What do you think?
Rate this book
Kortsluiting in mijn hoofd. Over het beest dat psychose heet
Brenda is pas bevallen van haar derde zoontje als ze een postpartumpsychose krijgt. Deze aandoening treft één op duizend vrouwen. Ze heeft hallucinaties waarbij de grens tussen realiteit en waan vervaagt. Haar psychose haalt haar hele leven en dat van haar omgeving overhoop. Kortsluiting in mijn hoofd is het relaas van Brenda's zoektocht naar hulp. Fragmenten uit verplegingsrapporten en het dagboek van haar man en zus geven een totaalbeeld van hoe de psychose verloopt. Het boek is een aanklacht tegen de vaak willekeurige, dwingende en soms vernederende behandeling van psychiatrische patiënten. Overmedicalisering, gedwongen opname en het gebruik van isoleercellen zijn schering en inslag. Maar het is ook een verhaal van hoop. Hoop op herstel en op het doorbreken van het taboe dat rust op psychologische ziekten. Brenda Froyen wil een maatschappelijk debat over de behandeling van psychiatrische patiënten op gang brengen. Aangrijpend en verhelderend beeld van wat er in iemand omgaat tijdens een psychose. Pleidooi voor meer menselijkheid in de omgang met de patiënt. Brenda Froyen studeerde Germaanse Talen en is leerkracht Engels en Nederlands. Ze is actief in de patiëntenvereniging UilenSpiegel, geeft lezingen over haar ervaringen en gidst in het Museum Dr. Guislain in Gent.
272 pages, Paperback
First published September 26, 2014
14 people are currently reading
421 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 25 of 25 reviews
August 29, 2019
Het boek beschrijft de periode nadat Brenda beviel van haar derde zoontje en een postpartumpsychose kreeg. Het raakte me tot op het bot.
Gisteren rond 16u haalde ik het in de bibliotheek en om 22u45 las ik de laatste bladzijde. Ik was tussendoor zelfs geïrriteerd door mijn hongerig lijf dat me dwong te stoppen met lezen om te koken en eten.
Waanzinnig veel respect voor Brenda die dit neerschreef en zo moedig was haar grootste kwetsbaarheid in het daglicht te zetten. Dit zijn verhalen die verteld moeten worden, dit is niet ver van ons bed, dit kan iedereen overkomen na een bevalling.
Brenda omschrijft zó goed hoe haar gedachten alle kanten opgingen. De angst is voelbaar tussen de regels. De triestige en harde realiteit zoals ze is in onze psychiatrische ziekenhuiszen, waarvan je hoopt dat het onecht is, geloof ik tot op de laatste letter. Het is een rare en parallelle wereld, bijna niet anno 2019 en toch. De onmacht in die wereld van macht, de vele regeltjes die meestal geen steek houden, altijd in een ondergeschikte positie leven. Ik moest er vaak om huilen. Ik dacht dit boek te lezen als vroedvrouw, want dat ben ik, maar er waren maar een paar bladzijden nodig om dat te vergeten en diep als mens geraakt te worden. Wat een geluk dat iemand dit heeft durven neerschrijven. Vanaf nu ben ik fan van Brenda Froyen.
Gisteren rond 16u haalde ik het in de bibliotheek en om 22u45 las ik de laatste bladzijde. Ik was tussendoor zelfs geïrriteerd door mijn hongerig lijf dat me dwong te stoppen met lezen om te koken en eten.
Waanzinnig veel respect voor Brenda die dit neerschreef en zo moedig was haar grootste kwetsbaarheid in het daglicht te zetten. Dit zijn verhalen die verteld moeten worden, dit is niet ver van ons bed, dit kan iedereen overkomen na een bevalling.
Brenda omschrijft zó goed hoe haar gedachten alle kanten opgingen. De angst is voelbaar tussen de regels. De triestige en harde realiteit zoals ze is in onze psychiatrische ziekenhuiszen, waarvan je hoopt dat het onecht is, geloof ik tot op de laatste letter. Het is een rare en parallelle wereld, bijna niet anno 2019 en toch. De onmacht in die wereld van macht, de vele regeltjes die meestal geen steek houden, altijd in een ondergeschikte positie leven. Ik moest er vaak om huilen. Ik dacht dit boek te lezen als vroedvrouw, want dat ben ik, maar er waren maar een paar bladzijden nodig om dat te vergeten en diep als mens geraakt te worden. Wat een geluk dat iemand dit heeft durven neerschrijven. Vanaf nu ben ik fan van Brenda Froyen.
June 17, 2018
Zeer sterk boek, geschreven door Brenda Froyen die zelf drie psychoses doormaakte.
‘Psychose’ was voor mij een van die woorden waarvan ik eigenlijk niet wist wat ze betekenden, door het verhaal van Brenda is dit iets duidelijker geworden (al bestaan er hoogstwaarschijnlijk evenveel soorten psychoses als mensen die ze hebben). Ze beschrijft wat ze dacht en voelde, en haar verhaal ráákt (wat weten we toch weinig over psychische problemen...).
Daarnaast beschrijft ze ook (de misstanden van) de geestelijke gezondheidszorg en haar zoektocht naar hulp, die niet evident bleek te zijn. Bewonderenswaardig is haar doorzettingsvermogen in de donkerste momenten, en ook de kracht die ze achteraf uit dit alles haalde om zich juist hier meer in te zetten.
Een sterk verhaal, een verhaal van hoop ook, en een vraag om begrip. Dat ook haar man en haar zus aan het woord komen geeft het iets extra: het is niet alleen haar verhaal, maar ook dat van haar omgeving.
4 sterren voor mij, maar een halve erbij voor de moed die Brenda had om dit allemaal op papier te zetten.
‘Psychose’ was voor mij een van die woorden waarvan ik eigenlijk niet wist wat ze betekenden, door het verhaal van Brenda is dit iets duidelijker geworden (al bestaan er hoogstwaarschijnlijk evenveel soorten psychoses als mensen die ze hebben). Ze beschrijft wat ze dacht en voelde, en haar verhaal ráákt (wat weten we toch weinig over psychische problemen...).
Daarnaast beschrijft ze ook (de misstanden van) de geestelijke gezondheidszorg en haar zoektocht naar hulp, die niet evident bleek te zijn. Bewonderenswaardig is haar doorzettingsvermogen in de donkerste momenten, en ook de kracht die ze achteraf uit dit alles haalde om zich juist hier meer in te zetten.
Een sterk verhaal, een verhaal van hoop ook, en een vraag om begrip. Dat ook haar man en haar zus aan het woord komen geeft het iets extra: het is niet alleen haar verhaal, maar ook dat van haar omgeving.
4 sterren voor mij, maar een halve erbij voor de moed die Brenda had om dit allemaal op papier te zetten.
November 13, 2016
Een boek dat echt tot nadenken zet. Heel moedig van Brenda om dit boek te schrijven en haar gevoelens op papier te zetten. Ze laat ons ook alle aspecten zien, uit haar standpunt, uit het standpunt van haar man en zus , maar ook uit het standpunt van de psychiatrie. Ook een dikke pluim voor haar man die altijd bij haar zijde is blijven staan ondanks alles en ook het huishouden en de opvoeding van de kinderen op zich nam. Moet ook voor zowel Brenda als haar man Jan zwaar zijn geweest.
August 10, 2025
Aangrijpend, rauw, eerlijk! Wat een oprechte authentieke getuigenis! dit zou iedereen moeten lezen. "De psychiatrie " is zo vaak een ver van mijn bed show. Tot je erin belandt. Want het kan iedereen overkomen, net zoals iedereen een been kan breken of kanker kan krijgen. En de zorg...die kan zoveel beter! Door de ogen van de patiënt blijkt dit nog maar eens zoveel duidelijker! ik heb zelf bijna een decennium in een psychiatrische ziekenhuis gewerkt. Er waren prachtige voorbeelden, van artsen (soms nog in opleiding) die met hart en ziel hun werk deden. Maar...jammer genoeg ben ik er na een kleine tien jaar ook vertrokken, een grote illusie rijker. Want als je te horen krijgt dat "als je hier werkt om zorg en menselijke nabijheid te geven, dan ben je niet op de juiste plaats. Het gaat om subsidies, beddendruk, zo snel mogelijk medicamenteus op punt stellen en de rest moet maar ambulant". Ik geloof dat er veel goede zorg is, maar ik ben ook, met dit boek nog meer, overtuigd dat er nog veel werk aan de winkel is!
February 3, 2018
Brenda, getrouwd met Jan en moeder van 2 zoontjes, is bevallen van een derde zoontje, Zen als ze een postpartumpsychose krijgt.
'Kortsluiting in mijn hoofd' is het relaas van deze periode en biedt een blik in haar hoofd; de waanvoorstellingen, gevoelens en gedachten worden voor de lezer zeer goed weergegeven.
Doordat het boek uit verschillende perspectieven verteld wordt, biedt het ook ook een inzage in de reacties van haar omgeving (zus, echtgenoot) en de hulpeloosheid die ze ervaren. Tenslotte wordt haar verhaal ook afgewisseld met gegevens van haar ziekteverloop uit het verpleegdossier. Zo krijg je een duidelijk overzicht.
Brenda schrijft taboedoorbrekend over haar bipolaire stoornis, maar wat mij naast het isoleren en fixeren vooral bijblijft, is haar zoektocht naar gepaste hulp, maar ook schrijnend gebrek aan informatie en familie-ondersteuning. Ik had anno 2000 toch verwacht dat dit veel beter aangepakt werd. Ze passeert in deze zoektocht pseudo-hulpverleners (Els, Gerda) en psychiaters die menen de waarheid in pacht te hebben en die de mens niet meer zien achter zijn stoornis.
De medicijnen legden een soort film over mijn gedachten. Ik kreeg steeds minder aha-erlebnissen, minder ideeën. Mijn toestand van ijle helderheid werd vertroebeld. Geen verbanden meer, geen eindeloze creativiteit. En ik miste het, ik miste mijn psychose, mijn manie. Alles werd weer gewoon, grijs, doordeweeks, verstoft. Ik was niet meer uniek, geen uitverkorene, geen lichtend voorbeeld. Gewoon Brenda of misschien wel minder dan dat. Bedwelmd, verdoofd, een schaduw van mezelf. (p. 93)
'Kortsluiting in mijn hoofd' is het relaas van deze periode en biedt een blik in haar hoofd; de waanvoorstellingen, gevoelens en gedachten worden voor de lezer zeer goed weergegeven.
Doordat het boek uit verschillende perspectieven verteld wordt, biedt het ook ook een inzage in de reacties van haar omgeving (zus, echtgenoot) en de hulpeloosheid die ze ervaren. Tenslotte wordt haar verhaal ook afgewisseld met gegevens van haar ziekteverloop uit het verpleegdossier. Zo krijg je een duidelijk overzicht.
Brenda schrijft taboedoorbrekend over haar bipolaire stoornis, maar wat mij naast het isoleren en fixeren vooral bijblijft, is haar zoektocht naar gepaste hulp, maar ook schrijnend gebrek aan informatie en familie-ondersteuning. Ik had anno 2000 toch verwacht dat dit veel beter aangepakt werd. Ze passeert in deze zoektocht pseudo-hulpverleners (Els, Gerda) en psychiaters die menen de waarheid in pacht te hebben en die de mens niet meer zien achter zijn stoornis.
De medicijnen legden een soort film over mijn gedachten. Ik kreeg steeds minder aha-erlebnissen, minder ideeën. Mijn toestand van ijle helderheid werd vertroebeld. Geen verbanden meer, geen eindeloze creativiteit. En ik miste het, ik miste mijn psychose, mijn manie. Alles werd weer gewoon, grijs, doordeweeks, verstoft. Ik was niet meer uniek, geen uitverkorene, geen lichtend voorbeeld. Gewoon Brenda of misschien wel minder dan dat. Bedwelmd, verdoofd, een schaduw van mezelf. (p. 93)
November 5, 2023
Fenomenaal boek...! Tijdens een vrij momentje de eerste avond van onze laatstejaarsreis in Parijs las ik de laatste bladzijden en het gevoel dat ik daarna had was bijna niet te vatten... Ik zeg het nog eens: ik heb mateloos veel respect voor Brenda en voor het feit dat en de manier waarop ze met haar verhaal naar buiten komt! Zij durft tenminste aan te kaarten wat zoveel mensen niet willen of kunnen inzien: de psychiatrie geneest niet maar maakt monddood, alles wordt er van je overgenomen, je bent er niet meer dan een nummertje, er wordt vaak niet (echt) naar je geluisterd en nog zoveel meer... De psychiatrie geneest niet maar is 'ziek' en maakt 'ziek' en zoals Dirk De Wachter het zo mooi verwoord zijn we allemaal 'patiënten' en dus in zekere zin allemaal 'ziek'...
Ik kan alleen maar samen met Brenda hopen dat haar boek eindelijk eens tot een zinnig debat, inzichten en verandering leidt (waarin ik hopelijk iets kan betekenen samen met haar en vele anderen) en de laatste zinnen van het boek vergeet ik nooit omdat ze verwijzen naar één van mijn lievelingsliedjes, Van voor af aan van Bart Peeters én omdat ze zo mooi zijn, de perfecte afsluiter voor dit boek: "En er zullen nog wel meer obstakels komen, nieuwe avonturen op onze weg, maar 'ik weet dat wij ons erdoor slaan. Dat we zij aan zij blijven staan. Tot alle stormen zijn verstomd en er een nieuwe lente komt. En alles weer begint van voor af aan'."
<3!
Een absolute aanrader, ik kan alleen maar zeggen: dit boek moet je gewoon gelezen hebben!
Ik kan alleen maar samen met Brenda hopen dat haar boek eindelijk eens tot een zinnig debat, inzichten en verandering leidt (waarin ik hopelijk iets kan betekenen samen met haar en vele anderen) en de laatste zinnen van het boek vergeet ik nooit omdat ze verwijzen naar één van mijn lievelingsliedjes, Van voor af aan van Bart Peeters én omdat ze zo mooi zijn, de perfecte afsluiter voor dit boek: "En er zullen nog wel meer obstakels komen, nieuwe avonturen op onze weg, maar 'ik weet dat wij ons erdoor slaan. Dat we zij aan zij blijven staan. Tot alle stormen zijn verstomd en er een nieuwe lente komt. En alles weer begint van voor af aan'."
<3!
Een absolute aanrader, ik kan alleen maar zeggen: dit boek moet je gewoon gelezen hebben!
April 4, 2023
Kortsluiting in mijn hoofd is het schrijnende relaas van Brenda's ervaring met de psychiatrie. Voor mij (en voor iedereen die in de hulpverlening werkt of wil werken) essentiële lectuur om te beseffen dat er nog veel verbetering mogelijk is in bepaalde instellingen. De rigide regels (vaak uit machteloosheid of angst vd hulpverleners), isoleermaatregelen, te algemene therapieën, afwezige psychiaters en psychologen, de onwil om rekening te houden met context,... creëren geen bodem voor herstel. Integendeel, mensen in een al kwetsbare positie kunnen er nog meer getraumatiseerd worden.
Daarnaast verwoord Brenda op een heel heldere en menselijke manier het verloop van haar psychose, superknap om zo'n bevreemdende ervaring zo goed onder woorden te kunnen brengen.
Dit boek geeft veel stof tot nadenken en toont aan hoe belangrijk (wellicht het allerbelangrijkste) het is om je eigen behandelingstraject in handen te kunnen nemen en niet gereduceerd te worden tot een diagnose.
Chapeau voor Brenda!
Daarnaast verwoord Brenda op een heel heldere en menselijke manier het verloop van haar psychose, superknap om zo'n bevreemdende ervaring zo goed onder woorden te kunnen brengen.
Dit boek geeft veel stof tot nadenken en toont aan hoe belangrijk (wellicht het allerbelangrijkste) het is om je eigen behandelingstraject in handen te kunnen nemen en niet gereduceerd te worden tot een diagnose.
Chapeau voor Brenda!
December 29, 2014
Ongelooflijk moedig om je eigen ervaringen publiek te maken om deze schrijnende situatie aan te klagen. Respect.
Het frustreert me enorm om bevestigd te zien hoe archaïsch de psychiatrie is gebleven. Er wordt gewoon geen rekening gehouden met het individu. De maatstaf is normaal (no kidding ??!!) en medicatie is het middel. Een beetje teveel, dan vlakken we het wat af, een beetje te weinig, dan peppen we ze wat (maar liefst niet teveel). Ook de misselijkmakende machtspositie van de psychiaters is ongezien en wansmakelijk.
Ook zie ik hier de spijtige bevestiging dat als er geen commercieel gewin is, men je gewoon aan je lot overlaat.
Het frustreert me enorm om bevestigd te zien hoe archaïsch de psychiatrie is gebleven. Er wordt gewoon geen rekening gehouden met het individu. De maatstaf is normaal (no kidding ??!!) en medicatie is het middel. Een beetje teveel, dan vlakken we het wat af, een beetje te weinig, dan peppen we ze wat (maar liefst niet teveel). Ook de misselijkmakende machtspositie van de psychiaters is ongezien en wansmakelijk.
Ook zie ik hier de spijtige bevestiging dat als er geen commercieel gewin is, men je gewoon aan je lot overlaat.
December 4, 2020
Kippenvel. Zo goed beschreven. Brenda is een ongelooflijk sterke vrouw. Haar verhaal bracht me tot tranen en zet me aan tot nadenken over hoe verwrongen de psychiatrie is in dit land.
In de opleiding Lactatiekunde de eer gehad om haar verhaal persoonlijk te mogen aanhoren, als ze het zelf vertelt is het nog veel beklijvender.
In de opleiding Lactatiekunde de eer gehad om haar verhaal persoonlijk te mogen aanhoren, als ze het zelf vertelt is het nog veel beklijvender.
September 2, 2023
Pfiew. Heftig verhaal van Brenda, dat ik al deels kende maar er nu pas ben toe gekomen om haar boeken te lezen. Wat is er -nog steeds- werk aan de winkel in de GGZ. Als (psychiatrisch) verpleegkundige in opleiding, een must read!
May 24, 2025
De auteur geeft je een inkijk in haar hoofd en in het hoofd van haar man, haar zus en haar moeder. Dit wanneer ze het meest kwetsbaar is. Dat allemaal in combinatie met de verslagen van de zorgkundigen. Ik heb gehuild, gehuiverd, gehoopt. Een boek waar je stil van wordt!
October 28, 2021
Een moedig verhaal. Ik zal zeker ook het vervolgboek lezen.
September 10, 2022
In één ruk uitgelezen...
October 19, 2022
Wat een moedig en kwetsbaar boek.
November 12, 2023
Heftig
December 12, 2024
Belangrijk, moedig boek!
Dankjewel Brenda. Je blijft leven ❤️
Dankjewel Brenda. Je blijft leven ❤️
December 2, 2025
Een eerlijk relaas van Brenda haar psychose en hoe onze maatschappij er mee omgaat.
Heel erg pakkend, ook omdat ik Brenda heb gekend.
Heel erg pakkend, ook omdat ik Brenda heb gekend.
April 26, 2015
Het boek geeft een zeer goede inkijk in het hoofd van iemand die een psychose krijgt: de helderheid die je meent te ervaren, de verbanden die je plots overal ziet, maar ook de machteloosheid, het gevoel overgeleverd te zijn aan de willekeur van anderen, en de eenzaamheid omdat er niet naar je geluisterd wordt. De lezer ervaart ook zeer goed de overgang van een psychose naar een depressie, en dat je daar niet uit komt door "een beetje op je tanden te bijten" ("Iedereen heeft het al eens moeilijk"); dat depressie een ziekte is en geen persoonlijkheidsstoornis.
Het is een moedig boek, vlot geschreven, en vol herkenbare stukken voor wie een psychose zelf of van nabij heeft meegemaakt. Brenda Froyen schrijft dat ze met het boek geen aanklacht heeft willen schrijven, maar de beschrijving van haar verblijven in de isoleerkamer, kun je moeilijk anders interpreteren. En terecht.
Zeker een aanrader voor wie iemand kent met psychose(s): het zal je begrip ongetwijfeld vergroten. Maar let op, het is geen handleiding: het boek vertelt je niet hoe je een psychotisch persoon moet behandelen of hoe je ermee moet omgaan.
Het belangrijkste dat ik geleerd heb uit het boek: een echt empathisch luisterend oor is het belangrijkste. En liefdevolle zorg.
Het is een moedig boek, vlot geschreven, en vol herkenbare stukken voor wie een psychose zelf of van nabij heeft meegemaakt. Brenda Froyen schrijft dat ze met het boek geen aanklacht heeft willen schrijven, maar de beschrijving van haar verblijven in de isoleerkamer, kun je moeilijk anders interpreteren. En terecht.
Zeker een aanrader voor wie iemand kent met psychose(s): het zal je begrip ongetwijfeld vergroten. Maar let op, het is geen handleiding: het boek vertelt je niet hoe je een psychotisch persoon moet behandelen of hoe je ermee moet omgaan.
Het belangrijkste dat ik geleerd heb uit het boek: een echt empathisch luisterend oor is het belangrijkste. En liefdevolle zorg.
January 6, 2015
Vlot geschreven. Persoonlijk verhaal met beknopte versie van de ervaringen van de personen die het dichtst bij Brenda staan (partner, zus, ...). Dit gaf een meerwaarde.
Boek biedt een goed, kritisch beeld van iemand die voor het eerst in aanraking komt met de psychiatrie en hoe zij, en haar omgeving, dit ervaart. Een aanrader!
Boek biedt een goed, kritisch beeld van iemand die voor het eerst in aanraking komt met de psychiatrie en hoe zij, en haar omgeving, dit ervaart. Een aanrader!
December 29, 2014
Onontbeerlijk boek voor ieder hulpverlener!
July 8, 2015
Erg mooi boek! Heeft me meer inzicht gegeven in 'het beest dat psychose heet' en heeft me nadien niet echt meer losgelaten.
March 3, 2016
Een prachtig boek dat ontroert, doet nadenken en doet meeleven. Een boek dat een blijvende indruk op me heeft nagelaten. Eentje dat iedereen moet lezen!!
December 27, 2017
In het begin heel interessant, later wordt het wat saaier en kwam ik bijna niet meer door de woorden heen.
December 24, 2014
Fantastisch boek ! Diep respect !
Displaying 1 - 25 of 25 reviews