De olifant voelt zich heel gelukkig worden omdat de eekhoorn niet boos wordt als hij hem bij het dansen steeds per ongeluk op de tenen trapt. De schildpad twijfelt en denkt het ene moment dat hij heel gelukkig is en het andere moment diep ongelukkig. Ondertussen vraagt de meikever in de winkel van de sprinkhaan verlegen of hij ook geluk verkoopt? 'De sprinkhaan kwam vanachter de toonbank naar de meikever toe, legde een arm op zijn schouder en zette heel voorzichtig een danspas in. Hun wangen raakten elkaar aan. Ze zeiden niets en dansten door de winkel, langs de toonbank, langs de ramen en door de open deur naar buiten.' Wat een geluk!
?🤔 Dit aardige boekje op mijn vakantie gekocht. Ik heb eerder al veel verhaaltjes van Tellegen gelezen. MW5/9/25 Vandaag was mijn stemming ernaar: de stemming voor een klein filosofisch dierenverhaalboekje van Tellegen dus😉 MW31/1/26
Waar ik ben vraag ik me wel af als ik weer wakker word.
Hij [de sprinkhaan] was met twee dozen op stap gegaan: één met een glimmende groene jas en één met oud verdriet om weg te gooien in de rivier. Maar hij had per ongeluk de doos met de groene jas weggegooid.
De spin dacht een tijd lang na, maar het was alsof hij tegen een muur aan dacht.
Vooral heel erg grappig om te lezen, met een paar verhaaltjes die kort verschillende inzichten over geluk belichten. Favorieten zijn de eendagsvlieg, de potvis, de tor die geluk wilt kopen en het cadeau voor de leeuw.
***vrijdag 2 januari 2026 | harde kaft*** ⭐1 - een vreselijk tergende leeservaring
Ik dacht dat ik korte verhalen zou lezen die sprookjesachtig zouden aanvoelen.
Wat ik kreeg waren absurdistische filosofische korte verhalen. Ik begreep er niks van en probeerde dat los te laten en simpelweg ervan te genieten maar ook dat lukte niet want ik snapte niet waarom de dieren deden wat ze deden! Ook niet als ik het probeerde te koppelen aan het thema geluk.
Meest tergende was nog wel dat mijn partner de verhalen wèl kon waarderen! Hoe. Dan. Heb mijn schoonouders ingeschakeld in de hoop dat zij het konden uitleggen maar zij waren niet zo gecharmeerd van Toon Tellegens schrijfstijl.
Voor zo een klein boekje heb ik er veels te lang over gedaan om het uit te lezen. Er was misschien één verhaal die ik kon waarderen.
Tellegen reduceert door zijn taal en de absurditeit van de situaties alles tot de kern. Het is het tweede boekje dat ik nu van hem lees. Daar had ik beter wat tijd tussen gelaten. Nu voelt het aan als meer van hetzelfde. Toch vind ik het thema vriendschap en geluk best aardig gelukt.