Noski. Tak ćpają polskie dzieci

by Magda Mieśnik, Piotr Mieśnik

Szkoła * Osiedle * Impreza.

Piekło jest na wyciągnięcie ręki twojego dziecka.

W Polsce po narkotyki sięgają coraz młodsze dzieci. To nie fikcja. W poradniach odwykowych pojawiają się już nawet 10–12-latki. Do jednego z warszawskich szpitali codziennie trafia jedno lub dwoje dzieci po przedawkowaniu, próbie samobójczej. A to przecież tylko jeden z wielu.

Nowe czasy to też nowe możliwości. A przede wszystkim – dostępność. Wszystko jest na wyciągnięcie ręki, do ogarnięcia przez internet. Na klik. Skup. Sprzedaż. Dostawa.

Na imprezie, osiedlu, w szkole. W samotności niby-bezpiecznego dziecięcego pokoju.

Eksperci, z którymi również rozmawiają autorzy, zgodnie twierdzą: nie sama inicjacja jest tragedią. Koniec świata zaczyna się dużo wcześniej – gdy gubimy się z naszymi dziećmi nawzajem.

Książka o narkotycznej pandemii wśród naszych dzieci i młodzieży, która niszczy całe rodziny.

O tym, jak rozpoznać, że dziecko sięga po narkotyki.
O byciu rodzicem uzależnionego nastolatka, który wynosi z domu wszystkie rzeczy, by dalej ćpać.
O rodzicach, którzy kryją swoje dzieci, bo tak jest łatwiej.
O gehennie odwyków.
O niekończącym się strachu, ciągłej kontroli.
O niedopasowaniu i odrzuceniu.

To reportaż, który otwiera oczy na świat naszych dzieci, o którym często nie mamy pojęcia.

Dla niektórych z nich świat bez narkotyków po prostu nie jest fajny.
Nieliczni wracają z tej podróży.

Genres: Nonfiction, Audiobook, Reportage, Polish Literature, Psychology, Journalism

352 pages, Paperback

First published May 7, 2025

Reviews

[zocharett Kolińska]

Zapomniałam odznaczyć, jako przeczytane
Wstrząsnęła mną ta książka
Nie zdawałam sobie sprawy z tego, na jak ogromną skalę jest ten problem.
Czytanie tego mnie przygnębiało, ale uważam to za bardzo dobry reportaż.

[julkahap · Rating 3 out of 5]

Temat bardzo ważny, ale niestety wykonanie moim zdaniem nie najlepsze. Dla mnie trochę za dużo tu było rozmów z ekspertami, którzy w pewnym momencie już mówili to samo, aż zaczęłam przewijać ich rozdziały, bo nie muszę 4 raz słuchać o tym samym, ale może jakiś uparty rodzic, który jest ślepy na swoje dziecko, tak.

Po pierwszych kilku rozdziałach chciałam pochwalić autorów, że oddają głos i uzależnionym i osobom zajmującym się tym tematem, ale szybko głosy ekspertów zdominowały całość. Mam wrażenie, że historii osób, których ten problem personalnie dotyka było maksymalnie może z 30%, jakby autorzy nie byli w stanie znaleźć chętnych do rozmowy i próbowali zapchać puste strony, których wypełnienia brakowało, aby wydać książkę.

Myślałam, że będzie więcej głosów właśnie tych uzależnionych dzieci, osób próbujących wyjść z nałogu i ich rodzin, historii, do których na codzień nie mamy dostępu. Rozumiem, że "Noski" mogą być trochę bardziej skierowane do rodziców młodych ludzi, niż do czytelników reportaży, ale moim zdaniem dużo bardziej otwierające oczy były te przeżyte historie, smutne i brutalne, ale zderzające czytelnika z czyjąś rzeczywistością, niż kolejna podobna rozmowa z lekarzem czy terapeutą.

[podczytany · Rating 4 out of 5]

świetne to było. bardzo mnie poruszała momentami… pokazuje patologię i niewydolność, właściwie wszystkich systemów. lektura godna polecenia dla każdego przyszłego i obecnego rodzica, tuż obok „Niegrzeczne” Jacka Hołuba.

Ocena: 4,5.

[Bernkastel · Rating 4 out of 5]

Książka, po której człowiek czuje absolutne przerażenie na myśl o potencjalnym posiadaniu dzieci

[Ag · Rating 5 out of 5]

Książka ważna i potrzebna, do przeczytania przez każdego rodzica. Treść szokująca. Według osób parających się terapiami uzależnień, nie ma aktualnie szkoły wolnej od narkotyków, nawet szkoły podstawowej.
Co robić jako rodzic aby zapobiec uzależnieniu dziecka ? Nie ma jednego przepisu, natomiast wszyscy terapeuci i lekarze są zgodni : inwestujmy przede wszystkim w nasze relacje partnerskie a następnie w relacje z dziećmi, wyjdźmy poza standardowe „jak tam w szkole ? Dobrze. A to dobrze, siadaj zjedz obiad.

Mieszkam we Francji i jeśli mogłabym poradzić coś rodzicom w Polsce : jedźmy razem posiłki. We Francji, wśród moich znajomych i w rodzinie, śniadania i kolacje je się razem z partnerem/małżonkiem i dziećmi.
Tak się organizuje dzień pracy/szkoły, że dzieci od trzylatków, jedzą śniadanie rano z rodzicami, obiad w przedszkolu/szkole o 12h, podwieczorek o 16h a kolację między 19h a 20h, z rodzicami.

W tej książce prawie każda osoba z którą przeprowadzana była rozmowa mówiła : „jedzmy razem posiłki”.

Brawo za rozmowy z tak różnymi osobami - od lekarzy, terapeutów, po policjantkę, księdza i dilera.

[Natalia · Rating 3 out of 5]

2,5-3

Temat reportażu, czyli problem z uzależnieniem od narkotyków wśród dzieci i młodzieży, owszem, ważny i szokujący, ale jego realizacja pozostawia wiele do życzenia. Bohaterami reportażu są zarówno młode uzależnione osoby, jak i specjaliści mający z nimi styczność — lekarze, osoby pracujące w ośrodkach uzależnień, terapeuci. I to, co przeszkadzało mi najbardziej w „Noskach”, to dysproporcja pomiędzy głosami jednych a drugich. Sięgając po ten reportaż, chciałam poznać właśnie tę pierwszą perspektywę, tym ciekawszą, że bardzo mi odległą. Niestety, rozdziały pisane z perspektywy uzależnionych nastolatków/młodych dorosłych czy ich rodziców są dużo krótsze i, hm, pobieżne niż te, w których wypowiadają się specjaliści. Ponadto, duża część ich wypowiedzi się powtarza, co daje poczucie niepotrzebnego nagromadzenia tych samych treści, czasami też podają sprzeczne informacje i nie jest to opatrzone żadnym komentarzem autorów (np. co do tego, jak szybko uzależnia dany środek). Trochę tak, jakby autorom zabrakło bohaterów wśród nastolatków czy ich rodzin i próbowali za wszelką cenę zapełnić czymś strony swojej książki. Trochę naciągane 3 gwiazdki, bo jeśli ten reportaż komukolwiek pomoże, otworzy oczy, to to już jest wielki sukces, ja jednak spodziewałam się czegoś innego.

[Natan · Rating 4 out of 5]

4.25 ⭐️

Niesamowicie ważny i potrzebny reportaż!!! Przywodzi mi na myśl lekturę książki „My, dzieci z dworca ZOO”, ale jednak uderza inaczej, bo jednak jest osadzony w naszych polskich realiach, zauważa tragedię tak wielu młodych ludzi. Temat o którym nigdym nie jest za mało, zwłaszcza przy pogłębieniu tego problemu na przestrzeni ostatnich lat. Polecam każdemu

[Seda St || upodobania_literackie · Rating 4 out of 5]

Mocny i potrzebny reportaż. Uważam, że każdy! rodzic powinien go przeczytać, bo problem może dotyczyć każdej!!! rodziny.
Dużo z niego wynoszę, bo sama niewiele wiem o nark0tykach, a jeszcze mniej o sposobach radzenia sobie z uzależnionym dzieckiem. Doceniam za wiele perspektyw, między innymi; rodziców, lekarzy, farmaceutów, księdza, dilera, jak i samych uzależnionych.
Noooo, rzeczywistość przeraża i miażdży.
Czuję spore obciążanie po przeczytaniu i trochę żałuję, że sobie nie dawkowałam bardziej tej książki:/

[Autek Devilski · Rating 5 out of 5]

Przerażająca i smutna. Dobrze, że nie chcę mieć dzieci, bo gdybym chciała, to tej lekturze na milion procent pojawiłyby się potężne wątpliwości.

[Julcia · Rating 4 out of 5]

3,7/5 ⭐️ Chociaż książka ta jest o ciężkim temacie, jakim jest uzależnienie wśród dzieci i młodzieży, to czytało się to naprawdę szybko. Polecałabym i dla rodziców, i dla dzieci. Pierwsi może troszkę zorientują się, co robić, aby zapobiegać uzależnieniom (chociaż brakowało mi pociągnięcia tego tematu, bo w pewnym momencie zaczęliśmy powtarzać te same, czasem nawet puste, frazy), a drudzy zobaczą pewne skrajności i punkty, w których nie chcieliby się znaleźć.
Jest to poprawny reportaż, ale z chęcią przeczytałabym więcej na ten temat. Chciałabym od tej książki więcej, chciałabym aby zabrała nas głębiej. Byśmy mogli dowiedzieć się, jak naprawdę rozmawiać z tymi dziećmi, jak je chronić przed uzależnieniem. Oczywiście, najlepiej jak w ogóle nie zaczną brać, ale co jeśli już wezmą? Może raz, może kilka i nie będą uzależnione. Jak zachować zdrowy rozsądek i budować relacje z dzieckiem. W książce dowiadujemy się, żeby np. jeść z nim posiłki czy obserwować zmiany, ale wydaje mi się, że to nie wystarczy. W pewnym wywiadzie nawet pada zalecenie, by przeszukiwać rzeczy młodzieży. Nie wydaje mi się, aby to było dobre rozwiązanie. Na pewno nie zbuduje ono poczucia bezpieczeństwa w domu.
Nie mam jednak aż tak wielu uwag do tejże lektury. Czytało się to naprawdę dobrze. Wywiady są poprowadzone w przejrzysty sposób, dobór rozmówców też w punkt (dzieci, specjaliści z różnych ośrodków, a nawet diler). Dlatego też będę polecać ten reportaż, szczególnie dla dopiero zaczynających swoją przygodę z tym gatunkiem czy z tymże tematem. Warto jednak zainteresować się potem głębiej.

[Julia · Rating 2 out of 5]

Temat tak istotny i druzgocący był tu ekstremalnie spłycony, co więcej, zagłębiając się w kolejne strony czułam jakbyśmy odchodzili od głównego tematu i wkraczali w część fikcji literackiej albo wyobrażeniu o zażywaniu narkotyków.

Myślę że nie była to pozycja po którą chciałabym sięgnąć będąc rodzicem chcącym dowiedzieć się o zażywaniu narkotyków przez dzieci nieco więcej. Choć może miałam inne wyobrażenie o treści.

Zdecydowanie nie jest to też pozycja, którą poleciłabym komukolwiek, tak naprawdę nie potrafię zdefiniować grupy odbiorczej.

Co więcej, mam wątpliwości czy podawane nazw leków w takich pozycjach może przynieść jakieś korzyści. Wyobrażam sobie, że po biografie na temat zażywania narkotyków sięgają różne osoby, również te będące w stadium leczenia bądź uzależnione. Tutaj mamy piękną instrukcję zażywania narkotyków oraz przykłady leków, które mogą „pomóc” je „zastąpić”. Przytaczanie nazw leków dostępnych od ręki bez recepty i jawne wskazywanie ich skuteczności w postaci wytrwania w oczekiwaniu na zażycie czegoś mocniejszego, powodowała we mnie niesmak. To była kompletnie nie potrzebna część i nie potrafię znaleść argumentu, który uzasadniłby decyzje umieszczenia nazw produktów tak otwarcie i to od pierwszych stron.

[Mati · Rating 3 out of 5]

Lubię reportaże. Była w porządku. Od pewnego momentu miałam wrażenie, że czytam w kółko to samo. Nie zawsze się z nią zagadzałam. Przy końcu już trudno było ją doczytać, zrobiła się nudna.

[Mela · Rating 5 out of 5]

jak na książkę o narkotykach naprawdę świetny reportaż - pełno perspektyw, żargonu młodzieży i osadzenia w rzeczywistości. ekstraklasa.

[ennui · Rating 4 out of 5]

myślę, że jest to ważna i wartościowa pozycja dla osób niezaznajomionych z tematem uzależnień i aspektów szukania pomocy dla dzieci w Polsce (nie tylko w kontekście terapii uzależnień, ale również pomocy psychologicznej/psychiatrycznej).

mi ta książka nie naświetliła problemu na nowo, ale to raczej przez wgląd na inne reportaże i samo jakotakie zainteresowanie tematem. nie była dla mnie szokująca, nie zrobiła efektu WOW, ale dla wielu odbiorców może być właśnie taka.

osobiście czegoś mi zabrakło, może dogłębniejszego ujęcia tego, jak się zaczyna problem z uzależnieniem w kontekście dzieci "z dobrych domów". trochę było, ale mogło być więcej.

w każdym razie, jeśli kogoś jakkolwiek interesuje temat lub ma kontakt z dziećmi/nastolatkami, to warto.

[Mar · Rating 4 out of 5]

Książka mówi o naprawdę bardzo ważnym temacie i uważam, że każdy powinien ją przeczytać. Myślałam, szczerze mówiąc, że więcej będzie tu wypowiedzi dzieci i zestawienie różnych sytuacji i środowisk u osób uzależnionych, jednak to, co zastałam to liczne wypowiedzi specjalistów, które były bardzo podobne. Wiadome jest, że specjaliści będą mieli sytuacje tego samego rodzaju i warto by było pomyśleć nad ciekawszymi i bardziej ambitnymi pytaniami, ponieważ za każdym razem było "w jakim wieku dzieci zaczynają sięgać po środki?" albo "jak zapobiegać uzależnieniu?" i gdyby odpowiedzi były różne, to może i bym to zrozumiała, ale były po prostu identyczne. Kiedy ktoś faktycznie się zabiera za taką książkę, liczyłabym na to, że faktycznie zrobiłby głębszą analizę, dopytywał i umiał wymyślać pytania do kontekstu, a nie podążał według zwykłego szablonu. Wypowiedzi dzieci zwyczajnie zanikały wśród typowych rad od lekarzy. Nie podobało mi się też to, że dorośli często wypowiadali się stereotypowo, a podejście czasami było takie typowe "za moich czasów tego nie było", co w pewnym momencie mnie po prostu odrzuciło. Wiem, że teraz mocno po niej pojechałam mimo to nadal twierdzę, że jest naprawdę ważna. Jestem po lekturze "My, dzieci z dworca zoo" i o ile tam temat naprawdę przytłaczał, to mam wrażenie, że tutaj przybrało to taki charakter merytoryczny bardziej niż dobijający i przez to też nie jestem po niej aż tak roztrzęsiona. Uważam też, że książka nadaje się na pozycję szkolną.

[Zofia Guzy · Rating 4 out of 5]

Polecam tę książkę.
Bardzo zwiększa świadomość i pokazuje skalę problemów, z jakimi mierzą się dziś dzieci i nastolatki. Sama nie zdawałam sobie z tego sprawy.
Duży plus również za sposób napisania. Historia pokazana jest z różnych perspektyw: dzieci, rodziców, lekarzy i osób wspierających.

[Paulina · Rating 1 out of 5]

Temat wydaje się być ważny, ciekawy, książka zaczyna się obiecująco, dość szokującym, ale dobrze napisanym rozdziałem. Niestety już od drugiego rozdziału staje się przykładem kompletnego nieporozumienia wydawniczego. To zbiór rozmów, który w żaden sposób nawet nie próbuje udawać literatury. Czytając, ma się nieodparte wrażenie, że trzyma się w rękach transkrypcję miernego podcastu.

Rozmowy prowadzone są w sposób niechlujny: te same informacje wracają wielokrotnie, często niemal w identycznym brzmieniu, jakby nikt nie zadał sobie trudu redakcji czy selekcji treści. Autor nie próbuje nawet nadać temu materiałowi formy nie buduje narracji, nie wyciąga wniosków, nie przekształca wywiadów w esej, opowieść czy jakąkolwiek spójną całość. To surowy zapis dialogów, pozostawiony samemu sobie.

Mam głęboki brak szacunku do książek, które są spisanymi rozmowami i niczym więcej. Czuję się oszukana, sięgam po książkę z oczekiwaniem myśli, struktury, pracy intelektualnej, a dostaję stenogram. Jeśli autor nie ma ambicji, by zrobić z rozmowy literaturę niech zostanie przy podcaście.

[Wykrakane · Rating 5 out of 5]

Bardzo ciekawa i przerażająca

[marta · Rating 4 out of 5]

imo po malej cenzurze dzieci tez ja powinny przeczytac …

[versou · Rating 3 out of 5]

aaaa no nie wiem jak to ocenić, pierwszą około połowę super mi się słuchało (polecam do malowania ścian i rysowania XD), temat mnie angażował, a od osób wypowiadających się dało się poczuć jakąś wiarygodność, później natomiast czułam się w wielu miejscach jakby mnie cofnęli do liceum na pogadanki z policjantami… wiecie, coś takiego, że ich słuchacie i macie w głowie “dobra, dobra, pogadaj se, ja i tak wiem swoje, wy macie spaczone postrzeganie” no nie wiem, takie coś, co trzeba odbębnić XD albo jak słuchanie jakiejś sąsiadki, która rzuca tekstem “kiedyś to było, teraz to ni ma, ta młodzież taka niewychowana”, nie że padały tam takie stwierdzenia, ale wyobraźcie sobie swoją reakcję na taki tekst i macie vibe jaki czułam

niektóre aspekty także się tam później powtarzały i osobiście cierpiałam na małą ilość wypowiedzi osób uzależnionych, spodziewałam się przytoczenia jakichś konkretnych przypadków, a oprócz pierwszego chłopaka, który miał okazję wypowiedzieć się bardziej wokół tematu, nie mieliśmy później chyba historii, w której szczegóły byśmy zagłębiali się bardziej niż po łebkach

jakby wywalić te niektóre zbędne według mnie wywody i zastąpić je przedstawieniem postrzegania problemu uzależnień przez osoby uzależnione i ich bliskich, byłaby to bardzo dobra książka

[bdanisiewicz · Rating 4 out of 5]

przeczytałem w pracy z zawrotną prędkością i no otwiera oczy na wiele rzeczy, jak to reportaże mają w zwyczaju. zbiór rozmów z naprawdę różnymi osobami z tego świata, lekarze, policjantka, uzależnieni, dilerzy, prowadzący ośrodków. wielokrotnie w słowach tych ludzi pojawiło się „nie jestem neurobiologiem/neruopsychologiem”. brakowało mi trochę perspektywy i odpowiedzi na pytanie „dlaczego?”, odpowiedź „popsute relacje w domu” to myślę stanowczo za mało

[egzaltacja · Rating 4 out of 5]

jedyny minus dla mnie to za duża ilość rozdziałów z rozmów z specjalistami bo w niektórych momentach mówili o tym samym ale myślałam też, że będzie więcej historii uzależnionych dzieci i to wolałabym bardziej poza tym bardzo dobry reportaż

[Sandra Leszczyńska · Rating 5 out of 5]

@podczytany dziękuję za polecenie i sama dalej serdecznie polecam każdemu

[Marcelina · Rating 4 out of 5]

Wartościowa książka

[Ania ❤ · Rating 5 out of 5]

Powiedzieć, że to gruby kaliber, to nic nie powiedzieć.

Książka, którą powinien przeczytać każdy rodzic. Szokująca, wstrząsająca, smutna do bólu, a jednak szalenie potrzebna.

Razi mnie jednak zgrzyt pomiędzy „to w wyniku zaniedbań rodziców” i „pochodził z normalnej polskiej rodziny”. A może właśnie tam nie ma zgrzytu?

[virgia · Rating 5 out of 5]

i’m devastated

[Laura · Rating 5 out of 5]

Bardzo dobry jakościowy reportaż

[Bartek · Rating 5 out of 5]

Wstrząsający reportaż. Nie byłem świadomy, że problem narkotyków wśród dzieci i młodzieży jest aż tak wszechobecny. Co prawda nie wszyscy rozmówcy byli obiektywni w stosunku do tematu, jednak jest to naturalne w tego typu reportażu. Bardzo polecam każdemu ten reportaż, a w szczególności rodzicom.

[Ola Kobuszewska · Rating 2 out of 5]

Książka może co najwyżej zszokować starszą nauczycielkę, która zatrzymała się na edukacyjnych filmach z lat 90. o kompocie z HIV-em. Sprawia wrażenie średnio aktualnej – zwłaszcza „słowniczek” pełen jest absurdalnych, sztucznych sformułowań, których w rzeczywistości nikt nie używa. Całość przez to traci wiarygodność i brzmi raczej jak moralizatorskie straszenie niż rzetelna próba opisania problemu.

[Winnejgalaktyce · Rating 2 out of 5]

Pierwsze kilka historii ok, ale później to już tak podkolorowane to wszystko, takie bzdury tam piszą że chyba coś było brane, bo to niemożliwe żeby też nikt podczas korekty nie zweryfikował tego że tam po prostu jest tyle nieprawdziwych informacji. Nie polecam, jak kogoś interesują te tematy to na pewno są lepsze książki, a nie to coś, co mówi że po skręcie trzeba spać z dzieciakiem bo może przez balkon wylecieć