Bijna vijftig Nederlandse zangeressen uit ruim 65 jaar nederpop vertellen in Polderpower openhartig over hun dromen, ontdekt worden, succes, dat zien te behouden, concessies doen, (over)leven in een mannenwereld en grensoverschrijdend gedrag. Voorzien van de nodige historische context en met medewerking van tal van topfotografen is dit een rijk geïllustreerde ode aan al die sterke vrouwen die koste wat kost het podium beklommen om te zingen en gehoord te worden.
Met medewerking van onder anderen Imca Marina, Bonnie St. Claire, Lenny Kuhr, Anita Meyer, Angela Groothuizen, Mathilde Santing, Frédérique Spigt, Lois Lane, Anita Doth, Trijntje Oosterhuis, Edsilia Rombley, Ellen ten Damme, Hind, Do, Berget Lewis, Roxeanne Hazes, Numidia El Morabet en Tabitha.
Tim Treffers (1988) is journalist, muzikant en nederpopkenner. Als zanger brak hij door in Japan, waar hij op tour ging en voor P-Vine Records drie albums opnam. Voor AVROTROS en NPO Radio 2 maakte hij met Carolien Borgers de podcastserie De Nederpopcast.
Dit boek heb ik leren kennen door LAKSHMI, mijn favorietste zangeres die ook in dit boek staat. Ik vond dit boek zo fijn om te lezen en ik heb een afspeellijst gemaakt met alle songs van de Nederlandse zangeressen die in dit boek staan, ik ben zo obsessed met muziek haha! Tis echt heerlijk om te lezen dat vrouwen ook in de (Nederlandse) muziekwereld een grote rol spelen, maar ook belangrijk en aangrijpend dat er aan het licht komt dat dominante mannen zogenaamd een hogere positie hebben achter de schermen, echt niet goed. Wel heel gaaf hoe deze vrouwelijke artiesten hierin hun weg hebben gevonden door hier open over te zijn, hoe moeilijk het ook is hier (stapje voor stapje) niet in mee te gaan, voor zichzelf zijn opgekomen en zijn zoals ze zijn! Ik heb er zelf ook veel van geleerd, namelijk je eigen hartje volgen en dat niemand een machtspositie heeft. Met jezelf blijven kom je het allerverst en op de plek waar je wilt zijn!
Ik verwacht van dit soort boeken geen literaire hoogstandjes. Maar het zou wel het niveau van een schoolkrant moeten overstijgen, dunkt me. Helaas. Dat lukt niet qua schrijfstijl, maar evenmin qua inhoud. Het is allemaal erg oppervlakkig. Leuk zijn de obscure muzikale tips en de coverfoto.