Heel indrukwekkend boek, absolute aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in geschiedenis, politiek, ethiek - nou ja, voor iedereen die een beetje geïnteresseerd is in de samenleving en die beter hoopt te maken.
Sitalsing ontdekt na het overlijden van haar moeder dat haar grootouders fout waren in de oorlog - én dat haar moeder daar haar hele leven lang over heeft gezwegen - en beschrijft hoe ze na een lange zoektocht manieren vindt om met dit foute familieverleden om te gaan. Ze schrijft over schaamte als nazaat van een NSB’er, over pogingen om de (mis)daden van je (voor)ouders te begrijpen, over na-oorlogse repressie en zwijgcultuur, over de moeizame openstelling van de archieven, en het belang van openheid en ‘rekenschap geven’. En over de overeenkomsten tussen de manier waarop de NSB haar grootouders tot ontmenselijking van een bevolkingsgroep dreef, en de huidige retoriek van (steeds populairdere) xenofobe, nationalistische en rechts-radicale partijen. Alles heel helder en gevat opgeschreven, met een mooie afwisseling tussen Sitalsings persoonlijke verhaal en de bredere maatschappelijke context.