Al veertig jaar staat Hugo Borst midden in de wondere wereld van het profvoetbal. Eerst als bijna verlegen talent van weekblad Voetbal International, later als angry middle-aged man op televisie, als scherpe columnist in de krant en als groot stilist in zijn boeken. Hugo Borst is de meest veelzijdige voetbalschrijver van Nederland. Hij kan ontroeren, bijvoorbeeld als hij schrijft over hoe hij met zijn vader op de tribune bij Sparta zat, of over de enkel van Marco van Basten. Hij kan onthullen, zoals de keer dat hij een poedelnaakte Willem van Hanegem interviewt. Hij kan de kettingzaag hanteren, vooral bondscoaches zijn het doelwit. Hij kan doen verbazen, wanneer hij je een blik in de coulissen van het topvoetbal gunt. En je kunt je zelfs aan hem ergeren, als je wilt. In deze bundel zijn z'n beste verhalen bijeen gebracht, aangevuld met nieuw werk over o.a. Johan Derksen.
Ik vind het soms moeilijk om objectief naar een boek te kijken als de schrijver een TV persoonlijkheid is. Hugo Borst vind ik op TV zelfingenomen overkomen, op het randje van arrogant. Zijn wat lijzige stem vind ik ook niet prettig. Toch lees ik altijd (vaak met plezier) zijn columns in de kranten. Hij heeft een aantal jaren bij mij ook credits verdiend toen hij aangaf minder in talkshows te willen optreden, omdat ze daar altijd je mening willen horen over zaken waar je geen verstand van hebt. Het boek Borst is een verzameling van verhalen en columns, soms aangepast t.o.v. het origineel soms nieuwe verhalen. Hieruit blijkt dat hij zeer veelzijdig is. Hij schrijft goed en de onderwerpen (ze hebben allemaal een link met voetbal(lers)) zijn soms ontroerend, vaak informatief, hier en daar behoorlijk scherp, kortom leuk om te lezen. Het laatste verhaal is een lange discussie tussen hemzelf en zijn Goedevriend, een bedacht alter ego, over Johan Derksen. Hugo is mild over Derksen en Goedevriend vertolkt het tegengeluid. Ik zit in het kamp van die Goedevriend en ben geen fan van Derksen. Ik heb nu een paar voetbalboeken achter elkaar gelezen en kan daar behoorlijk van smullen, maar wordt steeds weer een beetje triest van die keiharde machowereld die er in mijn ogen bijzonder belegen ideeën en manieren op na houdt. Leuk om te lezen, maar een beetje sneu eigenlijk. Ik vind deze compilatie van verhalen aardig om te lezen en blijf in ieder geval de columns van Hugo Borst lezen.
Borst kan best goed schrijven, en dacht na het succes van de verzamelbundels van bijvoorbeeld van Roosmalen en van Egmond (betere schrijvers, spaarzamer met hun meningen) "dat wil ik ook". Is niet helemaal gelukt, maar ook niet helemaal niet. Gewoon wel aardig...