What do you think?
Rate this book
โจรปล้นรัก
เจ้าหญิงพศิกาทรงคัดค้าน ไม่ให้พระเชษฐาแต่งตั้งผู้ชายคนหนึ่งเป็นพระสนมเอก ทว่าองค์ราชานฤเทพบดินทร์ยืนยันว่าพระองค์ทรงรักเขาจริงๆ
เจ้าหญิงพศิกาทรงยืนกรานว่าความรักไม่สำคัญเท่ากับความเหมาะสม และพระองค์เองก็จะอภิเษกสมรสด้วยความเหมาะสมเช่นเดียวกัน
สองพี่น้องตกลงกันว่า หากเจ้าหญิงพศิกาแต่งงาน 'ด้วยความเหมาะสม' แล้วมีความสุขกับชีวิตคู่ องค์ราชาก็จะไม่แต่งตั้งชายผู้นั้นเป็นพระสนมเอกและจะอภิเษกราชินีที่เป็นผู้หญิง
ระยะเวลาตามข้อตกลงคือหนึ่งปี
องค์ราชาทรงจัดพิธีเลือกคู่ให้พระขนิษฐา ทว่าเจ้าหญิงพศิกาไม่ได้เป็นผู้เลือก แต่เป็นองค์ราชาที่ทรงเลือกให้ 'ตามความเหมาะสม'
ผู้ได้รับเลือกคือเจ้าชายอาวัชน์แห่งแคว้นกุสุม
หลังพิธีอภิเษกสมรส เจ้าหญิงพศิกาต้องเดินทางไปยังกุสุมพร้อมเจ้าชายหนุ่ม ทว่าระหว่างเดินทางขบวนเสด็จกลับถูกปล้น
เจ้าชายอาวัชน์ถูกฆ่า ส่วนเจ้าหญิงพศิกานั้นถูกฉุดไปเป็น 'เมียโจร'
***********************************
เสียงอาวุธฟาดฟันกันดังน่ากลัวยิ่งนัก ทว่าเสียงที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือเสียงตะโกนสั่งการที่ได้ยินเป็นระยะ
“ฆ่า! ใครขวางฆ่าทิ้งให้หมด”
“เก็บของ เร็ว! ของมีค่าเก็บมาให้หมด!”
“ผู้หญิงล่ะ! ผู้หญิงอยู่ไหน! ในรถม้านั่น เร็วๆ!”
“เงินทองไม่ต้องสนใจ ไปให้ถึงผู้หญิงก่อน เอาตัวกลับไปให้ได้”
“เปิดทาง! เปิดทางให้นายเร็ว นายจะไปหาเมีย”
“วันนี้นายจะได้เมียเป็นเจ้าหญิงแล้วโว้ย!”
นางข้าหลวงสองนางต่างหันมองพระพักตร์ของเจ้าหญิงของตนอย่างตระหนก ขณะเจ้าหญิงพศิกาซึ่งกำลังตกพระทัยเช่นกันพยายามสงบพระทัยไว้และไม่แสดงออก
ทันใดนั้น ประตูรถม้าที่ประทับพลันถูกเปิดออก โจรโพกหัวและมีหนวดเคราเฟิ้มเต็มหน้าคนหนึ่งถือดาบชะโงกหน้าเข้ามาข้างใน
โป๊ก!
ดาบยังไม่ทันทะลุท้องใคร เหยือกน้ำใบหนึ่งกลับกระแทกหน้าผากเสียก่อน
คนหนึ่งหน้าผากเขียวปั้ด ส่วนอีกคนกำลังหอบหายใจ ดวงตาสองคู่สบกันแน่วนิ่ง
นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าหญิงทรงพบกับนายโจร
***********************************
“เมื่อกี้ถีบมาตรงไหนรู้ไหม”
คนถูกถามทรงเชิดพระพักตร์ขึ้น ตรัสตอบหนักแน่น “รู้”
โกสินทร์ชะงัก ปวดหัวนิดๆ ขำหน่อยๆ ขณะเดียวกันก็เคือง
“ทีหลังห้ามถีบตรงนี้” น้ำเสียงของเขาจริงจัง ทว่าเจ้าหญิงพศิกากลับทรงรู้สึกว่าเขาไม่ได้น่ากลัวเท่าไรนักแล้ว “เกิดมันใช้การไม่ได้ขึ้นมา ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่จะลำบาก เธอเองก็จะลำบากด้วยเพราะไม่มีใช้”
ถึงจะเป็นเจ้าหญิงแห่งวัสสะ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทรงไร้เดียงสาในเรื่องเพศเอาเสียเลย เรื่องความสัมพันธ์ทางกายระหว่างชายหญิงนี้ ก่อนอภิเษกสมรสก็มีผู้สอนพระองค์อย่างละเอียดแล้ว พระองค์จึงฟังเข้าใจ เมื่อเข้าใจแล้วจึงกริ้ว พระพักตร์ร้อนซู่ด้วยความอับอาย ระคายพระกรรณ
“หยาบคาย!”
“เรื่องธรรมชาติ”
คนฟังพระพักตร์ตึง ทว่านอกจากไม่พอพระทัยแล้วก็ทำอะไรเขาไม่ได้
“รับปากมาก่อนว่าจะไม่ถีบตรงนี้ของฉันอีก”
“ถ้าฉันพูด เธอจะเชื่อหรือ”
“เจ้าหญิงไม่น่าพูดโกหกนะ ว่าไหม”
“ได้ ไม่ถีบ” ไม่ถีบตรงนั้นแต่จะถีบตรงอื่น จะเตะ จะฟาด จะทุบ จะตี จะชก จะกัด จะทำอย่างอื่นให้หมด
“เอาล่ะ งั้นก็มานอน”
“เธอ...จะทำอะไรฉันอีกไหม”
“ไม่ทำแล้ว ไม่มีอารมณ์”
***********************************
“จูบราตรีสวัสดิ์ฉันด้วย”
“อะไรนะ”
“จูบตรงนี้” ชายหนุ่มจิ้มที่หน้าผาก “ทำให้ชินไว้ ทีหลังจะได้รู้ว่ามันแค่เรื่องเล็กๆ ไม่ต้องตื่นเต้น ทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโต”
เมื่อนึกทบทวนดูแล้ว เรื่องราวใหญ่โตนี้ก็ดูเหมือนจะมีจุดเริ่มต้นมาจากตรงนั้นจริงๆ คือรอยจุมพิตบนขมับ
“ฉัน...” เรื่องเล็กอะไรกัน พระองค์ทรงทำไม่ได้หรอก ให้จูบผู้ชายที่จับตัวพระองค์มาน่ะหรือ ถึงจะเป็นที่หน้าผากก็เป็นสิ่งที่พระองค์ไม่เคยทรงทำกับใครเลย แม้แต่พระเชษฐา เมื่อโตมาพอจะเรียกได้ว่าเป็นสาวก็ไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกันมากกว่ากอด และฝ่ายที่จูบพระนลาฏก็คือพระเชษฐา ไม่ใช่พระองค์
“ถ้าไม่จูบหน้าผากก็มีอีกที่หนึ่งให้เลือก”
“ที่ไหน”
“ตรงที่เธอถีบไง”
เจ้าหญิงพศิกาทรงคิดตามแล้วก็แทบจะทรงร้องกรี๊ด “ทะลึ่ง! หยาบคาย!”
โกสินทร์ยกยิ้ม “หรือถ้าไม่จูบ จะช่วยดูให้สักหน่อยก็ได้ เปิดไฟแล้วเดี๋ยวหายามาทาให้หน่อย ฉันยังรู้สึกเจ็บๆ อยู่ ถ้าอักเสบขึ้นมาแล้วใช้การไม่ได้...”
“จูบก็ได้!”
“ฮะ อะไรนะ จะจูบตรงนี้หรือ” ประกอบคำถามคือการใช้มือชี้
“หน้าผาก! จูบ...จูบหน้าผากก็ได้”
“อ้อ เอาสิ”
เจ้าหญิงพศิกาทรงยืนกรานว่าความรักไม่สำคัญเท่ากับความเหมาะสม และพระองค์เองก็จะอภิเษกสมรสด้วยความเหมาะสมเช่นเดียวกัน
สองพี่น้องตกลงกันว่า หากเจ้าหญิงพศิกาแต่งงาน 'ด้วยความเหมาะสม' แล้วมีความสุขกับชีวิตคู่ องค์ราชาก็จะไม่แต่งตั้งชายผู้นั้นเป็นพระสนมเอกและจะอภิเษกราชินีที่เป็นผู้หญิง
ระยะเวลาตามข้อตกลงคือหนึ่งปี
องค์ราชาทรงจัดพิธีเลือกคู่ให้พระขนิษฐา ทว่าเจ้าหญิงพศิกาไม่ได้เป็นผู้เลือก แต่เป็นองค์ราชาที่ทรงเลือกให้ 'ตามความเหมาะสม'
ผู้ได้รับเลือกคือเจ้าชายอาวัชน์แห่งแคว้นกุสุม
หลังพิธีอภิเษกสมรส เจ้าหญิงพศิกาต้องเดินทางไปยังกุสุมพร้อมเจ้าชายหนุ่ม ทว่าระหว่างเดินทางขบวนเสด็จกลับถูกปล้น
เจ้าชายอาวัชน์ถูกฆ่า ส่วนเจ้าหญิงพศิกานั้นถูกฉุดไปเป็น 'เมียโจร'
***********************************
เสียงอาวุธฟาดฟันกันดังน่ากลัวยิ่งนัก ทว่าเสียงที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือเสียงตะโกนสั่งการที่ได้ยินเป็นระยะ
“ฆ่า! ใครขวางฆ่าทิ้งให้หมด”
“เก็บของ เร็ว! ของมีค่าเก็บมาให้หมด!”
“ผู้หญิงล่ะ! ผู้หญิงอยู่ไหน! ในรถม้านั่น เร็วๆ!”
“เงินทองไม่ต้องสนใจ ไปให้ถึงผู้หญิงก่อน เอาตัวกลับไปให้ได้”
“เปิดทาง! เปิดทางให้นายเร็ว นายจะไปหาเมีย”
“วันนี้นายจะได้เมียเป็นเจ้าหญิงแล้วโว้ย!”
นางข้าหลวงสองนางต่างหันมองพระพักตร์ของเจ้าหญิงของตนอย่างตระหนก ขณะเจ้าหญิงพศิกาซึ่งกำลังตกพระทัยเช่นกันพยายามสงบพระทัยไว้และไม่แสดงออก
ทันใดนั้น ประตูรถม้าที่ประทับพลันถูกเปิดออก โจรโพกหัวและมีหนวดเคราเฟิ้มเต็มหน้าคนหนึ่งถือดาบชะโงกหน้าเข้ามาข้างใน
โป๊ก!
ดาบยังไม่ทันทะลุท้องใคร เหยือกน้ำใบหนึ่งกลับกระแทกหน้าผากเสียก่อน
คนหนึ่งหน้าผากเขียวปั้ด ส่วนอีกคนกำลังหอบหายใจ ดวงตาสองคู่สบกันแน่วนิ่ง
นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าหญิงทรงพบกับนายโจร
***********************************
“เมื่อกี้ถีบมาตรงไหนรู้ไหม”
คนถูกถามทรงเชิดพระพักตร์ขึ้น ตรัสตอบหนักแน่น “รู้”
โกสินทร์ชะงัก ปวดหัวนิดๆ ขำหน่อยๆ ขณะเดียวกันก็เคือง
“ทีหลังห้ามถีบตรงนี้” น้ำเสียงของเขาจริงจัง ทว่าเจ้าหญิงพศิกากลับทรงรู้สึกว่าเขาไม่ได้น่ากลัวเท่าไรนักแล้ว “เกิดมันใช้การไม่ได้ขึ้นมา ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่จะลำบาก เธอเองก็จะลำบากด้วยเพราะไม่มีใช้”
ถึงจะเป็นเจ้าหญิงแห่งวัสสะ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทรงไร้เดียงสาในเรื่องเพศเอาเสียเลย เรื่องความสัมพันธ์ทางกายระหว่างชายหญิงนี้ ก่อนอภิเษกสมรสก็มีผู้สอนพระองค์อย่างละเอียดแล้ว พระองค์จึงฟังเข้าใจ เมื่อเข้าใจแล้วจึงกริ้ว พระพักตร์ร้อนซู่ด้วยความอับอาย ระคายพระกรรณ
“หยาบคาย!”
“เรื่องธรรมชาติ”
คนฟังพระพักตร์ตึง ทว่านอกจากไม่พอพระทัยแล้วก็ทำอะไรเขาไม่ได้
“รับปากมาก่อนว่าจะไม่ถีบตรงนี้ของฉันอีก”
“ถ้าฉันพูด เธอจะเชื่อหรือ”
“เจ้าหญิงไม่น่าพูดโกหกนะ ว่าไหม”
“ได้ ไม่ถีบ” ไม่ถีบตรงนั้นแต่จะถีบตรงอื่น จะเตะ จะฟาด จะทุบ จะตี จะชก จะกัด จะทำอย่างอื่นให้หมด
“เอาล่ะ งั้นก็มานอน”
“เธอ...จะทำอะไรฉันอีกไหม”
“ไม่ทำแล้ว ไม่มีอารมณ์”
***********************************
“จูบราตรีสวัสดิ์ฉันด้วย”
“อะไรนะ”
“จูบตรงนี้” ชายหนุ่มจิ้มที่หน้าผาก “ทำให้ชินไว้ ทีหลังจะได้รู้ว่ามันแค่เรื่องเล็กๆ ไม่ต้องตื่นเต้น ทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโต”
เมื่อนึกทบทวนดูแล้ว เรื่องราวใหญ่โตนี้ก็ดูเหมือนจะมีจุดเริ่มต้นมาจากตรงนั้นจริงๆ คือรอยจุมพิตบนขมับ
“ฉัน...” เรื่องเล็กอะไรกัน พระองค์ทรงทำไม่ได้หรอก ให้จูบผู้ชายที่จับตัวพระองค์มาน่ะหรือ ถึงจะเป็นที่หน้าผากก็เป็นสิ่งที่พระองค์ไม่เคยทรงทำกับใครเลย แม้แต่พระเชษฐา เมื่อโตมาพอจะเรียกได้ว่าเป็นสาวก็ไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกันมากกว่ากอด และฝ่ายที่จูบพระนลาฏก็คือพระเชษฐา ไม่ใช่พระองค์
“ถ้าไม่จูบหน้าผากก็มีอีกที่หนึ่งให้เลือก”
“ที่ไหน”
“ตรงที่เธอถีบไง”
เจ้าหญิงพศิกาทรงคิดตามแล้วก็แทบจะทรงร้องกรี๊ด “ทะลึ่ง! หยาบคาย!”
โกสินทร์ยกยิ้ม “หรือถ้าไม่จูบ จะช่วยดูให้สักหน่อยก็ได้ เปิดไฟแล้วเดี๋ยวหายามาทาให้หน่อย ฉันยังรู้สึกเจ็บๆ อยู่ ถ้าอักเสบขึ้นมาแล้วใช้การไม่ได้...”
“จูบก็ได้!”
“ฮะ อะไรนะ จะจูบตรงนี้หรือ” ประกอบคำถามคือการใช้มือชี้
“หน้าผาก! จูบ...จูบหน้าผากก็ได้”
“อ้อ เอาสิ”
454 pages, ebook
Published May 6, 2020
1 person want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
April 16, 2025
4.5/5⭐️
หากคุณกำลังตามหานิยายแนวจักร ๆ วงศ์ ๆ บีบอารมณ์ เล่มนี้เป็นอีกเรื่องที่ไม่ควรพลาดเลย
ตามนักเขียนมาจากเรื่องเจ้าหลวงเถื่อน จนพึ่งรู้ว่านักเขียนมีเล่มนี้ด้วยจากการเห็นผ่านๆ ในทวิตเตอร์และเข้าไปส่องเพิ่มเติมใน meb เลยลองทักไปถามสำนักพิมพ์ ปรากฏว่ายังมีจำหน่าย ดีใจมากๆเลยที่ได้อ่าน
นางเอกเป็นเจ้าหญิงที่ประพฤติตัวในกรอบสุด ๆ จนเมื่อพี่ชายต้องการจะแต่งงานกับสนมเอกที่เป็นผู้ชายทั้งยังมีพื้นเดิมเป็นเพียงเด็กวัด เจ้าหญิงพศิกาจึงขัดขวางสุดใจ บอกว่าการแต่งงานต้องมีพื้นฐานมาจากความเหมาะสม เพื่อพิสูจน์ให้พี่ชายเห็นจึงยอมตกลงแต่งงานกับเจ้าชายอาวัชน์ ผู้ชายที่พี่ชายเป็นคนหาให้โดยที่ยังไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้ามาก่อน แต่ระหว่างเดินทางกลับไป กลับโดนกลุ่มกองโจรชิงตัวไปอยู่ในหมู่บ้านโจรเสียก่อน
โดยรวมคือสนุกมากๆ slow burn ซึ่งเราชอบมากเพราะเดี๋ยวนี้นิยายไม่ค่อยมี slow burn ที่สโลว์จริงๆ แต่มีบางซีนที่แอบรู้สึกว่าเขียนข้ามเร็วไปหน่อยและไม่สมเหตุสมผลบ้าง แต่ที่หักคะแนนเพราะซีนบางซีนที่เรารู้สึกว่ามันค่อนข้าง non con แบบอ่านแล้วรู้สึกทรมานแทน อยากบอกพระเอกว่าหยุดเถอะ แต่นักเขียนเขียนซีนอารมณ์ได้ดีมากๆ จนเราน้ำตาไหลหลายตอน
* สปอยล์ *
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
รู้สึกว่าให้อภัยพี่ชายง่ายไปหน่อย
หากคุณกำลังตามหานิยายแนวจักร ๆ วงศ์ ๆ บีบอารมณ์ เล่มนี้เป็นอีกเรื่องที่ไม่ควรพลาดเลย
ตามนักเขียนมาจากเรื่องเจ้าหลวงเถื่อน จนพึ่งรู้ว่านักเขียนมีเล่มนี้ด้วยจากการเห็นผ่านๆ ในทวิตเตอร์และเข้าไปส่องเพิ่มเติมใน meb เลยลองทักไปถามสำนักพิมพ์ ปรากฏว่ายังมีจำหน่าย ดีใจมากๆเลยที่ได้อ่าน
นางเอกเป็นเจ้าหญิงที่ประพฤติตัวในกรอบสุด ๆ จนเมื่อพี่ชายต้องการจะแต่งงานกับสนมเอกที่เป็นผู้ชายทั้งยังมีพื้นเดิมเป็นเพียงเด็กวัด เจ้าหญิงพศิกาจึงขัดขวางสุดใจ บอกว่าการแต่งงานต้องมีพื้นฐานมาจากความเหมาะสม เพื่อพิสูจน์ให้พี่ชายเห็นจึงยอมตกลงแต่งงานกับเจ้าชายอาวัชน์ ผู้ชายที่พี่ชายเป็นคนหาให้โดยที่ยังไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้ามาก่อน แต่ระหว่างเดินทางกลับไป กลับโดนกลุ่มกองโจรชิงตัวไปอยู่ในหมู่บ้านโจรเสียก่อน
โดยรวมคือสนุกมากๆ slow burn ซึ่งเราชอบมากเพราะเดี๋ยวนี้นิยายไม่ค่อยมี slow burn ที่สโลว์จริงๆ แต่มีบางซีนที่แอบรู้สึกว่าเขียนข้ามเร็วไปหน่อยและไม่สมเหตุสมผลบ้าง แต่ที่หักคะแนนเพราะซีนบางซีนที่เรารู้สึกว่ามันค่อนข้าง non con แบบอ่านแล้วรู้สึกทรมานแทน อยากบอกพระเอกว่าหยุดเถอะ แต่นักเขียนเขียนซีนอารมณ์ได้ดีมากๆ จนเราน้ำตาไหลหลายตอน
* สปอยล์ *
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
รู้สึกว่าให้อภัยพี่ชายง่ายไปหน่อย
Displaying 1 of 1 review