Ποια τύχη μπορεί να έχει μια γυναίκα ορφανή και από τους δύο γονείς, μαύρη και νάνος, που μεγαλώ νει με την εργάτρια γιαγιά της σε μια φτωχογειτονιά της επαρχίας;
Στα δεκαπέντε της χρόνια, η ηρωίδα ‒που δεν θα μάθουμε ποτέ το όνομά της‒ αφήνει τη γειτονιά που μεγάλωσε και τους ανοχύρωτους ανθρώπους της, «εκείνους που ο κόσμος θα ήθελε να εξαφανίσει», για να αναζητήσει την οικογένεια της καρδιάς της, να βρει την ταυτότητά της, να γνωρίσει τον κόσμο. Είναι εφοδιασμένη με το χάρισμα του διαχωρισμού: η σκέψη της, παντοδύναμη, μπορεί να αποδεσμεύεται από το αδύναμο σώμα της και να ορθώνεται, ανίκητη, στις δυσκολίες.
Στην περιπλάνησή της τίποτα δεν θα είναι εύκολο. Θα γνωρίσει τη δύναμη της φιλίας, αλλά θα αντιμετωπίσει και το ψέμα, την ιδιοτέλεια, την εξαπάτηση. Θα βρεθεί ανάμεσα σε ανθρώπους περιθωριακούς, τσαλακωμένους, αποσυνάγωγους, αλλά κάποτε και μαχητικούς, σε υποβαθμισμένα προάστια, σε μια κατάληψη καλλιτεχνών, σ’ ένα άθλιο ξενοδοχείο, σε μια αναρχική ουτοπική κοινότητα.
Το μυθιστόρημα της Kisukidi, πολυφωνικό και βαθιά ποιητικό, περιπετειώδες και ευφρόσυνο, αναμειγνύει ιδέες και πολιτική, λόγια φαντασμάτων, παλιά παραμύθια, αρχετυπικές ιστορίες για πειρατές και παιδιά που χάνονται στο δάσος, σε μια καταιγιστική διαδοχή. Πρωτοτυπία, διαύγεια, τόλμη της γραφής, επίμονος ρεαλισμός που συνυπάρχει με μια προκλητική φαντασία, κριτική της κοινωνίας δριμεία και ποιητική.
Η ηρωίδα διατρέχει «των ηττημένων τα διανυμένα χιλιόμετρα», παρατηρεί με οξυδέρκεια, καταγράφει και καταγγέλλει ψιθυριστά ή ηχηρά, αινιγματικά ή ξεκάθαρα, και μας παρασύρει σε ένα ταξίδι όπου η τέχνη του λόγου μετουσιώνει τα καθημερινά σε μια συγκλονιστική πραγματικότητα δράσης, έντασης, φαντασίας και ονείρου.
Πρωταγωνίστρια του βιβλίου μας είναι μία έφηβη κοπέλα που αναγκάστηκε να μείνει με τη γιαγιά της λόγω ορφάνιας. Η αδυναμία της σωματικής διάπλασης της θορυβεί την κοντινή συγγενή της που προσπαθεί να βρει λύση στο πρόβλημα. Αυτή η συνθήκη ταλαιπωρεί το κορίτσι και επιλέγει να κάνει τον διαχωρισμό δηλαδή να αποσυνδέει την πνευματική της φύση από το σώμα. Είναι ο τρόπος που βρίσκει για να αντιμετωπίζει την ψυχολογική βία που της ασκείται.
Δεν μένει απαθής στα ερεθίσματα που δέχεται. Η φυγή της είναι μία μορφή επανάστασης. Έχει πάντα μαζί της ένα Εγχειρίδιο που καταγράφει τις Ιδέες της. Επιλέγει να κινηθεί στα προάστια του Παρισιού και να έρθει σε επαφή με τους περιθωριακούς που η κοινωνία επέλεξε να τους αποκόψει γιατί δεν ακολουθούν τους κανόνες που θέλει η πλειοψηφία.
Ένα ανάγνωσμα με πολιτική και κοινωνική χροιά. Στο επίκεντρο της ιστορίας μας είναι μία μαύρη και νάνος γυναίκα. Θίγεται το θέμα του ρατσισμού και των κοινωνικών διακρίσεων. Βρήκα εύστοχο που η συγγραφέας δεν ονομάτισε την ηρωίδα καθώς θέλει να δείξει πως ο στιγματισμός και ο αποκλεισμός κοινωνικών ομάδων είναι ένα φλέγον ζήτημα που δυστυχώς υπάρχει ακόμα και δεν θα σταματήσει να υφίσταται αν ο κόσμος δεν μάθει να αγκαλιάζει την διαφορετικότητά του άλλου.
The narrative doesn't catch the reader. It is boring from the very beginning and lacks a clear message. I was waiting for a climax, but it was not there.