"We kijken elkaar even aan. Julien is minstens een kop groter dan ik. Grote, donkere ogen. Ontwapende glimlach. Atletisch lichaam. Maar zwart van huid. Heel erg zwart. Of ik wil of niet, ik moet ineens heel erg aan mijn vader denken. God, dit pikt hij nooit."
Zeer tegen de zin van haar vader gaat Margot op schooluitstap naar de Ardennen. Samen met haar pennenvriend, Julien, komen ze in grote moeilijkheden.
Dit boek is gebaseerd op de ervaring van de auteur. Als leerkracht merkte hij de angst in jongeren, onder andere de angst om de taalgrens over te steken. Ik quoteer: "De idee is eigenlijk dat de grootste vijand in ons eigen hoofd zit; is onze eigen angst die ons van buiten af opgedrongen wordt, of die we zelf cultiveren. Onze eigen vooroordelen, waanbeelden. Dankzij dat project merk ik dat er een openheid ontstaat." [Reportage over "De vijand" in Focus-WTV Nieuws; januari 2010] Met 'dat project' verwijst Frank Geleyn naar het uitwisselingsproject, die hij zelf ook samen met collega's organiseert en die ook een grote rol speelt in dit boek.
Vermits het maar een zeer kort verhaal is, is het bijna niet te vermijden dat het allemaal vrij snel gaat, hoewel het hier niet zo erg is. Voor een jongere gaan die dagen ook in een ogenblik voorbij. Nieuwe ervaringen, nieuwe fases die ze moeten doorlopen.
Het is een goed, kort verhaal over racisme en opgroeien (coming-of-age), met een snuifje romance. Dit boek houdt ook rekening met de diversiteit, zeker een pluspunt.
Let wel, het heeft best zware onderwerpen: ontvoering, moord, racisme & haat.