Kindergeschichte

Langsame Heimkehr-Tetralogie #3

by Peter Handke

German

Genres: Fiction, Roman, German Literature

108 pages, Paperback

First published January 1, 1981

About the author

Peter Handke (* 6. Dezember 1942 in Griffen, Kärnten) ist ein österreichischer Schriftsteller und Übersetzer.

Peter Handke is an Avant-garde Austrian novelist and playwright. His body of work has been awarded numerous literary prizes, including the Nobel Prize in Literature in 2019. He has also collaborated with German director Wim Wenders, writing the script for The Wrong Move and co-writing the screenplay for Wings of Desire.

Reviews

[Kuszma · Rating 4 out of 5]

Ha választanom kéne, hogy ebben a könyvben töltöm el az egész gyerekkorom, vagy a Twist Olivérben, akkor inkább utóbbit választanám. Nem mintha ez a könyv kirívóan kegyetlen lenne - egyszerűen riasztóan hideg, távolságtartóan elemző próza. Handke az apa-gyermek kapcsolatot minden érzelmi átéltségtől mentesen mutatja be, a csemete megfosztatik élőlény voltától, és egyszerű "körülménnyé" válik, olyasmivé, ami teljesen átstrukturálja ugyan az apa életét, de mindezt személytelenül teszi. Néha örömet vált ki, néha dühöt, megoldandó problémákat vagy elvégzendő (esetenként izgalmas) feladatokat indukál, de nem úgy, mint egy egyéniség, akihez komplex érzelmi viszony fűz minket, hanem inkább mint egy bonyolult, nehezen megfogható rendeltetésű bútordarab, amit valaki lepakolt a szoba közepére, és most nem tudjuk, mit kezdjünk vele. Tudj' Isten, ez a hozzáállás engem icipicit taszít. Attól függetlenül, hogy ami a szöveg irodalmi megformálását illeti, Handke tényleg bravúrosan teljesít.

Életkedvben túltengő kezdő apáknak remek elkedvetlenítő olvasmány.

(A Gyerektörténet amúgy a Hosszadalmas hazatérés c. tetralógia része. De ezt úgy kellett wikipédiáról lelesnem, mert a RaRe könyvtár nemes hagyományaihoz híven a kötetben erről egy büdös szót sem ejtenek.)

[Meltem Sağlam · Rating 5 out of 5]

“Keşke ben yazmış olsaydım” dediğim, okuduğum en güzel kitaplardan birisi. Çocuk sahibi olan yetişkinler başta olmak üzere, çocuklar ile ilişkili olan tüm yetişkinlerin, her cümlesini birden fazla kez okuması gerek.

“Kurtarmak mümkün mü çocukları?”, (Sf; 83).

[Hakan · Rating 2 out of 5]

Çocuğun Öyküsü, sıradışı olmayan ama ilginç temasıyla ilgimi çekmişti. Peter Handke’yi bir daha elime almayacağımı teyid eden bir kitap oldu. Zaman zaman kıvılcımlar çaksa da zorlama bir metin gibi göründü bana. İkna edici gelmedi. Sevimsiz buldum. Okurken Handke’nin iğrenç boyutlara vardırdığı aşırı milliyetçi Sırp taraftarlığını, Bosna soykırımını inkar etmesini ve tüm bunların üzerine de 2019’da Nobel edebiyat ödülü ile “şereflendirilmesi”ni (sadece bu ödül bile onu veren komitenin ne olduğu hakkında fikir vermek için yeterli) düşündüm. Bu adamın ikinci kez bir kitabını alıp okuduğum için de kendime kızdım. Ama sonra, Nazi destekçisi Knut Hamsun’un eserlerini sevdiğim aklıma geldi ve yazara değil, metne odaklanmak gerektiğini idrakla titreyip kendime döndüm. Ama dediğim gibi, esas sorunum metindi. Çeviri (Cemal Ener) iyiydi.

[Tuna Turan · Rating 4 out of 5]

Handke'nin çocuk hikayesi inanılmaz derecede yalnız, sessiz, dalgın, resim gibi, lirik, atmosferik, "kalıcı" bir şeye sahip ve orada en güçlü anlarında eşsiz, hatta bazen dilin sınırlarına ulaşıyor.

[John Hatley · Rating 4 out of 5]

I found this a very moving and, yes, philosophical, book but without being entirely too emotional or full of pathos. A father accompanies and writes about the first 10 or 11 years of his child's life. In doing so, he writes about his own growth and development in the same period of time. A great story.

[Mehmet B · Rating 4 out of 5]

Kız çocuk sahibi olan bir babanın çocuğun doğumundan on yaşına kadar düşündükleri ve çocuktan öğrendikleri üzerine kişisel anlatısı. "Çocuk, ona dışarıdaki renklere daha çok zaman ayırmayı öğreterek hoca olmayı sürdürdü; biçimlere daha dikkatli bakmayı öğreterek; böylelikle, açılıp serpilen bir eğreltiotunda, giderek pörsüyen bir yaprakta ya da bir salyangozun genişleyen halkalarında akıp giden mevsimleri -salt duygu durumlarıyla değil- daha derinden duyumsamayı öğreterek."

[Yaprak · Rating 4 out of 5]

"Ümitsizlik büyüklerde çeşitli yollarla gizlenebilirdi belki, ama bir çocukta, ne olursa olsun farkına varılıyordu; ve umutsuz bir çocuk görmek dayanılmaz bir şeydi."

[Seher Andaç · Rating 5 out of 5]

Müthiş!
Başladım ve bitti (?).
Çocuğun öyküsünün, yetişkinin öyküsüne gün gün nasıl sızılarak yayıldığını yalın, dupduru anlatmış. Üstelik dağları, sokakları, banliyöleri, trenleri ve çenesi düşük zevzek akıl kumkumalarıyla birlikte…
Ve bilmeden benim de ebeveyn öykümü de katık ederek.
C’est la vie!

[Francisca · Rating 3 out of 5]

"Lo que es bueno para ti también es bueno para mí (y viceversa)"

[Sezer Canbolat · Rating 3 out of 5]

Soyut bir kitap. Anlamak için hayal gücünüzü sonuna kadar çalıştırmanız lazım, şöyle ki kitapta ne insanların ne şehirlerin ismi geçiyor. Zaman ve mekan olgusu çok geniş. Öte yandan zaman zaman içinizde bir şeyleri uyandıran, gülümseten cümlelerle de karşılaşabilirsiniz. Benim gibi, çocuk sahibi olmanın hiç de çılgınca bir şey olmadığını düşünenlerdenseniz, olaylar hiç akmasa da bir babanın çocuğunu yetiştirirken neler hissettiğini okumaktan hiç sıkılmayacaksınız.
'' Uçak gökyüzünde şimdiden ufacık kalmış, kuzeye doğru bir yay çiziyor ve son kez bulutların arasından bir çakım olarak beliriyor; ayaklarımın altındaki taşlar, biraz önceki sağanaktan daha ıslak.''

[miyopastronot]

Kimisi akıcı bulmuş ilk sayfadan sonuna kadar kapılıp gittiğin bir nehir gibi; kimisi ise tam tersi soyutluğunun yoğunluğunda boğulmuş, ancak yarıya kadar dayanabilmiş.

Bu durumda bazısı beğendim-hayatımda okuduğum en iki kitap derken, bazısı beğenmedim-okuduğum en kötü şeydi diyor. Çocuğun Öyküsü tam olarak bu karmaşanın içinde kendinize yer bulmanız gereken bir kitap, çünkü Peter Handke böyle biri işte. Hiç olmadık zamanlarda, gelip alakasız şeyler anlatıp gidiyor.

Hem... Bi' anlatı hangi şartlar altında yorumlanabilir ki zaten?
Eğer bi' dostunuzu dinliyor gibi kaale almayacaksanız niye anlatı okuyasınız?

[James F · Rating 3 out of 5]

I was uncertain from the ambiguous title (child's story) what sort of work this would be, maybe a story written for children; actually, it meant the story of a child, but that's not actually the case either. It is the story of a father and his emotions and attitudes relative to his child. Although it is more connected than most of Handke's work (without anything resembling an actual plot), it has its share of strangeness. The two main characters are called "The Grownup" and "The Child" ("Der Erwachsene" and "Das Kind"); since the German noun for child is neuter, he uses the neuter pronoun "es" throughout and we never find out whether it is a son or a daughter. Other characters are called "The Wife", "The Friend", "The Teacher" and so forth; there are no names used in the novel. It takes place in the "Country of Origin" and the "Foreign Country", specifically a "World City"; all we are actually told is that the former is German-speaking and the latter is not. There are mentions of the Grownup's "Work" -- I assume as a writer, but it is not specified. One of the child's schools is "for a particular people (Volk)" and has "an old tradition"; I assumed it was Jewish (they don't like Germans) but that is never made explicit either. Bringing this book in connection with his diary I read recently, Das Gewicht der Welt: ein Journal, it may be about Handke himself and his daughter (referred to as A. in the diary) and the places would be Austria and Paris, but that is just a guess; the abstract generality is certainly part of his intention here. The book could be taken as much as a memoir as a novel.

He begins by telling us that the Grownup when he was young expected to have three things, a wife, a child, and a work. The novel opens with the birth of the child. The father takes on the responsibility of most of the care for the child; his wife is frequently absent for her job and they eventually separate. The book is written in the third person (with occasional lapses, designed to seem accidental, into the first person) but entirely from the internal perspective of the father. We get his reactions to his child and see the child's behavior and emotions as he percieves them. The duration of the novel is about ten years, then it simply stops without any real ending.

[Tom123 · Rating 5 out of 5]

the book of my life!

[Peter · Rating 5 out of 5]

07.11.2013 Es gibt eine Leseleben vor Proust und eines nach Proust aber ein deutschsprachiges Leseleben ohne Handke ist nachdem man Handke gelesen hat nicht mehr lesenswert. Und Aus!

[Astrid]

Zum weglesen. Ich mag es, wie Peter Handke Atmosphären beschreibt ohne, dass sich dabei viel Handlung abspielt. Zum vor-sich-hin-Fühlen...

[Dana Dincă · Rating 5 out of 5]

Loved it.
Filosophical.
I suggest reading this instead of parenting books.

[Sahiden35 · Rating 3 out of 5]

Handke, mütemadiyen mantık çerçevesinde bir çocuğun doğumundan başlayıp on yaşına kadar olan süreci anlatmış. Davranış ve tutum bazında ele alırsak kitabı nokta atışı. Fakat ben kitap boyunca duygu aradım. Neyse ki sonlara doğru onu da yansıtmış. Tek ba��ına çocuk büyüten bir babanın takdir edilesi başarısı, havlu atmayışı, mücadelesi, çocuğun taşındığı yerlere uyum süreci ve babanın desteği es geçilemez. Fakat 'yetişkin ve çocuk' yaşantısını çok geniş çerçeveden anlattığı kanaatindeyim. Yaşamsal itkisi sebebiyle çocuk zaten varolduğu çerçeveye kendini güvende hissettiği müddetçe kolay uyum sağlar.
Çevreyi dolaşmaları sırasında birlikte oyun oynamalarını bekledim, sadece yürümelerini değil. Neden oyun oynamalarını gerektiğini, oyunun sağaltıcı yanını başka bir zamana saklayayım. Sekinci bölümü ve yetişkin bireyin çocuktan öğrenmek için beklediği noktaları sevdim. Sosyolojiyle ilgilenen okurların ilgisini çekebileceğini düşünüyorum.

[منيرة المهندي. · Rating 4 out of 5]

رواية بديعة، زادتها الترجمة جمالًا وبهاءً.

[kübra terzi · Rating 5 out of 5]

Bazı kitaplar az sayfa olmasına rağmen bitmez bu da onlardan. Kötü olduğu için değil, anlatılan karakterlerin yerinde siz olduğunuz için. Yavaş yavaş, çok soyut, çok içten. Değişen insan hayatı; "çocuk" ile değişen bir insanın hayatı. Gerçeğin içinde iki yetişkin ve bir çocuk. İsimlerin ve cinsiyetin hiçbir önemi yok bu kitapta.

[Andromachi · Rating 4 out of 5]

Bare as the soul

[Klaus Mattes · Rating 4 out of 5]

Ganz tief zurück in den sechziger oder gar fünfziger Jahren muss ein damals noch blutjunger Peter Handke sich erhoben, ein wenig am eng anliegenden Pullunder gezupft, die tropfenglasige Brille einen Zentimeter hinauf geschoben haben, dann aber sehr entschieden gerufen: „Nein, es stimmt nicht, dass es kein Dichtertum von der Art des René Maria Rilke nunmehr geben kann! Das Suchen und Dichten der einsamen Wanderer, zerbrechlich, feinfühlig romantische Sprachinnigkeit, luzide Traumverlorenheit, es den Damen zu Füßen legen. Es ist einfach nicht so, wenn ihr das auch glauben mögt, denn schaut nur einmal her, es gibt mich.“

So weist er nun auch mit diesem Buch wieder einmal auf sein fühlendes Ich, indem er in Er-Form vom unzeitgemäßen Menschen berichtet, welcher von jedem Leser gar nicht anders als als Peter Handke erkannt werden kann. Eine Kindergeschichte, etwa im Bichsel'schen Sinne, ist es nicht und sie erzählt auch nicht die Geschichten von einem einzelnen Kind. Nämlich von Peter Handkes Tochter aus seiner aufgetrennten, noch lange nicht geschiedenen Ehe mit einer Theaterschauspielerin. Eher handelt es sich ums Skizzieren des romantischen Dichters und Tochtervater Handke ist als Rilke mit von der Partie. Erst noch in Kronberg am Taunusrand bei Frankfurt, dann in einem sehr ruhigen Vorort von Paris, hatte der Dichter gelebt und aus seinem Kind fürs Buch („Die linkshändige Frau“) einen Jungen gemacht. Dieses Mal ist er zurück in seinen Heimatland Österreich, wohnt in einem Vorort von Salzburg, hat das Kind, das in Wahrheit immer eine Tochter war, bei der Mutter gelassen. Er blickt mit dem neuen Buch so schräg und quer über die gesamten ersten neun Jahre seines Kindes drüber und lässt außerdem durchklingen, dass es eine Depression hinter sich habe.

Man kann nicht sagen, das Buch wäre nach seinem Erscheinen freundlich aufgenommen worden. Er galt nun als voll verspult, abgeschwebt, irrelevant, selbstverliebt, geradezu beknackt. Was Peter Handke nicht davon abbrachte, es immer weiter in dieser Art zu machen. Selbst wenn er für einen Viertelpfünder mit Western-Sauce bei McDonald’s in der Schlange wartet, sehen wir ihn in die weite Ewigkeit hinüber schauen und sich was säuseln. Ich las solche Bücher, weil sie einem im Secondhandladen von der Diakonie nahezu geschenkt wurden und auffallend kurz und groß gedruckt waren, was mir entgegenkam. Und jedes Mal, wenn ich diesen weggetretenen Quark las, kam irgendwann der Moment, wo ich dachte, au weia, das ist doch sehr groß, du kannst 100 Jahre leben, aber so was kannst du nie.

Im Gedächtnis wird sogar die Periode, da Mann und Frau noch allein lebten, zur Zeit vor dem Kind: die Vorstellung von ihnen beiden entspricht einem Bild des Malers, das einen jungen Menschen zeigt, der mit gesenktem Kopf an einem Meeresufer steht, wie warnend die Hände in die Hüften gestützt, hinter ihm nichts als ein leerer Himmelsraum, an den gewinkelten Armen aber mit deutlichen Wirbeln und Strahlen gezeichnet, die ein Betrachter mit den geflügelten Geistern verglich, von denen in einer früheren Kunst die Hauptgestalten umschwebt würden: - und so sah der Mann später einmal auch ein Photo von sich und der Frau, als sei die leere Luft zwischen ihnen schon von dem Ungeborenen beflügelt.

[Konstantin Petry · Rating 4 out of 5]

Diese Erzählung Handkes aus dem Jahre 1980, die direkt auf die Abfassung der "Lehre der Sainte-Victoire" folgte, erzählt die Geschichte einer Vater-Tochter-Beziehung vom ersten bis zum achten Lebensjahr des Kindes. Sie wird hauptsächlich aus der Perspektive des Erwachsenen beschrieben, dessen Leben durch die Vaterschaft verändert wird. Sein zuvor rastloser Lebensstil hört genauso auf wie die Beziehung zur Kindesmutter, mit der er jedoch das Kind recht einträchtig erzieht. Das Besondere dabei ist, dass das Kind bilingual aufwächst, schließlich zieht er mit ihr nach Paris und schickt sie dort auf die Schule. Die Tochter erlebt dabei Mobbing und ähnliche Dinge, die den Vater sorgen lassen.

Im Vergleich zur "Lehre der Sainte-Victoire" ist die "Kindergeschichte" ein sehr konventionelles Buch, welches im Ton und Thematik an "Die linkshändige Frau" erinnert. Allerdings fehlt ihr im Vergleich zu dieser etwas Kraft. Trotz allem habe ich diese Erzählung einer meiner schwierigen Lieblingsautoren sehr gerne gelesen.

[Zeynep Selvi · Rating 5 out of 5]

2019 yılında satın aldığım bu kitabı, satın aldıktan 4 yıl sonra okudum. Yeni doğum yapmış bir anne olarak... Çok doğru bir zamanda okuduğumu düşünüyorum.

Kitap bir "yetişkin"in "baba" olduktan sonraki yaşamını anlatıyor. Çocuk yetiştirmenin eşsiz bir deneyim oluşu çok ince detaylarla okura anlatılmış. Kıskanmamak elde değil. Zaman zaman kendimi 'şuan anne olmak üzerine bir kitap yazsaydım, sanırım bu kitaba çok benzerdi' diye düşünürken buldum.

Çocuk sahibi olmayan birisi bu kitaptan bu kadar keyif alır mı? Çok sanmam...
Hamilelik sürecinde okunmasını da pek tavsiye etmem :) Zira çocuk yetiştirmeye dair bazı detaylar, kitapta dile getirilen bazı duygular sizin için biraz rahatsız edici olabilir :)

Çeviri, iyi bir çeviri miydi? Bence pek sayılmaz. Zaman zaman yoruldum. Tabi belki Peter Handke'nin üslubu da böyledir, bilemiyorum..

[Hülya · Rating 3 out of 5]

Yeni yılda farklı türlerde okumalar yapacağım diye düşünmüştüm ve elim ilk olarak anlatı türünde olan Çocuğun Öyküsü’ne gitti.
Bir baba çocuğunun doğumundan on yaşına kadar olan sürede kendi yaşadıklarını,hislerini ele alıyor.konusu çok farklı, sıra dışı degil ama anlatımı farklı.
Doksan sayfalık kitap Kolay bir okuma sağlamıyor ; bazı cümleleri iki defa okuduğum oldu.sarsıcı cümleler de var ama yoruldum okurken bu belki de konusundan dolayı böyle oldu…ama kapağını en sevdiğim kitaplardan biri olduğunu söylemeden geçemeyecegım

[Milan Kovačević · Rating 5 out of 5]

Das ist das erste mal, das ich ein Buch von Peter Handke gelesen habe. Es wirkt sehr schwer fuer mich am Begann, doch finde ich seines Buich sehr interessant, obwohl ich einige Worte von dem Buch verstehen ich nicht koennte. Bezüglich des Buches und seine Theme, finde ich sehr interessant, und empfehle ich jeden zu lesen.

[Tania Visvardi · Rating 3 out of 5]

Η χρήση της γλώσσας (ακόμα και μέσα από το φίλτρο της μετάφρασης), η πυκνότητα των νοημάτων και οι μεγάλες και περιεκτικές προτάσεις ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Ο συγγραφέας είναι αριστοτεχνικός χρήστης των γλωσσικών εργαλείων. Η ιστορία, κατά τη γνώμη μου, είναι που αποδεικνύεται κάπως κατώτερη των προσδοκιών

[Cemre Soysal · Rating 2 out of 5]

Olmadı, devam edemedim. Metindeki soyutluk her zaman beni içine çeker ama bu kitapta her şey havada kaldı, koptu gitti. Sanki cümlelerin arasındaki şifreyi çözerseniz anlayabileceksiniz gibi. Bazen böyle oluyor, kitapla uyuşamıyoruz. Devam etmek için ısrar etmeyeceğim.

[Mehtap Morkoç · Rating 5 out of 5]

O paragraf kadar cümleleri okurken keşke orjinal dilinde okuyabilseydim dedim. İnanılmaz bir anlatım dili, çok çok iyi. Handke’nin diğer kitapları gibi yalın bir konunun çevresinde kişilerin değişimlerine ilerliyor.

[Herbert Sikovc · Rating 5 out of 5]

Eines der besten Handke Bücher! Gerade auch für Jungeltern irgendwie besonders berührend! Handke hat ja durchaus sehr viel recht abstraktes geschrieben - dies hier ist so schön klar und hat trotzdem diese wunderbare Sprache!
Klare Empfehlung!

[michal k-c · Rating 4 out of 5]

chaque jour avec un enfant est comme un exercice de défamiliarisation. il y a plein de livres qui intellectualisent la maternité — peu d'écrivains font la même chose pour la paternité! au moins nous aurons toujours du knausgaard...