Η E. Morris υπήρξε πολιτική ακτιβίστρια και είναι αδύνατον να μην αντιληφθείς τις αντιλήψεις και όλα όσα πρέσβευε διαβάζοντας αυτά τα δύο βιβλία!
Αυτή τη φορά,
βασική ηρωίδα του έργου της υπήρξε η Τζαμαϊκανή Κόκα, η οποία καταγράφοντας τις σκέψεις στις τόσο στις επιστολές της -στην "καλή" της λευκή κυρία-, όσο και στο προσωπικό της ημερολόγιο, μας μετέφερε όλα της τα συναισθήματα και κάθε της βίωμα, με μία αφοπλιστική αμεσότητα.
Από την αρχή μέχρι το τέλος έχουμε μία γλώσσα απλή, ρέουσα, με τις κατάλληλες επαναλήψεις• η εικόνα ξεκάθαρη,
ένα πλάσμα χωρίς μόρφωση, χωρίς λογική σκέψη, αγνό, όπως άλλωστε υπήρξαν οι λαοί που οι λευκοί εκμεταλλεύτηκαν μέχρι θανάτου.
Η αθωότητα με την οποία αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω της, ο τρόπος με τον οποίο μοιράζεται την αδικία, την πονηριά και την κακία δημιουργεί συγκίνηση, υπενθυμίζοντάς μας τη θέση των θυμάτων αλλά και τους άνισους αγώνες που έδιναν για χρόνια, έχοντας πολέμιους ακόμη και ανθρώπους που θα έπρεπε να αγωνίζονται στο πλάι τους.
Δε θέλω να πω λόγια πολλά. Τα θεωρώ περιττά.
Διαβάστε Edita Morris.