Tussen mes en keel

by Geerten Meijsing

Dutch

Genres: Fiction

398 pages, Paperback

First published January 1, 1997

Reviews

[Ianthe · Rating 5 out of 5]

Één van de beste boeken die ik tot nu toe heb gelezen: De hoofdpersoon Erik Provenier pendelt tussen extreem zwaarmoedig en manisch/obsessief, of 'hemel en hel' zoals hij het zelf beschrijft. Na vele diepe dalen weet hij het leven dragelijk te maken door zijn obsessies aan de kant te zetten en te hoog gegrepen idealen op te geven. Hij haalt voldoening en troost uit de vergankelijkheid van het bestaan.

Het is geen feel-good boek aangezien de hoofdpersoon in feite zijn dromen opgeeft om het dagelijks bestaan aan te kunnen. Ik beschouw het echter wel als een literaire afspiegeling van de realiteit. De gebeurtenissen zijn waarschijnlijk (hopelijk) overdreven maar de heftigheid is naar mijn mening wel een correct afspiegeling van het proces dat iemand doorloopt voordat deze tot dezelfde conclusie komt als de hoofdpersoon: Het leven is betekenisloos, de werkelijkheid is toevallig en daardoor wreed.

[Hilde · Rating 5 out of 5]

very good description of a depressed person. The book wants you to go on reading untill the end.

[Bram De longhi · Rating 3 out of 5]

51. Universiteitsdocenten en mensen in de horeca hadden het grootste aanbod. 139. Gekleurd door onze christelijke ethiek dachten wij bij deugden nog steeds aan trouw, rechtvaardigheid, kuisheid, loyaliteit, en naastenliefde, maar die begrippen waren uitgehold. De werkelijke deugden van onze tijd hadden nog geen ethisch apparaat gevonden, maar moesten eerder gezocht worden in succes, snelheid, efficiëntie, assertiviteit (ongeveer het tegengestelde van naastenliefde) en de Italiaanse keuken. 140. Maar Robert Burton hield met de mogelijkheid rekening dat de zelfmoordenaar in de korte tijdspanne tussen mes en keel, tussen de brug en de beek nog berouw van zijn daad kon hebben gehad en clementie verdiende. 262. Een glimlach van het keukenhulpje of een woord van de zwabberaar kwam op mij menselijker over dan de spaarzaam vergunde, vaak niet nagekomen, onpersoonlijke en stipt binnen de vijf minuten afgewerkte gesprekjes met de behandelend arts. 291. Er blijven slechts twee wegen open: ofwel geheel tot kindsheid vervallen, of zelfmoord plegen. 312. Die gang duurde een eeuwigheid, hij was een kilometer lang. Duizend meter toenemend verlies. 327. Bovendien waren manisch-depressieve patiënten - als je ze zo wou noemen - van een perfecte urbaniteit. Hoffelijk als geen ander konden ze zijn. Wellevendheid stond bij ons hoog in het vaandel. Krenkbaarheid, of noem het lichtgeraaktheid, was daarvan de keerzijde. 404. maar de vierde was duidelijk op mij van toepassing. Het verschijnsel heette in het Engels merging. Het gezin werd in die situatie zodanig als een eenheid gevoeld en gepresenteerd, dat men er helemaal door werd opgeslokt en ingekapseld. Right or Wrong - my family. Zo was het bij ons wel geweest. Hecht, aaneengesloten, anders dan de anderen en te goed voor de rest.

[J · Rating 3 out of 5]

Zo rond pagina 348 gestopt met lezen, soms mooi.