What do you think?
Rate this book
Damy
Damy złotego wieku
Czy to one stworzyły potęgę Rzeczpospolitej? A może to przez ich intrygi Polska stoczyła się w epokę chaosu?
Żyły w epoce największej potęgi Rzeczpospolitej. Opływały w niewyobrażalne luksusy, na swoje zawołanie miały setki dworzan i służących. "Złoty wiek" był jednak tylko fasadą dla najbardziej bezwzględnego okresu dziejów Polski. Otaczała je sieć intryg i spisków.
Oczekiwano od nich, że będą tylko statystkami w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Ale "Damy złotego wieku" nie pozwoliły uwięzić się w złotych klatkach. Wzięły sprawy we własne ręce.
Księżniczka z podrzędnego włoskiego rodu ma zasiąść na tronie najpotężniejszego państwa Europy. Czy jej największym wrogiem okaże się ukochany syn?
Magnatka nosi w łonie nieślubne dziecko młodego władcy. Czy dzięki tej ciąży jej ród zostanie wywyższony? A może spadnie na nią hańba i powszechne potępienie?
Królowa walczy z przeklętym dziedzictwem matki i spiskuje przeciw swojemu mężowi. Czy koniec jej dynastii będzie także końcem polskiego imperium?
Autor bestsellerowych Pierwszych Dam II Rzeczpospolitej i Upadłych Dam II Rzeczpospolitej prezentuje świat dworskich intryg, politycznych rozgrywek, nieograniczonych ambicji i niepohamowanych namiętności. W takim świecie żyły Bona Sforza, Barbara Radziwiłłówna i Anna Jagiellonka.
Żyły w epoce największej potęgi Rzeczpospolitej. Opływały w niewyobrażalne luksusy, na swoje zawołanie miały setki dworzan i służących. "Złoty wiek" był jednak tylko fasadą dla najbardziej bezwzględnego okresu dziejów Polski. Otaczała je sieć intryg i spisków.
Oczekiwano od nich, że będą tylko statystkami w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Ale "Damy złotego wieku" nie pozwoliły uwięzić się w złotych klatkach. Wzięły sprawy we własne ręce.
Księżniczka z podrzędnego włoskiego rodu ma zasiąść na tronie najpotężniejszego państwa Europy. Czy jej największym wrogiem okaże się ukochany syn?
Magnatka nosi w łonie nieślubne dziecko młodego władcy. Czy dzięki tej ciąży jej ród zostanie wywyższony? A może spadnie na nią hańba i powszechne potępienie?
Królowa walczy z przeklętym dziedzictwem matki i spiskuje przeciw swojemu mężowi. Czy koniec jej dynastii będzie także końcem polskiego imperium?
Autor bestsellerowych Pierwszych Dam II Rzeczpospolitej i Upadłych Dam II Rzeczpospolitej prezentuje świat dworskich intryg, politycznych rozgrywek, nieograniczonych ambicji i niepohamowanych namiętności. W takim świecie żyły Bona Sforza, Barbara Radziwiłłówna i Anna Jagiellonka.
400 pages, Hardcover
First published November 3, 2014
11 people are currently reading
230 people want to read
About the author
Kamil Janicki
33 books61 followersAbsolwent historii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz redaktor naczelny portalu „Ciekawostki historyczne.pl” (od 2010 roku). Jego artykuły ukazywały się między innymi na łamach „Gazety Wyborczej”, tygodnika „Do Rzeczy”, magazynu „Świat Wiedzy”, portalu „Onet.pl” oraz w portalu „Histmag.org”, którym kierował jako redaktor naczelny w latach 2008-2010.
Jest stałym publicystą „Faktu Historia” oraz „Newsweeka Historia”, w którym prowadzi comiesięczną rubrykę „Ciekawostki historyczne”. W latach 2013-2014 kierował redakcją wydawnictwa Znak Horyzont (grupa wydawnicza Znak).
Jest stałym publicystą „Faktu Historia” oraz „Newsweeka Historia”, w którym prowadzi comiesięczną rubrykę „Ciekawostki historyczne”. W latach 2013-2014 kierował redakcją wydawnictwa Znak Horyzont (grupa wydawnicza Znak).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
October 6, 2019
Ši knyga, nors ir parašyta istoriko, nėra istorinis veikalas sensu stricto, bet nėra ir grožinė literatūra - tai kažkas balansuojančio tarp šių dviejų žanrų, bet visgi labiau priskirtino prie pirmo. Jokių čia dialogų ar nuotykių - tiesiog autorius kartais aprašo kai kuriuos įvykius iš karalių gyvenimo, kaip jis juos įsivaizduoja, nes istorikai apie juos nutyli arba iki šiol buvo remtasi vien tiktai nelabai patikimais šaltiniais (pvz. priešiškai nusistačiusių Habsburgų kronikomis arba jų propagandine "žiniasklaida"). Bet jo plunksna tokia lengva, kad knygą nepaisant jos storumo perskaičiau itin greitai ir su dideliu malonumu. Na tai kas, kad kai kur autorius siūlo savo subjektyvią įvykių versiją - juk apie tai pats įspėja, o ir ta jo versija neatrodo neįtikėtina. Užtat daug cituoja originalių ištraukų iš laiškų, dienoraščių ir kitų šaltinių (tikrai yummy), ir įkvepia gyvybę vadovėlių užštampuotoms istorinėms asmenybėms. Autorius atskleidžia jas iš netikėtų pusių - tikrai nežinojau, kad Bona buvo tokia gera vadybininkė, bet gan pusėtina motina (net tų laikų standartais), Žygimantas Augustas, an ass of a king, bet gan rūpestingas vyras (na, bent jau iš vienos pusės). Daug simpatijos ir užuojautos autorius jaučia Barborai Radvilaitei - o tai ne visada sutiksi pas lenkų istorikus. Nemažai vietos skiriama ir kitiems Bonos vaikams - tai 4 dukros, kurias vadovėliai dažnai mini labai trumpai, na, nebent kalba eina apie Ona Jogailaitę, kai pakikenama apie seną mergą ištekintą už Batoro. Jos likimas buvo gan tragiškas, bet pasirodo ne toks jau ir nuobodus, kaip galėtų atrodyti. Na ir intrigos mažos ir didelės, sąmokslai, išdavystės, papirkinėjimai, pletkai! GoT tyliai rūko kampe... ;)
Žodžiu, labai patiko, norėsiu daugiau.
P.S. Labai prajuokino kaip istorikai sprendžia apie tų laikų moterų grožį iš kreivų šleivų paveikslų, kur net plika akim gali matyti, jog net proporcijos netaisyklingos ir tt. - o ką jau kalbėti apie visokius grožio standartus ir madas, kurios visada buvo.
Žodžiu, labai patiko, norėsiu daugiau.
P.S. Labai prajuokino kaip istorikai sprendžia apie tų laikų moterų grožį iš kreivų šleivų paveikslų, kur net plika akim gali matyti, jog net proporcijos netaisyklingos ir tt. - o ką jau kalbėti apie visokius grožio standartus ir madas, kurios visada buvo.
April 7, 2024
Kamil Janicki "Aukso amžiaus damos"
Ar įdomu skaityti apie savo šalies istoriją? Ar ji tikrai tokia įdomi kaip pavyzdžiui viduramžiai? Ar Lietuva turi kuo pasigirti? O gal čia nieko įdomaus nevyko tame XV-XVI amžiuje? Tokie ir panašūs klausimai gali kilti tik tiems, kurie visiškai nesidomi Lietuvos Didžiosios Kunigaikštystės ir Lenkijos karalystės istorija.
Kamil Janicki knygoje "Aukso amžiaus damos" pasakoja trijų pačių garsiausių XV amžiaus moterų istorijas. Istorikas drąsiai kalba apie Boną Sforzą, Barborą Radvilaitę bei Oną Jogailaitę. Šios trys damos vienaip ar kitaip paliko neišdildomą įspūdį mūsų ir kaimyninės šalies istorijoje. Knygoje pateikiama atvira nuomonė apie kiekvieną iš minimų moterų. Kiekviena iš jų turėjo gerųjų ir blogųjų savybių.
Knygoje gausu iliustracijų, nuotraukų. K. Janicki pasitelkia lenkų istorikų darbais. Taip, lenkiška nuomonė dažnai būna visai kitokia nei pavyzdžiui istoriko Eimanto Gudo. Skaitydama šią knygą ne kartą su tuo susidūriau, Taip pat galiu drąsiai teigti, jog šią knygą perskaityti tikrai verta. Puslapiai tirpo greitai, nors kartais bandant ištarti lenkiškas pavardes teko nemenkai pamiklinti liežuvį.
Tad jeigu ieškote ne tik mūsų istotrikų nuomonės ir Jums įdomu paskaityti apie garsiausias Lietuvos Didžiosios Kunigaikštystės ir Lenkijos karalystės XV amžiaus moteris labai kviečiu atrasti "Aukso amžiaus damas"
Ar įdomu skaityti apie savo šalies istoriją? Ar ji tikrai tokia įdomi kaip pavyzdžiui viduramžiai? Ar Lietuva turi kuo pasigirti? O gal čia nieko įdomaus nevyko tame XV-XVI amžiuje? Tokie ir panašūs klausimai gali kilti tik tiems, kurie visiškai nesidomi Lietuvos Didžiosios Kunigaikštystės ir Lenkijos karalystės istorija.
Kamil Janicki knygoje "Aukso amžiaus damos" pasakoja trijų pačių garsiausių XV amžiaus moterų istorijas. Istorikas drąsiai kalba apie Boną Sforzą, Barborą Radvilaitę bei Oną Jogailaitę. Šios trys damos vienaip ar kitaip paliko neišdildomą įspūdį mūsų ir kaimyninės šalies istorijoje. Knygoje pateikiama atvira nuomonė apie kiekvieną iš minimų moterų. Kiekviena iš jų turėjo gerųjų ir blogųjų savybių.
Knygoje gausu iliustracijų, nuotraukų. K. Janicki pasitelkia lenkų istorikų darbais. Taip, lenkiška nuomonė dažnai būna visai kitokia nei pavyzdžiui istoriko Eimanto Gudo. Skaitydama šią knygą ne kartą su tuo susidūriau, Taip pat galiu drąsiai teigti, jog šią knygą perskaityti tikrai verta. Puslapiai tirpo greitai, nors kartais bandant ištarti lenkiškas pavardes teko nemenkai pamiklinti liežuvį.
Tad jeigu ieškote ne tik mūsų istotrikų nuomonės ir Jums įdomu paskaityti apie garsiausias Lietuvos Didžiosios Kunigaikštystės ir Lenkijos karalystės XV amžiaus moteris labai kviečiu atrasti "Aukso amžiaus damas"
January 16, 2015
Na pierwszy rzut oka książka przypomina powieści spod pióra Philippy Gregory. Posiada bardzo podobny sposób przeplatania faktów z fikcją. W wielu miejscach autor postanowił przedstawić swoją wersję wydarzeń. Kiedy indziej, dla podkreślenia faktu, wspierał się cytatem źródłowym lub powoływał na wybitnych historyków - badaczy historii Bony lub okresu złotego wieku. W wielu miejscach aktor wplata wstawki fabularne, które ułatwiają odbiór treści, a także portrety bohaterów książki z przypisami. Mnie osobiście bardzo urzekła próba odtworzeniu wyglądu Bony Sforzy w wykonaniu fundacji Nomina Rosae - pomysł kapitalny (str. 90-91). Wszystkie te elementy mają znaczący wpływ na odbiór zawartych na kartach informacji. Książkę czyta się w tempie ekspresowym. Dziennie poświęcałem na nią 100-120 stron, gdyż starałem się smakować każdym detalem, czy cytatem. Jestem pewien, że można przeczytać całość w góra dwa dni.
"Damy złotego wieku" przedstawiają historię kobiet związanych z dynastią Jagiellonów. XVI wiek zwany "złotym" zdominowało panowanie ostatnich Jagiellonów - Zygmunta Starego oraz jego syna - Zygmunta Augusta. Okres opisany obejmuje czasy od przybycia do Polski Bony Sforzy - w 1518 roku. Ostatni rozdział zamyka historię na śmierci w 1596 roku Anny Jagiellonki - królowej, żony Stefana Batorego.
Plusem książki jest nadanie postaciom typowych ludzkich przymiotów. Czytamy o władcach i ich żonach w kontekście osób skrzywdzonych przez los lub bliźnich. Poznajemy ich słabości - są to osoby zawistne, zazdrosne, nie zawsze piękne, podatne na pochlebstwa, nieodporne na choroby.
Książka jest udanym połączeniem przygody z faktami. Urzeka niezwykła dbałość o szczegóły. Janicki pisze w nocie "od autora" o kompilacji informacji zawartych w tekstach źródłowych i opracowaniach historycznych. Na potwierdzenie tych słów, na końcu książki możemy znaleźć długą bibliografię tytułów. Ciekawą historię ostatnich Jagiellonów wzbogaca o kulisy wielkiej polityki, o której na próżno szukać informacji w szkolnych podręcznikach.
Autor w interesujący i bardzo kompletny, a przy tym przystępny sposób przedstawia skomplikowaną sytuację polityczną ogromnego państwa liczącego prawie milion kilometrów kwadratowych, które w wyniku niejednokrotnie podjętych błędnych decyzji dążyło ku upadkowi. Zarówno Bona Sforza jak i jej córka Anna okazały się być jedynymi w tym ogromnym kraju, którym bliska była przyszłość dynastii - były prawdziwymi patriotkami.
Pełny opis http://bit.ly/1BBtRlK
"Damy złotego wieku" przedstawiają historię kobiet związanych z dynastią Jagiellonów. XVI wiek zwany "złotym" zdominowało panowanie ostatnich Jagiellonów - Zygmunta Starego oraz jego syna - Zygmunta Augusta. Okres opisany obejmuje czasy od przybycia do Polski Bony Sforzy - w 1518 roku. Ostatni rozdział zamyka historię na śmierci w 1596 roku Anny Jagiellonki - królowej, żony Stefana Batorego.
Plusem książki jest nadanie postaciom typowych ludzkich przymiotów. Czytamy o władcach i ich żonach w kontekście osób skrzywdzonych przez los lub bliźnich. Poznajemy ich słabości - są to osoby zawistne, zazdrosne, nie zawsze piękne, podatne na pochlebstwa, nieodporne na choroby.
Książka jest udanym połączeniem przygody z faktami. Urzeka niezwykła dbałość o szczegóły. Janicki pisze w nocie "od autora" o kompilacji informacji zawartych w tekstach źródłowych i opracowaniach historycznych. Na potwierdzenie tych słów, na końcu książki możemy znaleźć długą bibliografię tytułów. Ciekawą historię ostatnich Jagiellonów wzbogaca o kulisy wielkiej polityki, o której na próżno szukać informacji w szkolnych podręcznikach.
Autor w interesujący i bardzo kompletny, a przy tym przystępny sposób przedstawia skomplikowaną sytuację polityczną ogromnego państwa liczącego prawie milion kilometrów kwadratowych, które w wyniku niejednokrotnie podjętych błędnych decyzji dążyło ku upadkowi. Zarówno Bona Sforza jak i jej córka Anna okazały się być jedynymi w tym ogromnym kraju, którym bliska była przyszłość dynastii - były prawdziwymi patriotkami.
Pełny opis http://bit.ly/1BBtRlK
April 8, 2019
Knyga pasakoja apie Bona Sforca tapima Lenkijos karaliene ir tolimesnį jos ir jos vaikų gyvenimą. Ją lengva skaityti ir visos intrigos ir dinastiniai painumai labai sklandžiai paaiškiti.
Man patiko, kad ši knyga leidžia pamatyti žmogišką karalienės Bonos portretą.
Jei norėtųsi paskaityti kažką panašaus į "Sostų karus" tik apie mūsų istorija -- ši knyga puilus pasirinkimas.
Dar man patiko, kad autorius remiasi istoriniais šaltiniais ir nepaverčia pasakojimo visiška beletristika. Gaila, kad cituodamas įvairius šaltinius retai juos tiksliai nurodo.
Man patiko, kad ši knyga leidžia pamatyti žmogišką karalienės Bonos portretą.
Jei norėtųsi paskaityti kažką panašaus į "Sostų karus" tik apie mūsų istorija -- ši knyga puilus pasirinkimas.
Dar man patiko, kad autorius remiasi istoriniais šaltiniais ir nepaverčia pasakojimo visiška beletristika. Gaila, kad cituodamas įvairius šaltinius retai juos tiksliai nurodo.
January 26, 2019
Uwielbiam czytać biografie pisane przez Kamila Janickiego, bo całkowicie urzeka mnie jego styl pisania. Łączy delikatną fabularyzację faktów z arcyciekawie poprowadzoną, popularnonaukową opowieścią dotyczącą różnych postaci. Każdorazowo podziw wyzwala we mnie ilość pozycji w bibliografii, zarówno tekstów historycznych, źródłowych, jak i opracowań innych historyków. Każda książka przygotowana jest z dbałością o szczegóły i - mówię to z pełną stanowczością - naprawdę trzyma w napięciu.
Tym razem autor ukazuje nam sylwetki trzech kobiet, które na chwilę przed wolną elekcją - w okresie ostatnich Jagiellonów - odcisnęły swoje piętno i do dziś są wspominane, a ich imiona są powszechnie znane. Choć z różnych powodów.
Najobszerniej Janicki pisze o Bonie, słynnej królowej, żonie Zygmunta Starego, która to ponoć dała Polsce włoszczyznę (co jest nieprawdą). Przyznam się Wam szczerze - ze szkoły Bona kojarzyła mi się głównie z tego faktu i to nieprawdziwego. Poza tym kojarzyłam ją jako starą matronę w wdowich szatach oraz wiedziałam, że została otruta. I to byłoby na tyle. Nic więc dziwnego, że z ogromną ciekawością zapoznałam się z życiorysem tej kobiety. I jestem pełna podziwu co do tego, jaką osobą była.
Bona nie była kryształowa i ciężko przychodziło jej przyznanie się do własnych błędów. Nie da się jednak ukryć, że niesamowicie przysłużyła się swojej nowej ojczyźnie, której oddała swoje serce i...umiejętności. Dokładnie tak. Bona była wręcz stworzona do rządzenia. Była niczym kameleon, który wyłapuje nastroje ludzi i idealnie potrafi się w nie dopasować. Do tego miała prawdziwy talent do zarabiania pieniędzy, a bogactwa, które zostały po jej śmierci (niestety - znaczna większość zrabowana przez pazernych Włochów i Habsburgów) wywołuje mały ból głowy.
Znana głównie ze swoich portretów, gdzie widać ją jako kobietę w zimie swojego życia; ucieka gdzieś jej młodość. A źródła mówią, że Bona była naprawdę przepiękną kobietą, która jako dwudziestokilkulatka wręcz nie mogła odpędzić się od adoratorów. Wierszokleci spisywali nawet poecję na jej cześć, skupiając się w niej przede wszystkim na urodzie i czarze, jaki roztacza Bona wokół siebie.
Absolutnie musicie poznać jej historię!
Jako kolejna ukazana została Barbara Radziwiłłówna, czyli największa miłość życia Zygmunta Augusta. Związek tej dwójki to w polskiej świadomości chyba najsłynniejsza historia miłosna, jaka wydarzyła się naprawdę. O urodzie Barbary powstały całe eseje. Tymczasem okazuje się, że strasznie mało wiemy o tym, jak ona naprawdę wyglądała. Najsłynniejsze jej podobizny powstały nawet setki lat po jej śmierci. W źródłach nie zachowały się żadne szczegóły wyglądu Barbary. Znacznie więcej wiemy o tym, jak wyglądała Bona. Bona, która Barbary nienawidziła nie przez to, jaką osobą była ta druga, lecz przez fakt, że jej statut zupełnie nie jest odpowiedzi do rangi króla.
Barbara Radziwiłłówna zapisała się w historii jako miłość króla. I naprawdę to wszystko co można o niej powiedzieć. Małżeństwo z Augustem było największym sukcesem jej życia. Innych brak.
I wreszcie, jako trzecia - Anna Jagiellonka. Wiele lat temu czytałam jej biografię spisaną przez Marię Bogucką (cytowaną zresztą przez Janickiego) i od tamtej pory każdorazowo ubolewam nad Anną, jako nad królową, jak i kobietą. Poniewierana przez aboslutnie całe swoje życie. Odtrącona przez rodziców i brata, najbrzydsza z trójki sióstr. Na pierwszy plan wyszła po śmierci Augusta, gdy szlachta na siłę szukała jej męża, a tym samym nowego władcy.
Ten pierwszy - słynny Henryk Walezy - nawet nie wziął z nią ślubu, bowiem młodemu chłopakowi nijak marzyło się małżeństwo z kobietą już po pięćdziesiątce. Drugi, nasz bohater Stefan Batory, żonę miał - mówiąc brutalnie i kolokwialnie - gdzieś i spędził z nią raptem trochę czasu, zanim zmarł.
Anna wykazała się wtedy prawdziwym hartem ducha. To właśnie za głównie jej przyczyną kolejnym królem został władca z dynastii Wazów, krew z krwii jej najstarszej siostry. Ostatnia Jagiellonka kojarzona jest w brzydotą (nie, wcale nie była taka brzydka, zwłaszcza w okresie swojej młodości) i nudą. Nie przypisuje jej się żadnych zasług. A fakty są takie, że w porównaniu do słynnej Radziwiłłówny, Anna osiągnęła prawdziwy sukces.
Wielka szkoda, że w naszej historii najpopularniejsza jest Barbara. Co tam sukcesy i przebiegłość Bony, co tam cierpliwość i silna wola Anny. Dla Polaków liczy się tylko fantazyjnie wykreowana buzia Barbary. Przykre.
Co do wad książki - jak zawsze w przypadku Janickiego - muszę zwrócić uwagę na totalne demonizowanie mężczyzn. Zygmunt Stary i Zygmunt August to obiboki, "ciemnioki" i lenie, wg autora. Walezy...No, cóż. Tutaj może faktycznie Janicki nie musiał hiperbolizować. Stefan Batory to żołdak, którego nie interesowało nic poza wojną.
Cenię Janickiego za odczarowywanie nam postaci kobiecych dla czytelników, ale naprawdę uważam, że nie musi robić on tego kosztem wszystkich mężczyzn, którzy przewinęli się przez ich życie ;)
Tym razem autor ukazuje nam sylwetki trzech kobiet, które na chwilę przed wolną elekcją - w okresie ostatnich Jagiellonów - odcisnęły swoje piętno i do dziś są wspominane, a ich imiona są powszechnie znane. Choć z różnych powodów.
Najobszerniej Janicki pisze o Bonie, słynnej królowej, żonie Zygmunta Starego, która to ponoć dała Polsce włoszczyznę (co jest nieprawdą). Przyznam się Wam szczerze - ze szkoły Bona kojarzyła mi się głównie z tego faktu i to nieprawdziwego. Poza tym kojarzyłam ją jako starą matronę w wdowich szatach oraz wiedziałam, że została otruta. I to byłoby na tyle. Nic więc dziwnego, że z ogromną ciekawością zapoznałam się z życiorysem tej kobiety. I jestem pełna podziwu co do tego, jaką osobą była.
Bona nie była kryształowa i ciężko przychodziło jej przyznanie się do własnych błędów. Nie da się jednak ukryć, że niesamowicie przysłużyła się swojej nowej ojczyźnie, której oddała swoje serce i...umiejętności. Dokładnie tak. Bona była wręcz stworzona do rządzenia. Była niczym kameleon, który wyłapuje nastroje ludzi i idealnie potrafi się w nie dopasować. Do tego miała prawdziwy talent do zarabiania pieniędzy, a bogactwa, które zostały po jej śmierci (niestety - znaczna większość zrabowana przez pazernych Włochów i Habsburgów) wywołuje mały ból głowy.
Znana głównie ze swoich portretów, gdzie widać ją jako kobietę w zimie swojego życia; ucieka gdzieś jej młodość. A źródła mówią, że Bona była naprawdę przepiękną kobietą, która jako dwudziestokilkulatka wręcz nie mogła odpędzić się od adoratorów. Wierszokleci spisywali nawet poecję na jej cześć, skupiając się w niej przede wszystkim na urodzie i czarze, jaki roztacza Bona wokół siebie.
Absolutnie musicie poznać jej historię!
Jako kolejna ukazana została Barbara Radziwiłłówna, czyli największa miłość życia Zygmunta Augusta. Związek tej dwójki to w polskiej świadomości chyba najsłynniejsza historia miłosna, jaka wydarzyła się naprawdę. O urodzie Barbary powstały całe eseje. Tymczasem okazuje się, że strasznie mało wiemy o tym, jak ona naprawdę wyglądała. Najsłynniejsze jej podobizny powstały nawet setki lat po jej śmierci. W źródłach nie zachowały się żadne szczegóły wyglądu Barbary. Znacznie więcej wiemy o tym, jak wyglądała Bona. Bona, która Barbary nienawidziła nie przez to, jaką osobą była ta druga, lecz przez fakt, że jej statut zupełnie nie jest odpowiedzi do rangi króla.
Barbara Radziwiłłówna zapisała się w historii jako miłość króla. I naprawdę to wszystko co można o niej powiedzieć. Małżeństwo z Augustem było największym sukcesem jej życia. Innych brak.
I wreszcie, jako trzecia - Anna Jagiellonka. Wiele lat temu czytałam jej biografię spisaną przez Marię Bogucką (cytowaną zresztą przez Janickiego) i od tamtej pory każdorazowo ubolewam nad Anną, jako nad królową, jak i kobietą. Poniewierana przez aboslutnie całe swoje życie. Odtrącona przez rodziców i brata, najbrzydsza z trójki sióstr. Na pierwszy plan wyszła po śmierci Augusta, gdy szlachta na siłę szukała jej męża, a tym samym nowego władcy.
Ten pierwszy - słynny Henryk Walezy - nawet nie wziął z nią ślubu, bowiem młodemu chłopakowi nijak marzyło się małżeństwo z kobietą już po pięćdziesiątce. Drugi, nasz bohater Stefan Batory, żonę miał - mówiąc brutalnie i kolokwialnie - gdzieś i spędził z nią raptem trochę czasu, zanim zmarł.
Anna wykazała się wtedy prawdziwym hartem ducha. To właśnie za głównie jej przyczyną kolejnym królem został władca z dynastii Wazów, krew z krwii jej najstarszej siostry. Ostatnia Jagiellonka kojarzona jest w brzydotą (nie, wcale nie była taka brzydka, zwłaszcza w okresie swojej młodości) i nudą. Nie przypisuje jej się żadnych zasług. A fakty są takie, że w porównaniu do słynnej Radziwiłłówny, Anna osiągnęła prawdziwy sukces.
Wielka szkoda, że w naszej historii najpopularniejsza jest Barbara. Co tam sukcesy i przebiegłość Bony, co tam cierpliwość i silna wola Anny. Dla Polaków liczy się tylko fantazyjnie wykreowana buzia Barbary. Przykre.
Co do wad książki - jak zawsze w przypadku Janickiego - muszę zwrócić uwagę na totalne demonizowanie mężczyzn. Zygmunt Stary i Zygmunt August to obiboki, "ciemnioki" i lenie, wg autora. Walezy...No, cóż. Tutaj może faktycznie Janicki nie musiał hiperbolizować. Stefan Batory to żołdak, którego nie interesowało nic poza wojną.
Cenię Janickiego za odczarowywanie nam postaci kobiecych dla czytelników, ale naprawdę uważam, że nie musi robić on tego kosztem wszystkich mężczyzn, którzy przewinęli się przez ich życie ;)
December 16, 2024
Jogailaičių valdymo laikotarpis vadinamas aukso amžiumi Lenkijoje. Nebūtinai tai lėmė patys Jogailaičiai. Tiesiog daugelio Europos šalių istorijoje XVI amžius vadinamas aukso. Niūrūs viduramžiai baigėsi (prisipažinsiu, kad ir man tai pats neįdomiausias laikotarpis), prasideda Naujieji laikai, kurie atpučia renesanso stilių, humanizmą. Keičiasi ir moterų padėtis. Kai kurios tampa ir monarchėmis, kaip antai Elžbieta I Tiudor. Vystėsi kultūra, plėtojosi ūkis.
Lenkijos karalius Žygimantas Senasis bemaž 50 metų, mirus pirmai žmonai, nutaria tuoktis antrą kartą. Tam labiausiai tinka Italijos Milano kunigaikštystė Bona Sforca! Štai tada prasideda vienas įdomiausių ir legendinių istorijos tarpsnių ne tik Lenkijos, bet ir Lietuvos istorijoje. Jau nekalbant kiek naudos atnešė ši nepaprastai stipri ir valdinga moteris mūsų visuomenėms. O apie ją pasakoti tikrai yra ką. Jos kelionė į Lenkiją, santykiai su vyru, bajorų ir kitų didikų neapykanta, kova su Habsburgais, vaikų likimai ir mirtis savo gimtinėje - Bario kunigaikštystėje. Aš nekalbu apie nepaprastą Žygimanto Augusto ir Barboros Radvilaitės istoriją. Wow!!! Kiek visko!!!
Tai knygų klubo pasiūlyta lapkričio mėnesio knyga. Jaučiuosi gerokai praturtėjusi žiniomis apie šį laikotarpį! Ta proga dar sugrįžau į Valdovų rūmus, mintimis pabūti su ta istorija.
Labai labai rekomenduoja! Kiek grožio tekstui suteikė autorius, kuris į sausą istorinį tekstą įterpia jausmus, citatas. Lyg romanas, bet ne romanas. Netflix scenarijaus verta istorija! :)
Lenkijos karalius Žygimantas Senasis bemaž 50 metų, mirus pirmai žmonai, nutaria tuoktis antrą kartą. Tam labiausiai tinka Italijos Milano kunigaikštystė Bona Sforca! Štai tada prasideda vienas įdomiausių ir legendinių istorijos tarpsnių ne tik Lenkijos, bet ir Lietuvos istorijoje. Jau nekalbant kiek naudos atnešė ši nepaprastai stipri ir valdinga moteris mūsų visuomenėms. O apie ją pasakoti tikrai yra ką. Jos kelionė į Lenkiją, santykiai su vyru, bajorų ir kitų didikų neapykanta, kova su Habsburgais, vaikų likimai ir mirtis savo gimtinėje - Bario kunigaikštystėje. Aš nekalbu apie nepaprastą Žygimanto Augusto ir Barboros Radvilaitės istoriją. Wow!!! Kiek visko!!!
Tai knygų klubo pasiūlyta lapkričio mėnesio knyga. Jaučiuosi gerokai praturtėjusi žiniomis apie šį laikotarpį! Ta proga dar sugrįžau į Valdovų rūmus, mintimis pabūti su ta istorija.
Labai labai rekomenduoja! Kiek grožio tekstui suteikė autorius, kuris į sausą istorinį tekstą įterpia jausmus, citatas. Lyg romanas, bet ne romanas. Netflix scenarijaus verta istorija! :)
July 1, 2024
Labai patiko knyga, nors nedėjau didelių vilčių. Puikiai skaitėsi prie jūros besideginant, gana lengvo ir aiškaus turinio, autorius pasistengė parašyti taip, kad gyvenant XXI a. ir skaitant šią knygą galėtum suprasti XVI a. ATR aktualijas ir geriau pažinti pagrindines asmenybes. Jeigu apie Boną Sforcą ir Žygimantą Augustą visai nemažai jau žinojau, tai apie jos dukrą Oną Jogailaitę (na, ir kitas tris dukteris) beveik nežinojau nieko. Labai vaizdingai aprašyta Bonos kelionė iš Italijos į Lietuvą - ar kada pagalvojot, kaip tekdavo keliauti tokius atstumus XVI a.? Rekomenduoju tiems, kam patinka istoriniai romanai, istorija, bet nesinori skaityti mokslinių akademinių leidinių.
February 19, 2020
Wspaniala ksiazka , ;)
March 5, 2024
🥹 Złoto… Niech żyją królowe i królewny
May 24, 2024
Visiškai gera, prisiminti, ką esu pamiršusi ir sužinoti ko dar nežinojau
September 8, 2025
Nie wierzę, że to powiem ale mi się podobała. Wyciągnęłam się w fabułę, a bez pierwszej strony czytało by się z jeszcze większym zainteresowaniem. Doceniam niesamowity research autora.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews