Έκλεισα το βιβλίο και το κοίταξα... Πόσο όμορφο εξώφυλλο; Κάποια βιβλία, ειδικά όταν δεν γνωρίζεις τον συγγραφέα, σε τραβάνε από το εξώφυλλο τους. Και για μένα, αυτό είναι πάντα καλό σημάδι. Αν το εξώφυλλο “μιλάει” με την ιστορία, τότε κάτι έχει γίνει σωστά.
Το κόκκινο δεν είναι τυχαίο. Είναι το αίμα της κοπέλας που δολοφονήθηκε, είναι το κουμπί REC στο μαγνητόφωνο, είναι το φόντο στο οποίο ξεδιπλώνεται η υπόθεση. Είναι από τα εξώφυλλα που τα κοιτάς ξανά αφού τελειώσεις το βιβλίο.
Μια δολοφονία στην Κυψέλη. Η Μυρσίνη, μια νεαρή αγιογράφος, βρίσκεται νεκρή από έναν φίλο της. Την υπόθεση αναλαμβάνει ο αστυνόμος Μηνάς Κούρτογλου, κι από εκεί ξεκινάει ένα κουβάρι που μπλέκει πρόσωπα, σχέσεις, εξουσία, ενοχές και πολλά "ανομολόγητα".
Όλοι είναι ύποπτοι. Ο σύντροφός της, ο πατέρας της, οι φίλοι της... Όλοι έχουν ένα κομμάτι σκοτάδι. Και φυσικά, υπάρχει και ο Γιώργος Μήτρος πολίστας, γιος Υπουργού Δημόσιας Τάξης που κάνει τα πράγματα ακόμα πιο περίπλοκα.
Η γραφή του Γιώργου Σύρμα είναι πολύ ανθρώπινη. Ρέει φυσικά, χωρίς φανφάρες, χωρίς να σε κουράζει. Νιώθεις πως έχει δουλευτεί πολύ καλά το κείμενο. Υπάρχει ωριμότητα, κι αυτό μετράει πολύ, ειδικά για ένα πρώτο μυθιστόρημα.
Τι μου άρεσε:
Η κασέτα και το μαγνητόφωνο ναι, είναι της γενιάς μου (του ’87). Και με έναν τρόπο, σε πιάνει νοσταλγικά αλλά όχι δήθεν. Έχει αυτό το vintage στοιχείο που μιλάει και στους μεγαλύτερους, αλλά και στα πιο νέα παιδιά που μπορεί να μην έχουν ζήσει τις κασέτες, αλλά τις έχουν ακουστά από γονείς ή τις βλέπουν σαν “κουλ” αντικείμενα.
Και μέσα στο λεωφορείο που το διάβαζα, μπαίνει μια μικρή με τσάντα σε σχήμα κασέτας… λέω “δεν γίνεται, είναι σημάδι!”
Το πιο δυνατό στοιχείο για μένα είναι πως μέσα από ένα νουάρ, αστυνομικό μυστήριο, έχει καταφέρει να πει πράγματα για την κοινωνία μας σήμερα. Για την εξουσία, τη σιωπή, το ψέμα, τον ρατσισμό, τα “κουκουλώματα”, την οικογένεια, τη βία, την αλήθεια που πονάει.
Αγγίζει και, έστω και διακριτικά, θέματα από την γκει κοινότητα και όχι επιφανειακά. Το κάνει με τρόπο που ταιριάζει με την εποχή μας.
Τι με κούρασε λιγάκι:
Υπάρχει έντονα το στοιχείο του Θεού, της εκκλησίας, των θρησκευτικών πεποιθήσεων με μια πιο σκοτεινή ματιά. Εμένα προσωπικά, ως άνθρωπο που πιστεύω, λίγο με βάρυνε. Όχι επειδή λέει ψέματα ή προσβάλει, αλλά επειδή νιώθω πως διαβάζω συχνά παρόμοιες αφηγήσεις και δεν με ακουμπάνε πλέον. Δεν με έφερε κοντά αυτό το κομμάτι, αν και καταλαβαίνω γιατί υπάρχει στην ιστορία.
Το REC αξίζει να το διαβάσετε. Όχι μόνο για το "ποιος το έκανε", αλλά και για όλα όσα λέγονται χωρίς να φωνάζονται. Είναι ένα βιβλίο που έχει ρυθμό, υπόθεση, βάθος και φωνή. Θα το χαρείτε, θα σας κάνει να σκεφτείτε, και στο τέλος όπως κι εγώ θα κοιτάτε το εξώφυλλο και θα λέτε “ναι, το είπε όλα αυτό το κόκκινο”.