نخستین آدم

by Eugene O'Neill, بهزاد قادری (translator)

نمایشنامه ای در چهار پرده

Genres: Plays, Classics, Drama, Theatre, Nobel Prize, American, Fiction

160 pages, Paperback

First published January 1, 1922

About the author

American playwright Eugene Gladstone O'Neill authored Mourning Becomes Electra in 1931 among his works; he won the Nobel Prize of 1936 for literature, and people awarded him his fourth Pulitzer Prize for Long Day's Journey into Night , produced in 1956.

He won his Nobel Prize "for the power, honesty and deep-felt emotions of his dramatic works, which embody an original concept of tragedy." More than any other dramatist, O'Neill introduced the dramatic realism that Russian playwright Anton Chekhov, Norwegian playwright Henrik Ibsen, and Swedish playwright August Strindberg pioneered to Americans and first used true American vernacular in his speeches.

His plays involve characters, who, engaging in depraved behavior, inhabit the fringes of society, where they struggle to maintain their hopes and aspirations but ultimately slide into disillusionment and despair. O'Neill wrote Ah, Wilderness! , his only comedy: all his other plays involve some degree of tragedy and personal pessimism.

Reviews

[Amirsaman · Rating 4 out of 5]

طی چهار پرده، با یک نظم مشخص و دایره‌وار در صحنه‌ها رو به رو هستیم: اتاق نشیمن (پرده‌ی یک)، اتاق کار (پرده‌ی دو)، اتاق کار (پرده‌ی سه)، اتاق نشیمن (پرده‌ی چهار). پس مکانْ در پرده‌های مختلف قرینه است. از قضا ساختارِ زمان هم قرینه است در این نمایشنامه: بچه‌ی دو ماهه در شکم (پرده‌ی یک)، سه روز بعد (پرده‌ی دو)، بچه‌ی نه ماهه (پرده‌ی سه)، سه روز بعد (پرده‌ی چهار). پس دو پرده‌ی اول در یک زمان و دو پرده‌ی آخر در یک زمان‌اند. فاصله‌ی زمانی درونی پرده‌ی یک و دو برابر است با همان فاصله‌ی زمانی درونی پرده‌ی سه و چهار.

مارتا و کورتیس، یکی شرقی و دیگری غربی. تضادی غیر قابل حل که جوهره‌ی سرنوشت اجباری تراژیک بشر است. شرق و غرب، تقابل بدوی و آزاد با متمدن و مقرراتی. آشتی‌ناپذیری حیوان و انسان. اتاق خوابی که به دو نیمه‌ی شرقی و غربی تقسیم شده، با تزیینات حیوانات و با تزیینات تمدنی. مارتا در یک بازه‌ی زمانی تبدیل به کورتیس می‌شود، یعنی آمال و آرزوهای کورتیس را از آن خود می‌کند، اما بعدتر زمانی می‌رسد که این این‌همانی ممکن نمی‌شود. آن تضاد تراژیک اگر هم مدتی ناپدید شده بود، باز سر بر می‌آورد. هر وقت مارتا و کورتیس در اتاق کورتیس پیش یکدیگر هستند، اختلافْ است که خودش را آشکار می‌کند. هر وقت که این دو در دو اتاق مجزا هستند، دوری و دوستی برقرار است. آخرین دیدار و در یک جا بودنِ مارتا و کورتیس هم منجر به دوریِ ابدی می‌شود. خانواده ی کورتیس غریبه-ستیز هستند و بنابراین کمتر پیش می‌آید با بیگلو در یک اتاق باشند. غریبه‌ها بیرون‌اند همیشه، مثل دکترها و قابله‌ها که در طبقه‌ی بالا هستند و دیده نمی‌شوند. بیگلو واسطه‌ی شرق و غرب است. شرقی (مارتا) را هوایی می‌کند که بچه بیاورد تا اتحاد شرق و غرب دوباره به دست بیاید که البته از بین می‌رود. بیگلو یک غریبه و یک دشمن تمام عیار است؛ او صلح مصلحتی را به جنگ تبدیل می‌کند.

[aLirEza nEjaTi · Rating 4 out of 5]

جالب
يه سری نمایشنامه‌ها هست آدم دوست داره رو صحنه ببیندشون.... این از اوناست :)

[Laleh · Rating 3 out of 5]

شخصیت ها دائما در جنگ و ستیز بودند.
میتونم بسیار درباره شخصیت های وابسته،سوگ،غیبت در جوامع کوچک و اثرپذیری از دیگران بنویسم.
جایی در مقدمه کتاب نوشته بود:
"اونیل داستان‌سرا است نه دیالوگ نویس"
و این کاملا درست بود.
متاسفانه دیالوگ های ضعیف و داستان قدیمی و تکراری نتونستن چیزی که میخوام رو بهم بدن.

[Yekta · Rating 4 out of 5]

Note to myself:
Don't judge people you don't know what they are going through.
چیزی نیست که بخوام به بقیه توصیه کنم ولی خودم از خوندنش لذت بردم.
شخصیت ها به طرز دردناکی آشنا و واقعی و بعضی هاشون بسی هم سم بودن:)
اون بحث های خانوادگی مسخره..
*لی لی چقدر مود بود

[Kowsar Bagheri · Rating 3 out of 5]

بسیار تأثیرپذیرفته از ایبسن.

[Nazanin Mousavi · Rating 2 out of 5]

چه ترجمه‌ی بد و چه ویراستاری داغونی.

[Illiterate · Rating 2 out of 5]

O’Neill sets up interesting themes, but his treatment of them is light on thought, heavy on melodrama.

[Amir · Rating 2 out of 5]

رونوشتی بی‌رمق از ایبسن، بدون آن پیچیدگی‌های شخصیتی، بی‌بهره از آن دیالوگ‌های درخشان.

[Perry Whitford · Rating 2 out of 5]

He didn't write Long Day's Journey into Night every time he picked up a pen you know.

An eminent and restless anthropologist named Curtis Jayson decides to take a field trip to the Asian plains in search of our first ancestor, the mythical 'missing link' in the evolutionary chain. His wife Martha, who always accompanies him in his work, is not so keen, for she is in the early stages of an unannounced pregnancy.

The root of the Jaysons' wanderlust is not so much their work as it is the loss of their young daughters to phnemonia years before. Curtis had referred to their having a child as being 'impossible' to his extended and clannish family, so when news of Martha's pregnancy is made known questions begin to be asked.

Martha had been warned about her closeness to Curtis's best friend, the philandering Richard Bigelow, which had been commented on, drawing the disapproval by the family, slaves to the prevailing culture of 'narrow small-town ethics'.

With knowledge of the pregnancy, the most scandalous conclusions are quickly drawn and the family decides to take a stand.

It's always difficult to rate a play purely from the text of course, particularly a 'modern' one written in plain language. It's meant to be seen.

Still, The First Man is a pretty thin drama, based entirely around one petty misconception, probably written merely in order to stick it to a bunch of provincial gossips and snobs.

Underwhelming.

[Mina Hagh · Rating 4 out of 5]

جالب

[Ali · Rating 3 out of 5]

تصور می‌کنم زن‌هایی که در نمایشنامه‌های اونیل هستند رو قبلا یکجایی دیدم.

[Jacob Henkoff · Rating 4 out of 5]

Dark shit, but also a gossipy group of dipshit in-laws is very funny? Maybe by accident?

[Farnaz · Rating 4 out of 5]

صحنه انقدر واضح و خوب نوشته شده انگار خودم هم اونجا نشسته بودم!



امیدوارم از خوندنش لذت ببرید.

[Martin · Rating 5 out of 5]

So moving. I read Eugene O'Neill many years ago and will now re read him.