Opnieuw een bloedstollend mysterie van thrillertalent Alexander Het vluchthuis. Na vijftien jaar besluit Nina om haar gewelddadige echtgenoot te verlaten. Ze krijgt hulp van opvangorganisatie Arnica, die haar en haar twee zonen een vluchthuis toewijst in een dorpje in de Ardennen. Het ligt vlakbij een vervallen kasteel en ze mogen er zo lang blijven als ze willen. Maar… Eén avond per maand mag er niemand thuis zijn. Dan heeft Arnica het vluchthuis nodig voor een van haar bijeenkomsten. Hoewel Nina aanvankelijk instemt, stapelen de vreemde gebeurtenissen zich op. Wat doet Arnica in het vluchthuis als ze er niet is? En welk duister verleden kleeft er aan de muren van het oude kasteel?
Alexander Colin (1993) werd in 2021 derde bij de Zilveren Strop, een schrijfwedstrijd voor spannende korte verhalen, en is sindsdien niet meer te stoppen. Angsteiland is zijn eerste thriller.
Na vijftien jaar besluit Nina om haar gewelddadige echtgenoot te verlaten. Ze krijgt hulp van opvangorganisatie Arnica, die haar en haar twee zonen een vluchthuis toewijst in een dorpje in de Ardennen. Het ligt vlakbij een vervallen kasteel en ze mogen er zo lang blijven als ze willen.
Maar… Eén avond per maand mag er niemand thuis zijn. Dan heeft Arnica het vluchthuis nodig voor een van haar bijeenkomsten. Hoewel Nina aanvankelijk instemt, stapelen de vreemde gebeurtenissen zich op. Wat doet Arnica in het vluchthuis als ze er niet is?
En welk duister verleden kleeft er aan de muren van het oude kasteel?
Het verhaal start met een cursief gedrukte inleiding in november 2024 en dit roept meteen vragen op. Vervolgens maak je een sprongetje naar maart 2025 en lees je een fragment uit een Netflix documentaire over de tragedie van de Ardennen. Het is dan echter nog onbekend wat er precies is gebeurd, maar ook dit roept meteen allerlei vragen op.
En dan begin je met het verhaal. Je gaat weer terug naar september 2024 en lees je vanuit hoofdpersonage Nina. Samen met haar twee zoons wil ze ontsnappen aan haar gewelddadige echtgenoot. De wanhoop en angst van deze vrouw wordt goed omschreven en wat volgt is de reis naar het toevluchthuis in de Ardennen.
In het begin lijkt alles onschuldig te verlopen, maar dan ontdekken ze vreemde dingen aan het kasteel dat in de buurt van het vluchthuis ligt. Waarom mogen ze één avond per maand niet aanwezig zijn in het vluchthuis?
Dit verhaal is langzaam opbouwend, is verdeeld in meerdere delen én lees je vanuit verschillende personages. Tijdens het lezen roept het een heleboel vragen op en er hangt een bepaalde sfeer, want wat gebeurt er toch tijdens die bewuste avond in het vluchthuis en wat zijn die vreemde dingen in het kasteel?
Ik kan er niet al teveel over vertellen, maar het ging wel een hele andere richting op dan ik had gedacht. Het verhaal vond ik soms een beetje traag, maar een bepaalde nieuwsgierigheid bleef aanwezig. Naar het einde toe nam de spanning weer toe.
'Het vluchthuis' had boeiende personages en was interessant om te lezen. Bedankt @alexandercolin.auteur & @harpercollins_holland!
Korte inhoud Na vijftien jaar besluit Nina om haar gewelddadige echtgenoot te verlaten. Ze krijgt hulp van opvangorganisatie Arnica, die haar en haar twee zonen een vluchthuis toewijst in een dorpje in de Ardennen. Het ligt vlakbij een vervallen kasteel en ze mogen er zo lang blijven als ze willen. Maar… Eén avond per maand mag er niemand thuis zijn. Dan heeft Arnica het vluchthuis nodig voor een van haar bijeenkomsten. Hoewel Nina aanvankelijk instemt, stapelen de vreemde gebeurtenissen zich op. Wat doet Arnica in het vluchthuis als ze er niet is? En welk duister verleden kleeft er aan de muren van het oude kasteel?
Over de auteur Alexander Colin (1993 - België) werd in 2021 derde bij de Zilveren Strop, een schrijfwedstrijd voor spannende korte verhalen, en is sindsdien niet meer te stoppen. Het vluchthuis is zijn derde thriller, na Angsteiland (2023) en Moederskind (2024).
Mijn mening Ik volg Alexander nu al geruime tijd op instagram (@alexandercolin.auteur) en ik mocht ook zijn allereerste thriller Angsteiland recenseren. Mijn enthousiasme was dan ook niet te houden toen ik zijn oproep zag om deel te nemen aan de booktour van zijn nieuwste boek! Alexander wist meteen wie ik was, en deelde met veel plezier mee dat hij heel graag een advanced copy zou opsturen, dus hier gaan we...
First thing's first, opnieuw een massive thank you aan Alexander en uitgeverij HarperCollins om mij uit te kiezen voor deelname aan de booktour!
Ik schreef in de conclusie van mijn recensie van Angsteiland twee jaar geleden het volgende: 'keep an eye out for this one, he's gonna do great things!' Wat kan ik zeggen? Ik krijg graag gelijk... 😉
Want wat een heerlijke thriller is dit! Creatieve plotwendingen, je denkt vaak dat je op het juiste spoor zit, maar helaas… 🤭 En dat is goed ook, want op sommige momenten denk je bij jezelf - ‘nee, die kant kan het toch niet opgaan…?’ Maar trust me, op het einde komt het plot helemaal goed en valt alles in de plooi. Ik heb ZO genoten van dit boek!
De onderhuidse spanning die continu aanwezig is, zorgt ervoor dat je dit boek niet kan wegleggen. Echt letterlijk. Ik ben momenteel op vakantie in Vietnam en ik zou dus ‘vakantiestuff’ aan het doen moeten zijn, maar ik pak dit boek ter hand op elk vrij momentje… En gelukkig zijn er een paar binnenlandse vluchten, dus LEZEN MAAR!
Die kleine intermezzo stukjes die ingebouwd zitten als een rode draad - de Netflix documentaire die de gebeurtenissen stukje bij beetje onthuld - geven aan dat er een grote apotheose aankomt, en niets is minder waar! De start van het verhaal, als Nina vlucht voor haar gewelddadige man, grijpt je bij de keel. Het is pakkend in kaart gebracht, ik kreeg zelf de hele tijd het gevoel dat ik over mijn schouder moest meekijken om te zien of David hen echt wel niet aan het volgen was… Dan die eerste kennismaking met Sabine, die de leiding heeft over Arnica, de hulporganisatie waar Nina een beroep op doet… Creepy vrouw… Je merkt aan alles dat er iets niet spoort met Sabine, maar je kan er de vinger niet op leggen. Heerlijk uitgebouwd, die dynamiek. Alexander is een meester in het opbouwen van spanningslijnen…
Ik krijg eerder horror dan thrillervibes bij dit boek, en dat heeft alles te maken met de setting. Het duistere kasteel dat opdoemt zowat in de achtertuin van het vluchthuis, de herfstige koude ochtenden, de dynamiek tussen Matthias en zijn klasgenoten… Knap uitgewerkt, alles is geschreven in functie van dat ‘doomsday-gevoel’. Ik kreeg vaak het gevoel van een combinatie van ‘November’ van de Nederlandse horrorsensatie Thomas Olde Heuvelt, als de cultkassieker ‘The Island of Dr. Moreau’ van de Engelse grootmeester H.G. Wells. Als je deze boeken ooit las dan weet je wel waar ik op doel… En ja Alexander, dat mag je vast en zeker als een compliment beschouwen ☺️.
Naast huiselijk geweld, en hoe kinderen (vooral dan de jongste Matthias) daarmee omgaan, door vb. een alter-ego/superheld persoonlijkheid aan te nemen, tot het aanvaarden van hulp, en het durven opkomen voor jezelf, pesterijen, manipulatie, dit boek is naast het thrillergegeven ook erg gelaagd tussen de lijnen door in een aantal belangrijke thema’s.
Korte hoofdstukken, vaak vanuit het perspectief van een ander personage, iets wat Alexander ook in Angsteiland al deed, houden je heel erg vast in het verhaal. Het is een bewezen middeltje om de snelheid er heel erg in te houden.
Wat betreft Arnica, de hulporganisatie, had ik graag een ietsje meer backstory gezien van de andere leden. Hoe zijn zij er verzeild geraakt, wat is hun ‘verleden’, wat bracht hen ertoe om lid te worden van de organisatie. (misschien wel materiaal voor een prequel, Alexander? 🤪)
Oh, en naast het schrijven van donders goede spanningslijnen, tovert Alexander bij regelmaat ook heerlijke proza op papier… Een voorbeeldje die ik meteen noteerde bij de vlucht van Nina weg uit Brussel was dit pareltje: ‘Dit was een appartementsgebouw om in vergeten te worden - een anoniem massagraf waarin hun ellende even betekenisloos was geworden als de vochtplekken op het plafond.’
Anyhow, ik heb ontzettend genoten van dit verhaal, in mijn ratingsysteem een dikke vette ‘could not put it down’, en dat vertaalt zich dus uiteraard in een 5 sterrenscore! Knap werk!
Conclusie mijn oordeel: ⭐️⭐⭐️⭐️⭐ Gewoon lezen! Dit is zo’n sterk opgebouwde thriller!
Nina vlucht na 15 jaar geweldadig huwelijk met haar kinderen, Vincent en Mathias. Ze krijgt hulp van een organisatie genaamd Arnica. De oprichtster, Sabine Dupont, helpt haar met treinkaartjes, een huis, werk en nog veel meer. Ze mag tijdelijk in het Vluchthuis wonen. Een klein huisje aan de rand van een bos op steenworp afstand van een verlaten kasteel in de Ardennen.
Ze proberen daar een nieuw leven op te bouwen, maar krijgen ook steeds meer argwaan over de organisatie van Sabine. Wat doen zij eigenlijk precies? Waarom mogen ze niet in hun huisje blijven op de avond van de bijeenkomsten?
Het boek vertelt het verhaal vanuit verschillende personen en springend in de tijd. Je moet even goed opletten steeds wanneer het zich afspeelt. Ik vond het wel heel tof om te lezen hoe Vincent en Mathias het allemaal ervaren en wat hun rol was in het hele mysterie. Een tof boek, spannend en mysterieus. Ik heb het echt heel vlot uitgelezen.
Als Nina na vijftien jaar eindelijk haar gewelddadige echtgenoot kan, en durft te verlaten, vindt ze steun bij de opvangorganisatie Arnica. Samen met haar twee zoontjes krijgt ze een vluchthuis in de Belgische Ardennen toegewezen.
Het huisje licht vlak bij een vervallen kasteel en komt met een voorwaarde. Eens per maand mag er niemand thuis zijn, omdat Arnica daar dan een bijeenkomst houdt. Nina is dankbaar voor de hulp en gaat akkoord.
Maar als de vreemde gebeurtenissen zich opstapelen begint Nina te twijfelen. Wat gebeurt er eigenlijk op de dagen dat ze weg moet zijn?
“Langzaam maar zeker begon het vluchthuis meer als een thuis te voelen. Als een vonk gloeide de hoop op in haar borst, de kilte van haar angst en zorgen verdringend.” Alexander Colin
Het vluchthuis van Alexander Colin is een spannende thriller vol geheimen.
Deze thriller besluipt je, nestelt zich in je gedachten en verrast je met wendingen die je niet ziet aankomen. Alexander Colin weet je weer goed in te pakken met zijn verhaal, de opbouw ervan en de wegen die hij inslaat. Ik kan wel zeggen dat ik vanaf de eerste bladzijde geboeid was en door het boek heen vloog. De auteur brengt de onrust en angst van Nina goed over en je krijgt bijna het gevoel dat je zelf ook over je schouder moet blijven kijken. Dat wordt nog eens versterkt door het unheimische gevoel dat heerst rondom het vluchthuis.
Alexander Colin verrast niet alleen met het verhaal, maar ook met de personages die hij aan het woord laat. Dat was wat mij betreft een schot in de roos en het tilt Het vluchthuis zeker een niveau hoger. Die verschillende perspectieven zorgen dat je het verhaal in het nu kan beleven, zonder dat je behoefte hebt aan meer achtergrondinformatie. Je krijgt precies wat je nodig hebt, wat ontzettend veel ruimte biedt aan de onverwachte afslagen die de auteur neemt. De personages zijn misschien niet altijd even diepgaand maar wel erg boeiend.
Het vluchthuis is een thriller over een ontsnapping van huiselijk geweld naar een safehouse dat vragen oproept.
Dit boek is een spannende thriller vol geheimen. Het verhaal wordt vanuit verschillende perspectieven vertelt waarbij je soms weer terug gaat om het verhaal vanuit een andere kant te ervaren. Ik wist vanaf het begin dat er iets niet helemaal in orde was met Sabine maar wat was toch wel een verassing. Het boek is vlot geschreven en las ook goed weg het is heel spannend geschreven waarbij ik de pagina's bleef omslaan om te zien wat er zou gebeuren. Het verhaal was erg origineel en de personages goed uitgewerkt wat ook weer bijdroeg aan het blijven lezen van het boek. Ik was blij verrast met Het Vluchthuis.
Nina en haar twee zonen van vijftien en tien, Vincent en Matthias, leven onder het juk van een vreselijke echtgenoot en vader, David! Al jaren probeert Nina vanonder het huwelijk te komen maar David weet dit telkens terug te onderdrukken. Tot op een dag Nina een folder in haar handtas vindt over Arnica, een mogelijkheid om te ontsnappen aan haar toxische relatie en mishandelende echtgenoot en om haar zonen een nieuw leven aan te bieden, weg van een vader die hen aan fysiek maar vooral psychisch geweld blootstelt. Nina belt naar het nummer op de folder en wordt geholpen in haar vlucht door een vrouw, Sabine Dhondt, die haar naar een dorpje in de Ardennen, naar Lavacherie, laat komen om daar een nieuw leven te beginnen.
Maar hoewel het leven voor Nina nu pas echt begint en ze eindelijk vanonder het juk van David kunnen ontsnappen, merkt ze algauw op dat er in het dorp toch iets duister en mysterieus hangt. Ze stelt zich dan ook de vraag of ze van de ene toxische relatie naar de andere is gegaan. Maar Sabine is heel behulpzaam en iedereen in het dorp verwelkomend. En met haar twee zonen, die ze het liefst zoveel mogelijk wil afschermen van al het kwade in het leven, laat ze zich onderdompelen in dit nieuwe leven. Tot Sabine met het voorstel komt om lid te worden van Arnica, die één keer per maand samenkomen in het kasteel van Celly, tegenover het huisje waar Nina en haar zonen nu woont. De eerste avond dat de organisatie bijeenkomt worden Nina en haar gezin naar een hotel gestuurd, maar Sabine stelt al snel voor om de volgende vergadering zelf mee te maken. Maar wat is Arnica en welke geheimen herbergen dit kasteel?
Terwijl Nina haar leven oppikt moeten ook haar twee zonen leren omgaan met de nieuwe situatie waarbij de jongste, Matthias, het moeilijk heeft om zijn vader te verlaten én zijn schoolvrienden, die hij niet meer terug kan zien. Hij leeft deels in zijn fantasiewereld en tekent zelf een stripverhaal waarin hij zijn emoties kan verwerken. Het is pas als hij op school wordt gepest en hij zichzelf tegenover zijn pesters wil bewijzen dat hij stuit op een geheim, een geheim dat zich in het kasteel af heeft gespeeld. En intussen leert Vincent, Nina's oudste zoon, Leanna kennen, waar hij smoorverliefd op wordt en alles voor zal doen.
Alexander Colin heeft met 'Het Vluchthuis' in mijn mening nog maar eens bewezen dat zijn schrijfstijl en verhaalopbouw enkel maar groeit naarmate elk boek dat verschijnt van hem. De twee eerdere boeken van de schrijver waren al heel goed maar dit boek is volgens mij zijn beste tot nu toe. Hij verwerkt heel goed trauma met angst in een verhaal dat zowel spannend en bij momenten zelfs griezelig is. Het zou alvast zeer goed zijn mocht hij zich iets verder verdiepen in het horrorgenre, want dat zou hem heel goed afgaan, daar ben ik van overtuigd!
'Het Vluchthuis' biedt een heel donkere, filmische atmosfeer, van Brussel tot in de donkere wouden in de Ardennen, dat mij deed denken aan 'Cabin in the Woods' en het boek Rosie (Rose Madder) van Stephen King. Het mag gezegd worden dat dit boek vlot is geschreven en toch dieper durft ingaan op toxiciteit en een masculiene wereld, waarbij vrouwen onderdrukt worden. Maar door van zich af te bijten krijgen de vrouwen dan weer een nieuwe rol in het verhaal!
Nog een laatste waarschuwing, eer je aan dit boek begint... eens je leest kan je niet meer stoppen dus wees gewaarschuwd, dit boek bezorgt je slapeloze nachten want je zal willen weten hoe het verder gaat!
Alexander schreef een boek en weet hoe dit moet! Ik ben fan van het eerste uur maar met 'Het Vluchthuis' is mijn fanstatus enkel maar gegroeid! En ik kan alleen maar eindigen met te zeggen dat ik enorm uitkijk naar de volgende worp die uit de koker van deze Belgische horror-thriller auteur komt gerold!
Laat ik maar meteen eerlijk zijn: Het Vluchthuis krijgt van mij vijf sterren. Geen twijfel. Dit boek pakte me vanaf de eerste bladzijde en liet me niet meer los.
Het verhaal volgt Nina Barry en haar twee zoons, Vincent en Matthias. Ze slaan op de vlucht voor haar gewelddadige man en komen via de mysterieuze organisatie Arnica terecht in een vluchthuis op het platteland. De enige voorwaarde? Eén avond per maand moet het huis leeg zijn voor een “bijeenkomst”. Vreemd? Ja. En het wordt alleen maar vreemder.
Wat dit boek zo sterk maakt, is hoe weinig je als lezer in het begin weet. Net als Nina tast je volledig in het duister. Wat is Arnica echt? Wat gebeurt er tijdens die bijeenkomsten? Je krijgt de antwoorden langzaam, met kleine stukjes tegelijk. En dat maakt het zó spannend.
De perspectiefwisselingen zijn geweldig gedaan – daar ga ik niks over verklappen, want die moet je zelf ervaren. Maar ze zorgen ervoor dat je iedereen echt leert kennen. De personages voelen menselijk, geloofwaardig, en soms ronduit verontrustend. Ook de tijdsprongen zijn een slimme zet. Je krijgt steeds net genoeg informatie om door te willen lezen, maar nooit teveel in één keer.
Qua sfeer en intensiteit deed het me denken aan De Genadestoel van M.W. Craven: rauw, duister, en op momenten heftig. Zeker een trigger warning waard voor mensen die ervaring hebben met huiselijk geweld. Maar ondanks (of misschien dankzij) dat rauwe randje is het boek ontzettend goed opgebouwd. In het begin is het wat rustiger, maar na de eerste grote plottwist knalt het verhaal echt los. Niks is wat je denkt dat het is.
Het Vluchthuis is mijn eerste boek van Alexander Colin, maar absoluut niet mijn laatste. Als dit zijn standaard is, dan wil ik alles lezen wat hij nog gaat schrijven.
Dank aan Alexander Colin en Harperfirst voor het recensie-exemplaar.
Het vluchthuis is voor mij een psychologische thriller met opbouwende spanning, een mysterieus decor in de Ardennen en een vleugje mythologie. Of dat laatste klopt? Dat laat ik graag aan jullie als lezers over. 🙊
Dit verhaal raakt veel gevoelige, maar belangrijke thema’s: (partner)geweld, mishandeling, angst, verdriet, trauma… Maar het biedt ook heel wat moois; familiebanden, steun, doorzettingsvermogen en bovenal moederliefde.
En dit alles is gegoten in een zéér meeslepende thriller. (En ja, ik ben fan! 🙋🏻♀️)
Het verhaal begint bij Nina en haar twee zoons, die na jaren van huiselijk geweld eindelijk weten te ontsnappen. Met hulp van de opvangorganisatie Arnica vinden ze onderdak in een afgelegen vluchthuis in de Ardennen, vlak bij een oud kasteel. Zou dit het begin kunnen zijn van een nieuw leven? Al snel blijkt dat het huis, verre van veilig aanvoelt. Wanneer Nina, maar ook de kids het verleden van het huis en de organisatie beginnen te onderzoeken, komen er steeds meer duistere geheimen aan het licht… 💭 Wie kunnen ze nog vertrouwen? 💭 Wat gebeurt er echt in het vluchthuis? 💭 En welke geheimen gaan er schuil in het kasteel?
Persoonlijk? Ik begon ‘s avonds te lezen in bed en eindigde met het lampje aan. 😂 Alexander Colin zorgt er zeker voor dat je het boek in één adem uit hebt! 🙌
⭐️⭐️⭐️⭐️
Dankjewel dat ik één van de gelukkige vooruitlezers mocht zijn! 🤍
Super spannend! Korte hoofdstukken, waardoor het vlot leest en je al snel zegt “oh nog eentje dan”. Elke keer als ik dacht door te hebben hoe het zat, kwam er toch weer een hele andere plottwist. Een boek dat van begin tot eind beklijvend is zodat je wil blijven lezen. Ik raad het alle thrillerliefhebbers aan!
Wat een goed boek. Ik vond het een origineel verhaal, leuk ook dat het vanuit verschillende personen wordt beschreven. Ik vond het lastig het boek weg te leggen. Aanrader!
Is een Vlaamse auteur met een passie voor spannende verhalen. Van jongs af aan droomt hij er al van om boeken te schrijven. In 2021 werd hij derde bij de Zilveren Strip en sindsdien is hij niet meer te stoppen. Eerder verschenen zijn thrillers Angst eiland en Moederskind.
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar paperback ontvangen van uitgeverij Harper Collins in ruil voor mijn recensie en deelname aan de Thrillerleesclub op Instagram.
Uitgeverij:
HarperCollins
Genre:
Thriller
Cover en flaptekst:
Een felverlicht huisje midden in een bos. Wordt het licht of juist donker? De bomen maken het macaber en onheilspellend voor mij. Alsof we ergens op wachten. Ook over de letters van het woord vlucht is nagedacht. Het lijkt alsof de letters er zelf vandoor willen gaan omdat ze willen verdwijnen. Op de vlucht voor iets.
De flaptekst is informerend maar ook mysterieus.
De auteursfoto en informatie vind ik een waardevolle toevoeging.
Mooie tekst:
Je mag er gratis wonen…als je bereid bent de prijs te betalen.
Het verhaal:
Nina verlaat haar gewelddadige echtgenoot samen met haar twee zonen. Ze krijgt hulp van de organisatie Arnica die haar een vluchthuis toewijst in een dorpje in de Ardennen. Het ligt vlak bij een vervallen kasteel en ze mogen er zo lang blijven als ze willen.
Er is echter een maar: een keer per maand mogen ze niet thuis zijn. Dan heeft Arnica het huis nodig. Wat is de reden? Waarom mogen Nina en haar kinderen niet thuis zijn? Duister en mysterieus.
Mijn leesbeleving:
Voordat ik begon te lezen verwachtte ik een spannend en horrorachtig verhaal. Ook omdat er op de achterkant gerefereerd werd aan J.D. Barker en Riley Sager, toevallig ook twee van mijn lievelingsauteurs.
Dat dit verhaal vanuit diverse perspectieven verteld wordt zorgde voor mij voor een inspirerende en helikopter view achtige leeservaring Ik las met nog meer fascinatie en het verhaal boeide me nog meer. Je moet als lezer het naadje van de kous leren kennen.
Boven ieder hoofdstuk wordt duidelijk aangegeven wie of waar het verhaal op dat moment over gaat. Verleden en heden vloeien naadloos in elkaar over. De karakters zijn op een gedetailleerde wijze uitgewerkt. De schrijfstijl vind ik beeldend en filmisch. De karakters maken een duidelijke ontwikkeling door. In het begin hulpbehoevend, hulpeloos, gebroken op mentaal en fysiek niveau. Op het einde gaat het licht in hen aan en vinden ze krachten waarvan ze niet wisten dat ze die in zich droegen.
De thematiek in dit verhaal is zwaar. Het gaat je allemaal niet in de koude kleren zitten. Iedereen in dit verhaal is dader of slachtoffer. Geestelijke en fysieke mishandeling; geweld op de meest mensonterende en gruwelijke manier.
Huiveringwekkend hoe individuen menen door iemand mentaal en fysiek te beschadigen kunnen overheersen en besturen. En ook hoe ze vanuit hun eigen mensonterende ervaringen vanuit wraak verschuiven van slachtoffer naar dader. Wat zit daarachter? Een gevoel van controle over situaties willen hebben zodat men niet achter jou aan komt?
Eerst lijkt alles sprookjesachtig fantastisch. Een nieuw onderkomen dat gelijk is als de hemel op aarde. Steun, begeleiding, een nieuwe baan, een nieuwe school, nieuwe vrienden. Kortom warmte, veiligheid, troost en het licht dat de duisternis verdrijft. Maar dan blijken gaandeweg dat mensen als wolven in schaapskleren zijn. Onberekenbaar en niet te vertrouwen.
Telkens voel je het koude angstzweet en denk je wanneer valt de guillotine op mijn nek? En wie heeft het beste met je voor en wie absoluut niet? Dan blijken online werelden grimmig, als een roofdier dat zijn prooidier aas voorhoudt en dan de vooraf opgestelde val genadeloos dicht last knallen.
Net toen ik dacht nu begrijp ik het verhaal toen volgde er een volledige plottwist die me met open mond en op het puntje van mijn stoel verder deed lezen. En telkens kleine stukjes van de grote puzzel weggevend liep ik in het kielzog van de karakters mee naar de plot.
Een onvoorstelbare, indrukwekkende, meeslepende, psychologisch diepgaande, explosieve plot. Ik lees en recenseer in de toekomst graag meer van Alexander Colin. Ook zijn eerdere werk heeft na het lezen van dit boek mijn interesse.
Hartelijk dank HarperCollins voor het recensie-exemplaar. Thrillerleesclub hartelijk dank dat ik mee mocht doen.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren omdat het verhaal mijn verwachtingen heeft overtroffen. Spanning, onverwachte plotwendingen , goede karakter uitwerking en opbouw: een verhaal dat al je zintuigen aanraakt en je diep raakt.
Dit verhaal is zeker geschikt voor lezers van J.D. Barker en Riley Sager want het voelde voor mij continu dat Alexander Colin met zijn verhaal in mijn hoofd kroop en daar alles overnam. En pas verdween toen ik het boek uit had. Dat psychologische diepgaande, dat afpellende filerende vermogen van de karakters qua psyche en alles tot op het bot uit kristalliseert dat vond ik zo knap.
Wellicht kan Alexander Colin met J.D. Barker of Riley Sager een boek uitbrengen. Net als J.D. Barker dit met James Patterson deed.
In ‘Het vluchthuis’ neemt auteur Alexander Colin zijn lezers mee naar de Ardennen. Hij weet je nieuwsgierigheid al van de eerste pagina’s te prikkelen. De proloog is mysterieus, er is duidelijk iets vreemds aan de hand in het kasteel. Geen enkel personage heeft een naam, maar de sfeerschepping zit meteen goed. Daarna lezen we over een exclusieve Netflix-documentaire uit maart 2025. Pas na dat stuk leren we ons hoofdpersonage Nina kennen. Haar verhaal start op 26 september 2024. Colin gebruikt in heel het verhaal een strakke tijdsaanduiding, zo raak je geen enkele keer de draad kwijt. Tegelijk speelt hij hierdoor met de spanningsboog. De tijdsprongen zijn telkens heel helder en houden je geboeid.
Het lijkt alsof het verhaal alleen verteld zal worden vanuit Nina’s perspectief, maar later komen ook nog de vertelstandpunten van haar zonen Vincent en Matthias aan bod. Dat is een grote meerwaarde. Zo krijg je heel uitgebreid een kijk op hoe zij elk het geweld van David beleven. Beide kinderen hebben bijvoorbeeld een andere band met hun vader, wat ook te wijten is aan het leeftijdsverschil tussen de broers. Doordat wij als lezer in de gedachten van Vincent en Matthias kunnen kijken, bevinden we ons in een machtspositie tegenover Nina. Bepaalde details in haar hoofdstukken lijken onlogisch of onduidelijk, maar worden verklaard door Vincent of Matthias. Zo slaagt Colin erin om langzaam alle puzzelstukjes in elkaar te laten passen. Al mochten de perspectieven van de zonen wel wat eerder aan bod zijn gekomen, want door zich in eerste instantie zo op Nina te focussen, verliest Colin wat grip op zijn verteltempo. Bijgevolg dreigt het begin wat te kabbelen. Het gezin zit al een tijdje in het vluchthuis voor er echt wat actie in het verhaal komt.
Colin maakt het echter goed op andere vlakken. Ondanks het kabbelende begin, is hij er uiteindelijk toch in geslaagd om een stevige spanningsboog te creëren. Dat doet hij op verschillende manieren. Hij speelt met tekstsoorten en voegt zo o.a. verslagen van een arts en uitleg over de documentaire toe. De vertelperspectieven wisselen zich meer af naar het einde toe. Door bepaalde details is er ook voortdurend onderhuidse spanning. De korte hoofdstukken zorgen voor een hoog leestempo en laten Colin ook toe om meerdere cliffhangers in zijn verhaal te verwerken. Ook de dynamiek tussen Nina, Vincent, Matthias en andere belangrijke nevenpersonages zoals Leanne en Sabine komt goed tot z’n recht. Je voelt de onderlinge wrevel, het wantrouwen. Het is Colin ook gelukt om de duistere sfeer die rond het kasteel hangt sterker te maken naarmate het verhaal vordert. Feiten en vermoedens komen samen, je ontdekt de waarheid over het kasteel van Celly.
Ten slotte scoort Colin nog met zijn taalvirtuositeit. Hij maakt hele mooie vergelijkingen, zo beschrijft hij een trein als “een grijze slang met ramen die als glanzende schubben het daglicht weerkaatsen”. Door dat soort prachtig taalgebruik wordt je verbeelding geprikkeld. Je kijkt anders naar dagdagelijkse voorwerpen en bent bewuster met de omgeving van je personages bezig. Colin maakt nog veel meer taalkunstjes, maar je wordt er niet door verpletterd en zo verliest zijn talent voor taal z’n effect niet. In combinatie met de originele invalshoek en de actuele thematiek (geweld binnen het gezin) is ‘Het vluchthuis’ een heel bijzonder boek. Alexander Colin weet echt wat hij doet. Hij werkt zijn einde nagenoeg perfect af en gaat niet te snel over belangrijke details. Fans van (psychologische) thrillers moeten dit boek zeker in hun kast hebben.
Conclusie 4,25 sterren ‘Het vluchthuis’ is een originele psychologische thriller die even tijd nodig heeft om op gang te komen, maar uiteindelijk je absoluut niet teleurstelt. Colin betovert je met zijn taalvirtuositeit.
Wat een spannend boek! Ik begon erin zonder verwachtingen. Zonder de thrillerleesclub had ik dit boek misschien niet gelezen. Maar ik ben blij dat ik het wel heb gedaan.
Het verhaal pakt je meteen. Je blijft je afvragen wat er gaat gebeuren. Het blijft in je hoofd zitten, zelfs als je even stopt met lezen. Ik had het boek dan ook snel uit.
Het verhaal wordt verteld door drie personen: moeder Nina en haar zonen Vincent en Mathias. Samen proberen ze te vluchten voor hun gewelddadige man en vader. Je leeft echt met hen mee. Je voelt hun angst, maar ook hun hoop.
Het boek zit goed in elkaar. Je krijgt steeds een beetje meer informatie. Alles valt langzaam op zijn plek. Er gebeuren dingen die je niet verwacht. Dat maakt het extra spannend.
Het vluchthuis is een sterke thriller met een origineel verhaal. Spannend van begin tot eind.
Zin in een verrassende thriller? Dan is Het vluchthuis een absolute aanrader!
Nina Barry gaat, samen met haar zonen Vincent en Matthias, op de vlucht voor haar gewelddadige echtgenoot. Ze komen terecht in het kleine dorpje Lavacherie in de Ardennen bij Sabine, hoofd van de organisatie Arnica. Sabine stelt hen een vluchthuis ter beschikking, gelegen tegenover een oud kasteel.
‘Alles aan dit kasteel ademde ontoegankelijkheid uit – het was één grote waarschuwing om het met rust te laten.’
Er is maar één voorwaarde verbonden aan het verblijf… Een keer in de maand gebruikt Sabine het huis voor een bijeenkomst en dan krijgen Nina en haar zonen elders onderdak.
De proloog is meteen onheilspellend. Maar dan neemt Alexander Colin een sprongetje terug in de tijd om zijn hoofdpersonages en de situatie zorgvuldig voor te stellen. Dit gaat langzaam, maar de gevoelens en verwarring van Nina en haar zonen worden goed in beeld gebracht. Onmacht, ongeloof, keuzes maken… Nadien neemt het verhaal een heuse versnelling, waarbij ook de sfeer meteen verandert. Biedt Arnica wel de verwachte bescherming? Tijdens het lezen had ik steeds verschillende scenario’s in gedachten, maar niet dit einde! Het aanvankelijke trage en best brave verhaal wordt namelijk heel donker, macaber en balanceert op het randje van horror, een beetje ‘over the top’. Heel verrassend! Misschien een volgend verhaal gewoon volledig in deze sfeer?
Een waarschuwing voor slachtoffers van geweld, vooral binnen de huiselijke sfeer, lijkt me zeker op zijn plaats bij Het vluchthuis want de psychologische ontreddering komt hard over. Het klinkt raar, maar dit is wel een compliment voor de auteur.
‘Dit verhaal is voor iedereen die monsters heeft gekend, in welke hoedanigheid dan ook. Moge je er voorgoed van verlost zijn.’
Het verhaal: Na vijftien jaar besluit Nina om haar gewelddadige echtgenoot te verlaten. Ze krijgt hulp van opvangorganisatie Arnica, die haar en haar twee zonen een vluchthuis toewijst in een dorpje in de Ardennen. Het ligt vlakbij een vervallen kasteel en ze mogen er zo lang blijven als ze willen. Maar… Eén avond per maand mag er niemand thuis zijn. Dan heeft Arnica het vluchthuis nodig voor een van haar bijeenkomsten. Hoewel Nina aanvankelijk instemt, stapelen de vreemde gebeurtenissen zich op. Wat doet Arnica in het vluchthuis als ze er niet is? En welk duister verleden kleeft er aan de muren van het oude kasteel?
Het begin van het verhaal zorgt er gelijk voor dat je alert bent. Je krijgt selectieve informatie waardoor het meer vragen oproept dan dat het antwoorden oplevert. Hierdoor werd mijn nieuwsgierigheid alleen maar meer getriggerd.
We volgen het verhaal van Nina en haar twee zonen Vincent en Mathias, hoe ze proberen te ontsnappen aan een gewelddadige echtgenoot en vader. De spanning zit vanaf het begin in het verhaal en word langzaam opgebouwd. Door de onverwachte wendingen in het verhaal is doorlezen geen probleem.
De personages zijn goed neergezet en uitgewerkt en naar mate het verhaal vordert krijg je steeds een beetje meer informatie over hun verleden. Wat er weer voor zorgt dat ik niemand meer vertrouwde. Wat houden ze achter?
De puzzelstukjes vallen één voor één op de juiste plaats, maar als je denkt dat je het weet, neemt het verhaal een totaal andere wending aan dan je had verwacht.
Het vluchthuis is een originele thriller die goed in elkaar zit met wendingen waardoor je blijft doorlezen. Bedankt Harper Collins en Alexander Colin voor het recensie exemplaar.
Een paar weken geleden won ik een exemplaar van ‘Het Vluchthuis’ van Alexander Colin. Dankjewel daarvoor.
Ik doe het boek net dicht. Het is uit. Ik moet er even van bijkomen. Wat een verhaal. Wat een ontknoping. Wat een mindfuck. Wat ingenieus opgebouwd. Het plot is ijzersterk. Mooie gelaagde karakters die zicht ontwikkelen tot superhelden. Matti B. Mooi ook dat je vanuit wisselende perspectieven het verhaal leest en juist daardoor steeds weer tot andere inzichten komt. En dan die knaller als afsluiter.
Wat een boek! Dankjewel Alexander voor dit verhaal. Je vorige twee boeken gaan op mijn lange TBR maar zullen zeker snel gelezen gaan worden.
Oh ja een korte synopsis:
Na vijftien jaar besluit Nina om haar gewelddadige echtgenoot te verlaten. Ze krijgt hulp van opvangorganisatie Arnica, die haar en haar twee zonen een vluchthuis toewijst in een dorpje in de Ardennen. Het ligt vlakbij een vervallen kasteel en ze mogen er zo lang blijven als ze willen.
Maar… Eén avond per maand mag er niemand thuis zijn. Dan heeft Arnica het vluchthuis nodig voor een van haar bijeenkomsten. Hoewel Nina aanvankelijk instemt, stapelen de vreemde gebeurtenissen zich op. Wat doet Arnica in het vluchthuis als ze er niet is?
En welk duister verleden kleeft er aan de muren van het oude kasteel?
GA DIT LEZEN! Ik geef het 4,5 ster. En nee dat is niet omdat ik het cadeau kreeg van Alexander. Het is omdat dit verhaal deze beoordeling verdient. Chapeau!
Dit is geen whodunnit of politiethriller of whatever nee nee 🤭
In dit verhaal volgen we Nina. Ze is, samen met haar twee zonen Matthias en Vincent, op de vlucht voor haar gewelddadige man. Via een folder komt ze in contact met Sabine Dupont. Samen met haar organisatie Arnica zorgt ze ervoor dat Nina samen met haar zonen kan intrekken in een vluchthuis in Lavacherie, een plekje in de Ardennen. Dit vluchthuis staat voor een verlaten kasteel 🏰 Eén keer per maand moeten Nina en haar zonen in een hotel gaan slapen, want dan komen de leden van Arnica samen en ja daar mag niemand bij aanwezig zijn.
Ik heb zo genoten van dit verhaal! Het idee, het plot vond ik echt geweldig. Het is van dit soort verhalen dat ik graag een film zou zien. Al moet ik zeggen dat, dankzij de beeldende, gedetailleerde beschrijving in dit verhaal, dit ook al leek als een film. Het verhaal was zo spannend en als je erover begint na te denken, heel eng maar met een heel triest kantje. Het verhaal wordt verteld vanuit de pov’s van Nina, Matthias en Vincent. Ik vind dat persoonlijk heel leuk. Doordat je las vanuit de verschillende standpunten kwam je meer en meer geheimen te weten.
Ik vond dit een geweldig, sterk verhaal! 100% een aanrader en ik kijk al uit naar volgende verhalen
Dit is zo'n boek dat je in één keer wil uitlezen. Het begint met een sterke proloog op 15 november 2024 waarbij je voelt dat er iets ergs staat te gebeuren. Tussendoor volgen we een Netfix-documentaire over de gebeurtenissen in le Château du Celly. September 2024: Nina vlucht met haar twee kinderen weg van haar gewelddadige man. Ze komt terecht in een huisje van de organisatie Arnica tegenover het Château en wordt geholpen door ene Sabine Dupont, nogal een opdringerig type. Ze kan er gratis verblijven, één voorwaarde; één avond/nacht per maand moeten ze het huisje verlaten omdat er een speciale vergadering plaatsvind. Het Château straalt iets engs uit en de vreemde gebeurtenissen stapelen zich op. Afwisselend geschreven vanuit het oogpunt van Nina, Matthias en Vincent. Spannend tot het einde.
Het Vluchthuis is een spannende thriller waarin we Nina volgen die eindelijk de moed heeft gevonden om haar man na 15 jaar huwelijk achter te kunnen laten. Met behulp van Arnica krijgt ze de kans om opnieuw te beginnen samen met haar twee zonen. Maar dit boek zou zo goed niet zijn als niets is wat het lijkt en er niet veel meer geheimen schuilgaan achter Arnica.
Het boek grijpt je aan en sleurt je mee naar de Ardennen in tal van psychologische plotwendingen en onthullingen! Het leest vlot en is erg toegankelijk om te kunnen lezen tijdens je tocht doorheen de waarheid. Verschillende perspectieven en een verweven documentaire zorgen voor een snelvaart.
De fantasie van deze auteur is echt groot, chapeau hiervoor om dit alles te bedenken! Jammer genoeg kon de inhoud me niet echt bekoren. Ik vond het soms wat te langdradig en het voelde meer aan als een young adult i.p.v. een thriller voor volwassenen omwille van de vergezochte clue en de verhaallijn die regelmatig focust op de kinderen. Ik hou liever van realistische verhalen. Dit is me ook meer een psychologische thriller i p.v. een typische 'er valt een dode en we gaan op zoek naar de dader'-thriller.