Ponura żniwiarka i przędzarz gwiazd

Szamanka od umarlaków #2.1

by Martyna Raduchowska

Gdzie szamanka i łowca, tam nici z losu. Bo żeby nić przetrwała, należy jej strzec, a przecież żadne z nich nie potrafi tkać. Ona jest żniwiarką – tą, która przecina, on zaś jest przędzarzem – tym, który snuje. Tymczasem jest istotna różnica między trzymaniem się na uwięzi a zbudowaniem więzi. Pierwsza pęknie z hukiem przy byle okazji. Drugiej niegroźna nawet apokalipsa.
Jeden dzień.
Jedna noc.
Jeden kęs jabłka pełnego snów.
Czy tyle wystarczy, aby szamanka i łowca ocalili swą nić? Oby. Bo tylko w ten sposób mogą ocalić świat.

Opowiadanie zostało opublikowane w wydaniu II (2025) „Fałszywego Pieśniarza”.

Genres: Fantasy, Audiobook, Urban Fantasy

198 pages, ebook

First published May 7, 2025

About the author

Rocznik 87. Wrocławianka całym sercem i duszą. Z charakteru wredna i pyskata wiedźma, pełna optymizmu pesymistka, ambitny leniuch, pogodna maruda, zagorzała domatorka na obczyźnie, słowem, posiadaczka niepowtarzalnego zestawu cech, który gwarantuje, że cokolwiek by się nie działo, zawsze znajdzie się powód do narzekania – jej ulubionego zajęcia. Cierpi na chorobliwy nadmiar pomysłów oraz chroniczny brak wolnego czasu.

Ukończyła studia na Uniwersytecie Walijskim i przez najbliższy rok będzie zgłębiać tajniki psychologii rozwojowej na uniwersytecie w York. Z wykształcenia psycholog i kryminolog, z zamiłowania pisarka.

Zadebiutowała Całą prawdą o PPM (antologia Kochali się, że strach, Fabryka Słów, 2007), a o jej przyprawionych szczyptą magii i odrobiną niesamowitości walijskich doświadczeniach można czytać w opowiadaniu Shade (antologia Nawiedziny, Fabryka Słów, 2009). Pisać zaczęła gdzieś w okolicach dwunastego roku życia, przestać natomiast – ku udręce niektórych - nie zamierza nigdy.

Reviews

[Zena]

Bolało. Rozczarowanie zawsze boli. Takie to było lichutkie, że aż nie dowierzałam i słuchałam dalej licząc, że to jakiś przydługi wstęp i zaraz coś się zacznie dziać. Nie zaczęło. 4/5 to sam opis relacji między Szamanką a Łowcą (oraz ich dołującej przeszłości). Końcówka to być może "nić", której będzie mogła się autorka uczepić, by snuć coś więcej.

[kam]

Strasznie sentymentalne, ale kocham.

[Bluue]

Przez pierwsze 40 stron chichotałam do książki co drugą stronę. A potem zrobiło się smutno, przygnębiająco i poważnie. Na koniec show skradła Joanna z przepowiedniami tak szalonymi, że się ostatnie debaty prezydenckie chowają 😂 To było cudowne!

[Sandra || Tabibito no hon]

Początek genialny, humor na najwyższym poziomie, później było nadal fajnie, ale bardzo... Jakby to powiedzieć... Przedłużone?xD Miałam wrażenie, że często lejemy wodę i można było to skończyć DUŻO szybciej. Przez co takie lekkie meh, ale ogólnie naprawdę fajne ;) 6.5/10

[Wiktoria]

3.75⭐️

[zakurzona]

„Ty bez niczyjej pomocy, wbrew wszystkim i wszystkiemu, stałaś się osobą, do której młodsza wersja ciebie przybiegłaby po pomoc. A to chyba najpotężniejszy rodzaj magii, jaki w ogóle istnieje.”

[Paulina]

Cał­kiem oczy­wi­sta, zu­peł­nie na­tu­ral­na w ta­kiej sy­tu­acji myśl po­ja­wi­ła się u oboj­ga w tej samej se­kun­dzie. Jak mo­gła­by nie? Po takim dniu. Po ta­kiej nocy. Po tylu wiel­kich smut­kach i ma­łych ra­do­ściach, tylu trud­nych sło­wach i szcze­rych wy­zna­niach. Nie spę­dzi­li razem nawet jed­nej doby, a mieli wra­że­nie, jakby po­wró­ci­li wła­śnie z da­le­kiej po­dró­ży – po czę­ści wciąż sa­mot­nej, a jed­no­cze­śnie wspól­nej – i mieli się teraz i że­gnać, i witać. Do tego zaś po­ca­łu­nek nada­wał się ide­al­nie. Gdyby tylko byli go­to­wi na to, co potem. A prze­cież nie byli wcale. I jesz­cze długo nie będą, wie­dzie­li o tym oboje. Ta­kie­go ba­ga­żu traum, ta­kie­go ła­dun­ku na­krę­ca­ją­cych się wza­jem­nie lęków i wąt­pli­wo­ści ich świe­żo sca­lo­na nić nie miała szans wy­trzy­mać. Nie teraz. Może kie­dyś. Po­trzeb­ny był czas. I wiele, wiele wy­bo­rów, od któ­rych za­le­ża­ło, czy ten ich ule­czy, czy po­ka­le­czy.

[Natalia]

mam bardzo mieszane odczucia - z jednej strony bardzo podobało mi się skupienie na relacji Idy i Kruchego, ale z drugiej miałam dosyć melodramatyzmu .. nie spodobał mi się totalnie wątek przepowiedni Joanny, do tego strasznie przyspieszony, więc tym bardziej uważam że mogło go zupełnie nie być.
#kocham kruchego

[Martini_tnt]

Dobre. Fajny dodatek.

[Stocznia]

Aśka w formieXD

[Notteviddia]

3,5/5
Ta część z traumą? Banger!
Ta część z telenowelą? ...

[Vjeverica]

Uwielbiam tę dodatki do serii, są taka odskocznia od tego wszystkiego. Zwłaszcza że ta... no powiedzmy, że związek Idy i Kruchego może jednak się ziści? Mam taką nadzieję.
ale widać tak duża zmiene w Idzie, poznajemy tyle informacji i Kruchym. naprawdę zakochałam się w tych postaciach.

[Olga]

Chyba mi się najbardziej podobało z tych nowych opowiadań. Chociaż wszystkie trzy są super. Mam nadzieję, że autorka coś jeszcze nowego napisze o Idzie i Kruchym. Jest potencjał.

[Ada Kempka]

Nie ma tutaj tej wersji, ale czytałam ebooka i była super.

[Katriona]

3,5

[Paulina Safin]

Uwielbiam!

[forgottencupofcoffee]

kruchy, aniele mój

[Martyna Brylska]

lubię bardzo ☺️, ale widać tez ze te krótkie opowiadania są napisane później, autorka ma wieksze doświadczenie i to się czuje czytając ale jest to na plus, czekam z utęsknieniem na dalsze losy

[Patrycja]

2,5⭐

[Magda Magick]

2,5

[Karolina]

Matko kochana, jak ta kobieta cudnie operuje słowem ❤️❤️❤️

[Amelia Gęś Desput]

Zbędny jest tu motyw przeznaczenia, uważam, że psuje relacje jaką stworzyła autorka.