Η κριτική είναι για την παλιά έκδοση με το εξώφυλλο στο χρώμα εμετού από μουστάρδα και το πολυτονικό, δεν ξέρω αν έχει αλλάξει κάτι σε νεότερες εκδόσεις.
Αρκετά πλήρης συλλογή μύθων της Αρχαίας ελλάδας, με φρικαλέα όμως μετάφραση και επιμέλεια. 40 χρόνια μετά την πρώτη του ανάγνωση, στοιχειώνουν το μυαλό μου λέξεις όπως "χούγιαξε". Καταλαβαίνω ότι ήταν η εποχή που η δημοτική έπαιρνε την εκδίκησή της, αλλά την έπαιρνε από μικρά παιδιά.
Στα θετικά του η έλλειψη υπερβολικής εικονογράφησης. Για τους ανεγκέφαλους που θέλανε να βλέπουν πώς ένας illustrator φαντασίωνε π.χ. τον Ηρακλή, υπήρχαν οι μεγέθους Asterix τόμοι των εκδόσεων Στεφανίδη, ή εναλλακτικά μπορούσε να δει τον Στηβ Ρηβς να φουσκώνει τα μούσκουλά του (Άθλοι του Ηρακλή 1958, και Ο Ηρακλής και η βασίλισσα της Λυδίας 1959) πριν εφευρεθούν ο Λου Φερίνγκο (Φερίνιο;) και ο Σφατσενέγκες