Dorian is achttien en heeft een onbezorgd leventje. Hij is dol op Alisha, zijn vriendin, en op de ruige natuur van Middleton Island, een klein desolaat eiland voor de kust van Alaska waar zijn vader werkt. Op een dag vindt hij er een aangespoelde voetbal, waar Japanse tekens op staan. Dorian is ervan overtuigd dat de bal te maken heeft met de tsunami die in 2011 de kust van Japan verwoestte. Vanaf dan neemt de bal zijn leven over. Dorian moet en zal de eigenaar vinden en hem de bal terugbezorgen. Samen met Alisha reist hij naar Japan. Ze zien er met eigen ogen welke diepe littekens de tsunami in het landschap en in het leven van de mensen achterliet. Terwijl Dorian de eigenaar van de intrigerende bal leert kennen en zowel hun levens als het heden en verleden door elkaar vloeien, maak je als lezer kennis met het dagelijkse leven in Japan en met de heropbouw na de tsunami in 2011. Maar ook de kracht van de allesoverheersende liefde laat zich voelen. Een kracht die zelfs de dood weet te overstijgen.
Het is een traditie geworden, elk jaar koop ik op de boekenbeurs in Antwerpen, het nieuwste boek van Gerda Van Erkel. Ik heb haar boeken altijd graag gelezen, ook al zijn het jeugdboeken. Zeker de boeken die zich in België afspelen want daar kon ik mij nog meer in inleven. De laatste tijd spelen de verhalen zich in het buitenland af en ik denk dat het daardoor is dat het verhaal mij minder kan boeien. Dit verhaal heeft mij eigenlijk nooit helemaal mee gekregen. Het was een mysterieus en verwarrend verhaal vond ik maar ik kan er niet te veel over kwijt want dan verklap ik al te veel voor mensen die het boek wel nog willen lezen.
'Doodgraag' lees ik doodgraag nog een keer. En ik lees boeken vrijwel nooit een tweede keer. Maar waarom zou ik dan juist 'Doodgraag' nog een keer willen lezen? Omdat het verhaal voor mij zo vlug ging, en zo intens was, dat ik niet kon stoppen met lezen en ik ineens op de laatste pagina was. Net na een(voor mij) verrassende wending. Heel frustrerend. Mooi. En vooral: knap geschreven.