جستاری در فلسفه‌ی زردشتی

by Mary Boyce, Alan Williams, Philip G. Kreyenbroek

ترجمه بخش زردشت از کتاب

Companion Encyclopedia of Asian Philosophy
چاپ ۱۳۸۸

180 pages, Hardcover

Published April 1, 2009

About the author

BOYCE, Nora Elizabeth Mary, was a British scholar of Zoroastrianism and its relevant languages, and Professor of Iranian Studies at the School of Oriental and African Studies (SOAS) of the University of London.

She was born in Darjeeling where her parents were vacationing to escape the heat of the plains during the summer. Her father, William H. Boyce, was a Judge at the Calcutta high-court, then an institution of the British imperial government. Her mother Nora (née Gardiner) was a granddaughter of the historian Samuel Rawson Gardiner.

Boyce was educated at Wimbledon High School and then Cheltenham Ladies' College. At the University of Cambridge's Newnham College, she studied English, archaeology and anthropology, graduating with a double first.

In 1944, Boyce joined the faculty of the Royal Holloway College, University of London, where she taught Anglo-Saxon literature and archaeology until 1946. Simultaneously she continued her studies, this time in Persian languages, under the guidance of Vladimir Minorsky at the School of Oriental and African Studies from 1945 to 1947. There she met her future mentor, Walter Bruno Henning, under whose tutelage she began to study Middle Iranian languages.

In 1948, Boyce was appointed lecturer of Iranian Studies at SOAS, specialising in Manichaean, Zoroastrian Middle Persian and Parthian texts. In 1952, she was awarded a doctorate in Oriental Studies from the University of Cambridge. At SOAS, she was promoted to Reader (1958–1961) and subsequently awarded the University of London's professorship in Iranian Studies following Henning's transfer to the University of California at Berkeley.

Boyce remained a professor at SOAS until her retirement in 1982, continuing as Professor Emerita and a professorial research associate until her death in 2006. Her speciality remained the religions of speakers of Eastern Iranian languages, in particular, Manichaeanism and Zoroastrianism.

Reviews

[Mohammad Ali Shamekhi]

من از این کتاب تنها بخش آخر آن را - که به وضع نظام فکری زردشتی در جهان جدید و معاصر می پردازد - خوانده ام. نویسنده ی این بخش دائم بر این مطلب تأکید دارد که دین هم زمان با دگرگون شدن محیط دینداران و شرایط آنها دگرگونی می پذیرد و صورت های مختلف می گیرد. این فصل در واقع نمایش این دگرگونی ها در میان زردشتیان مقیم هندوستان - یا به اصطلاح پارسیان هند - است.

خواندن این فصل برای من بسیار جالب و تفکربرانگیز بود. پارسیان هند وضع عجیب، هراسناک و در عین حال جذابی داشته اند و دارند. نبود مرجعیت مقتدر دینی و همچنین نبود مدرسه های دینی با پشتوانه و مستحکم باعث اتکای فراوان آنها به جهان پیرامونیشان گردیده است. و این اتکا نه در باب مسائل روزمره - که طبیعی است - بلکه پیرامون نفس دین زردشتیت است. خواننده با خواندن این فصل متوجه می شود که پارسیان هند در فهم دین خودشان چقدر به متفکر غربی وابسته بوده اند. برای ما که در کشوری با سنت مدرسی قوی بزرگ شده ایم بسیار عجیب خواهد بود وقتی بزرگان دینی شرقی مثلا فارغ التحصیل آکسفورد باشند و یا مثلا حرف های بویس را به مثابه تفسیر چیستی دین زردشت عرضه دارند. شاهدیم که چگونه حضور تئوسوفیت ها - پیروان بلاواتسکی - باعث رواج علوم غریبه در میان زردشتیان شد. شاهدیم که چگونه دهالای تحصیل کرده ی غرب از پروتستانتیسم زردشتیت دفاع می کرد. و شاهدیم که وقتی میدان های مغناطیسی مثبت و منفی کشف شد، زردشتیان به پیروی از برخی از غربیان از این معنا برای دفاع از عالم دو قطبی خود بهره بردند.

این ملقمه ی فاقد حجیت واحد و نظام مدرسی در نگاه اول برای من بسیار تلخ است. تلخ است از این نظر که فردی زیسته در یک سنت برای فهم آن به بیرونیان محتاج شود. اما از سوی دیگر نمی توان رویه ی مثبت آن که همانا تساهل و تسامح دینی است نادیده گرفت.

نکته ی آخر اینکه این فصل صرفا متمرکز بر زردشتیان هند - پارسیان - است اما عنوان فصل اقتضای آن را داشت که زردشتیان ایران نیز مد نظر قرار بگیرند - جایی که احتمالا سنت مدرسی استوارتری در آن حاکم است.