Mirjam van Biemen was acht jaar oud toen haar moeder een einde aan haar leven maakte in een psychiatrische inrichting. Jarenlang bleven de ware toedracht en motieven achter deze daad verborgen. In het gezin rustte er een taboe op Mirjams moeder – haar leven leek in één klap uitgewist, alsof ze niet bestaan had.
In dit literaire non-fictieboek gaat Mirjam op zoek naar wie haar moeder was en wat haar dreef, geholpen door haar moeders' dagboeken en gesprekken met betrokkenen. Het resultaat is een indringende, maar ook prachtig geschreven pageturner die geen lezer onberoerd zal laten.
'Alles aan dit boek is mooi. De zoektocht naar wie haar moeder écht was, terwijl ze als kind alleen Je moeder was gek. En dan nu, op deze leeftijd, haar een eerbetoon geven en dat beeld rechtzetten.
Het gaat over wegkijken, vastgeroeste rolpatronen en de angst om alleen achter te blijven. Maar bovenal over de liefde van een dochter voor haar moeder. En andersom.' – Sophie Hilbrand
'Een rauw, persoonlijk en prachtig geschreven verhaal dat je als lezer diep raakt en je nog lang bijblijft.' – Fabulous Mama
Mirjam van Biemen was acht jaar oud toen haar moeder een einde aan haar leven maakte in een psychiatrische inrichting. Jarenlang bleven de ware toedracht en motieven achter deze daad verborgen. In het gezin rustte er een taboe op Mirjams moeder – haar leven leek in één klap uitgewist, alsof ze niet bestaan had.
In dit literaire non-fictieboek gaat Mirjam op zoek naar wie haar moeder was en wat haar dreef. Ze maakt daarbij gebruik van de dagboeken van haar moeder en gaat in gesprek met mensen die haar moeder hebben gekend. Zowel hulpverleners, familieleden en vrienden die er waren voor en na Rienekes dood gaan met Mirjam in gesprek. Bij de ene is al meer openheid dan bij de andere. Sommige mensen zijn er niet meer. Nog anderen willen er niet veel over praten.
Ik vond dit boek pijnlijk en ook erg mooi. Mirjam hoorde als kind jarenlang van anderen dat haar moeder gek was en durfde het aan dat voor zichzelf te gaan bepalen. Ze schreef als volwassen vrouw een rechtzetting en zelfs een eerbetoon bij elkaar.
Dit boek gaat voor mij over vastgeroeste rolpatronen in een huwelijk, over als vrouw en moeder moeten vechten voor eigen ruimte om in te nemen, over depressie en angst en de taboes die daarrond bestonden (en bestaan!), over samenleven met iemand die een alcoholverslaving heeft, over worstelen, je best doen en toch geen uitweg meer vinden.
Het deed me denken aan mensen in mijn omgeving die worstelen met mentale gezondheid, aan onze vriend die geen uitweg meer zag, aan mijn vriendinnen die zich ook nog steeds actief moeten verzetten tegen dat rollenpatroon, aan hoe ook ik blijf mijn best doen om evenwicht te vinden tussen alle rollen die ik vervul en hoe dat toch echt niet gemakkelijk gaat.
Zo gaat dit boek over Rieneke - de moeder van Judith en Mirjam - en ook over zoveel mensen die ik ken. Dit is een boek over liefde. Ik raad u heel erg aan om het te lezen.
Wat zit er een tijd, energie en liefde in dit boek! De schrijver is in dit boek op zoek naar haar moeder Rieneke en naar zichzelf. Als Mirjam acht is, maakt haar moeder een einde aan haar leven en er wordt daarna niet meer over haar gepraat.
Met het schrijven van dit boek heeft ze haar moeder heel goed leren kennen, en de lezer of luisteraar nu met haar. Een goede mix van eigen ervaringen, brief- en dagboekfragmenten. Over moeder en vrouw zijn, over werk combineren met het moederschap, over het najagen van dromen en ambities. Over ongezonde relaties, relatietherapie en mentale problemen. Over alcoholisme, opgroeien in een 'probleemgezin' en muziek. En over nog zoveel meer. Het geeft ook een inkijkje in de tijdsgeest en ontwikkelingen rondom psychiatrische instellingen begin jaren 80, interessant.
Het is voorgelezen door Mirjam zelf, wat ik bij dit soort persoonlijke verhalen altijd van toegevoegde waarde vind. 3,5 ster afgerond naar 4, omdat ik Rieneke en Mirjam gun dat hun verhaal nog meer gelezen of beluisterd wordt.
Mijn ervaring met dit boek was dubbel. Enerzijds kan ik me goed voorstellen dat het schrijven van dit boek voor de auteur een helend en troostend proces is geweest. Het resultaat is een liefdevol en intiem portret van een leven, wat ongetwijfeld veel betekent voor de nabestaanden van Rieneke.
Als lezer vond ik het echter lastig om er door heen te komen. Het verhaal voelt regelmatig langdradig, waardoor ik meerdere keren heb overwogen om te stoppen met lezen, iets wat ik eigenlijk tegen m’n principes in gaat.
Richting het einde werd de verhaallijn duidelijker en meer gefocust. Het voelde alsof het verhaal zich langzaam toespitste, mogelijk vergelijkbaar met de zoektocht van Mirjam zelf. Dat gaf het boek uiteindelijk meer richting en samenhang.
Al met al is het een mooi, maar vooral verdrietig verhaal over een vrouw die gevangen zat in haar eigen leven. Ondanks de emotionele waarde en de zorgvuldige opbouw, bleef het voor mij als buitenstaander soms te langdradig om echt volledig in meegezogen te worden.
Wauw, wat een verhaal. Erg heftig en aangrijpend. Pijnlijk ook. In een keer helemaal geluisterd. Mirjam mag trots zijn op het proces dat ze is doorgegaan en op het prachtige boek wat er uit is ontstaan.
Op de middelbare school poneerde een leraar Engels ooit dat 'literatuur lezen waardevol is omdat je de wereld en het leven door andere ogen kan zien'. Dit boek is daar het beste voorbeeld van dat ik sindsdien ben tegengekomen.