'စိတ်အဆင်းရဲဆုံးနေ့...။
ဖေဖေ့ မျက်နှာကလေး မြင်ချင်လိုက်တာ...။
ရင်သွေးလောင်းလေးရယ် ဝဋ်ကျွတ်သွားပြီ...။
သြော်...ငါ့ဘဝ။
အချစ်သည် နာကျင်လှပါတကား...။
မမထားနှင့် ပူးကပ်ပြီး အိပ်လိုက်ရသည်။'
.
ဝေဝေ့ရဲ့ မွန်းကြပ်မှုတွေ စိတ်ပင်ပန်းမှုတွေကိုပါ ခံစားရပီး ဖတ်နေရင်း အသက်ရှူကြပ်လာရတဲ့ထိ လက်ရာမြောက်လှတယ်.. အသွင်မတူပဲ အိမ်သူဖြစ်လာရပီး မချစ်တတ်လို့ ကိုယ့်အတ္တကြောင့် အချစ်ခံရသူရဲ့ ပူပန်မှု မွန်းကြပ်မှုကိုပါ မမြင်တော့ဘူးထင်ပါရဲ့..