‘Toren van Liefde en Dood’, het is een titel die verwachtingen schept.
Torenhoge verwachtingen, zeker in combinatie met de fraaie cover.
Helaas kan Johanna Spaey die niet inlossen.
Niet dat dit een slecht boek zou zijn, zeker niet, maar het is vooral vele dingen tegelijk.
En ook vele dingen niet.
Het zou een vervolg zijn op haar debuut, ‘Dood van een Soldaat’, maar ook weer niet helemaal.
Het wordt als ‘thriller’ in de markt gezet, maar dat is het evenmin.
Het bevat echo’s van ‘Woesten’, maar mist de briljante structuur.
Het doet denken aan ‘Tot Ziens Daarboven’, maar is stuur- en richtinglozer.
Te veel papieren personages duiken op en verdwijnen weer zonder echt een indruk na te laten.
Het is een schaakspel met te veel pionnen.
En met een toren zonder doel.