Ήμουν στο δημοτικό όταν διάβασα το «Οι δυο τους και άλλοι δύο». Ο έρωτας για την πένα του κυρίου Κοντολέων ήταν κεραυνοβόλος. Αυτό που με κέντρισε και με γοήτευσε στην γραφή του ήταν -είναι- οι αλήθειες που εισπράττω. Όχι απλώς από τις ίδιες τις ιστορίες που διηγείται, αλλά κυρίως από τα συναισθήματα που περιγράφει.
Σε εκείνη την ηλικία, μου φαινόταν παράξενη αλλά και τόσο σωστή και γοητευτική η αλήθεια με την οποία ερχόμουν αντιμέτωπη διαβάζοντας τα βιβλία του. Δεν είναι κάτι που συνηθίζεται στην παιδική και νεανική λογοτεχνία. Χρόνια αργότερα, πιστή στη σχέση μου με το λογοτεχνικό του έργο, αντικρίζω το καινούριο του βιβλίο «Δυο φορές Άνοιξη». Για ακόμη μια φορά η αγάπη κυριαρχεί την καρδιά μου. Όμως τώρα δεν είναι μόνο για την πένα ή την ιστορία, αλλά και για το συγκλονιστικό εξώφυλλο. Το λάτρεψα και διαβάζοντας το βιβλίο θεωρώ πως αποτέλεσε ιδανική επιλογή. Κυρίως λόγω των συναισθημάτων που εισπράττεις. Διαβάζεις την ιστορία του Δημήτρη και της Ανθής, του Μανουέλ και της Αλίκης και έχεις στο μυαλό σου μια συγκεκριμένη εικόνα. Και τα συναισθήματά σου, οι σκέψεις που γεννιούνται κατά την ανάγνωση, μοιάζουν πιο έντονα και πιο ιδανικά.
Το βιβλίο μιλάει για τον έρωτα την Ανθής και του Δημήτρη. Γνωριμία κατά τα φοιτητικά τους χρόνια, σχέση, μια αναπάντεχη εγκυμοσύνη και ένας βιαστικός αλλά επιθυμητός γάμος. Και το πάθος;
«Πού είναι άραγε το πάθος μέσα σε όλα αυτά;» αναρωτιέμαι διαβάζοντας την ιστορία και εισχωρώντας όλο και περισσότερο στη ζωή των πρωταγωνιστών, αλλά κυρίως της Ανθής. Γιατί, με μια γρήγορη ματιά, το «Δυο φορές Άνοιξη» μιλάει για την ιστορία μιας γυναίκας - και κατά επέκταση του οικογενειακού και φιλικού της περίγυρου- που συνειδητοποιεί μετά από κάποιο χρονικό διάστημα πως ο γάμος της δεν είναι αυτό που πίστευε. Ότι δεν έκανε τα θέλω της και τις επιθυμίες της πραγματικότητα και πως έφτασε ο καιρός να διεκδικήσει. Με λίγα λόγια ο κύριος Κοντολέων γράφει ένα συνηθισμένο βιβλίο, με ήρωες που κάτι μας θυμίζουν, μια ερωτική ιστορία χιλιοειπωμένη και ένα γνωστό λογοτεχνικό μοτίβο.
Όμως, στην πραγματικότητα τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύει. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά μοναδικό βιβλίο, με θαυμάσια χρήση των λέξεων -τις οποίες ο συγγραφέας τοποθετεί αριστοτεχνικά στο χαρτί- και ήρωες που όντως κάτι μας θυμίζουν. Μας θυμίζουν το εαυτό μας. Σίγουρα δεν είναι μία ερωτική ιστορία. Είναι και ερωτική ιστορία.
Ο Μάνος Κοντολέων μας φέρνει σε επαφή με τεράστια ερωτήματα, τα περισσότερα εκ των οποίων όλοι μας έχουμε σκεφτεί αλλά αρνούμαστε να απαντήσουμε. Ερωτήματα για το θεσμό της οικογένειας, την ηθική, την αγάπη, την κτητικότητα. Μπορούμε να ταυτίσουμε το πώς λειτουργεί, χτίζεται και δοκιμάζεται ο γάμος του Δημήτρης και της Ανθής με την ίδια την Ελλάδα, τις συγκεκριμένες χρονικές περιόδους που αναφέρονται. Η αλληγορία είναι φανερή, κατά τη γνώμη μου.
Δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στον τρόπο που παρουσιάζονται οι ρόλοι των φύλων. Μέσω χρωμάτων, «αρωμάτων», υφών ο συγγραφέας καταφέρνει, με άρρητο τρόπο, να κάνει ξεκάθαρη αναφορά στην επιτελεστικότητα του φύλου. Ιδιοφυές.
Το «Δυο φορές Άνοιξη» είναι ένα βιβλίο για τη ζωή και τον άνθρωπο. Διαβάζοντάς το νιώθεις την καρδιά σου να υποφέρει, να φουσκώνει και μετά να διαλύεται. Με τις λέξεις του ο συγγραφέας σου την κομματιάζει, για να στην ξανακολλήσει έπειτα. Και μετά είσαι καλά.