomennos oli huikean hienoa työtä!
Mielettömän hieno, aikuisten saduhko. 4,5

[Nathan "N.R." Gaddis]

Floating this for the interest of Knausgård fans.

From The Complete Review ::
http://www.complete-review.com/review...

She has a book of poetry too.