Σεπτέµβριος 1925, µεσοπόλεµος. Κυνηγηµένη από χωροφύλακες, η συµµορία ληστών του Μάρκου Μπόµποτα, από τις τελευταίες που έχουν αποµείνει, βρίσκει καταφύγιο στο µοναστήρι της Παναγίας Πελεκητής. Μετά από αψιµαχία µε τον ηγούµενο υποχωρεί προς τα ορεινά Άγραφα για να γλιτώσει. Στο ταξίδι αυτό προς τη λύτρωση οι ληστές σπέρνουν αλόγιστα τον θάνατο. Παράλληλα τους καταδιώκει και το Τάγµα Κυνηγών που έχει ορίσει η κυβέρνηση Πάγκαλου για την πάταξη της ληστοκρατίας, το οποίο κυρίως πλιατσικολογεί και εκφοβίζει τα γύρω χωριά. Ο νέος νόµος που προβλέπει ότι κάθε ληστής που παραδίδει κεφάλι ληστή αποκτά αµνηστία περιπλέκει δραµατικά τις καταστάσεις.
Το ίδιο διάστηµα ένα σαρακατσάνικο τσελιγκάτο ακολουθεί αντίθετη πορεία, και από τα ορεινά Άγραφα κατεβαίνει προς τον κάµπο να ξεχειµωνιάσει, εκδιωγµένο από τους τσιφλικάδες που θεωρούν ότι οι νοµάδες καταπατούν τη γη τους. Στο δικό τους ταξίδι προς τη λύτρωση αντιλαµβάνονται ότι οι παλιοί σύµµαχοι έχουν γίνει πλέον εχθροί.
Η συνάντηση των ληστών µε το τσελιγκάτο θα αλλάξει τη ζωή όλων και θα τους υποχρεώσει να αντιµετωπίσουν την κοινή τους µοίρα: απόβλητοι, στο περιθώριο µιας κοινωνίας που πλέον δεν τους έχει ανάγκη.
Με φόντο τη χιονισµένη Καράβα και έναν κόσµο ξεχασµένο προ πολλού, ο Γιάννης Μόσχος στήνει ένα περιπετειώδες µυθιστόρηµα που το διαβάζουµε µε κοµµένη την ανάσα από την πρώτη σελίδα ως την τελευταία.
Ο Γιάννης Μόσχος (γεν. 1982) μεγάλωσε στη Γάβριανη του νομού Μαγνησίας. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στη Θεσσαλονίκη. Μένει στην Αθήνα. Γράφει στίχους και ιστορίες. Το 2019 εκδόθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Τοκορόρο, το οποίο συμπεριλήφθηκε στη μικρή λίστα βραβείων του περιοδικού Αναγνώστης, στην κατηγορία «Πρωτοεμφανιζόμενοι πεζογράφοι». Το 2021 εκδόθηκε από τις εκδόσεις Τόπος το δεύτερο μυθιστόρημά "Και οι τέσσερις ήταν απαίσιοι". Το 2025 εκδόθηκε το μυθιστόρημα "Αμνοί και λέοντες" Διάφορα διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογές. Δημιουργός του podcast "Crime Fiction Explained" όπου συζητά με ειδικούς του είδους θεωρητικά θέματα αστυνομικής λογοτεχνίας. Είναι μέλος της ΕΛΣΑΛ (Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας) και έχει διατελέσει Πρόεδρος και Γραμματέας της.
Μια διεισδυτική ματιά στην ψυχολογία των ηρώων της υπαίθρου, μιας εποχής που έχει παρέλθει από καιρό και μία ελεγεία στην αέναη μάχη του ανθρώπου με τη μοίρα του και την ανάγκη για λύτρωση. Η ατμόσφαιρα και η γλώσσα της εποχής αποδίδονται με την ωμότητα και την ειλικρίνειά τους, χωρίς φολκλορισμούς και ωραιοποιήσεις.
Θα ήθελα να μοιραστώ έναν αυθόρμητο συνειρμό που μου γεννήθηκε καθώς διάβαζα το βιβλίο. Η σκηνή που ο δημοσιογράφος Μάνθος Πέππας επιστρέφει στο σπίτι του στην Καρυά και πέφτει πάνω στον ληστή Γκαντάνη ίσως αποτελεί μια παιγνιώδη παράφραση της πραγματικής ιστορίας του "φωτογράφου των Τρικάλων" Αθανάσιου Μάνθου, στον οποίον το 1923 ο επικυρηγμένος Θωμάς Γκαντάρας ζήτησε να φωτογραφηθεί με τη συμμορία του για τελευταία φορά. Το περιστατικό αυτό αποδόθηκε και στο τραγούδι "Α. Μάνθος" του Θανάση Παπακωνσταντίνου.
Πότε δεν είναι ευχάριστο να έρχεσαι μπροστά στην σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, όμως ο Γιάννης Μόσχος δεν δείχνει να φοβάται αυτή την πρόκληση, γράφοντας το καλύτερο βιβλίο του μέχρι στιγμής. Οι "Αμνοί και Λέοντες" είναι ένα πραγματικά ξεχωριστό βιβλίο σε σχέση με το σύνολο της αστυνομικής λογοτεχνίας στην οποία μπαίνει (με πιο υβριδικό τρόπο). Συνδυάζοντας στοιχεία από τον "Ματωμένο Μεσημβρινό" του Κόρμακ ΜακΚάρθι και την "Άγρια Συμμορία" του Πέκινπα, το βιβλίο είναι από τα πλέον ξεχωριστά σύγχρονα περιπετειώδη μυθιστορήματα, ξεχωρίζοντας για την ποιότητα και το βάθος του, αφήνοντας πίσω κάθε ρομαντισμό και ραντίζοντας το χιόνι με αίμα.
Αριστούργημα,ότι καλύτερο έχω διαβάσει από Έλληνα συγγραφέα τα τελευταία πέντε χρόνια.Τσιφλικάδες,κλέφτες,τσελιγκάδες,τα Άγραφα,μαγικό γλωσσικό ιδίωμα,τέλειο.Σε πιάνει από το λαιμό και δε σ’αφήνει.
ένας συγγραφέαςς που καταφέρνει κάθε φορά να γράφει ένα διαφορετικό βιβλίο είναι εκ των πραγμάτων αξιοθαύμαστος. μία ληστρική περιπέτεια με πολλή δράση και σωστά δομημένους χαρακτήρες με την σωστή τοποθέτηση στην εποχή που περιγράφεται. Ενα διαφορετικό βιβλίο όχι για να περάσεις την ώρα σου αλλά για να διαβάσεις λογοτεχνία
Πολύ καλό, ευκολοδιαβαστο, μυθιστόρημα, που ανατρέχει στην περίοδο τους τέλους της ληστοκρατιας και των μεγάλων τσελιγκατων στην αγροτική Ελλάδα του μεσοπολέμου. Με κινηματογραφική ματιά -σαν να παρακολουθείς ένα γουέστερν του Πεκινπα- ο συγγραφέας περιγράφει τη σκληρή ζωή των αγροτών και των κτηνοτρόφων, τη σύνδεσή τους με τη φύση και τα ζώα, την αγριάδα και την σκληρότητα των ανθρώπων και της εξουσίας, που τους επιβάλλεται με φωτιά και με μαχαίρι. Οι ληστές, αρχικά σαν λαϊκοί ήρωες, που μοιράζουν στους φτωχούς τα κλεμμένα από τους τσιφλικάδες και στη συνέχεια, κυνηγημένοι από αποσπάσματα κυνηγών κεφαλών-χωροφυλάκων, μπαίνουν στα χωριά και πλιατσικολογουν, ανεβαίνουν όλο πιο ψηλά για να γλυτώσουν. Οι τσελιγκαδες, διωγμένοι από τους μεγαλοτσιφλικαδες, κατεβάζουν τα ζώα και τις οικογένειές τους στα χαμηλά, για να επιβιώσουν. Οι αντίθετες πορείες συναντώνται εκεί που οι κοινωνικές αλλαγές σημαδεύουν τις ζωές με αγριότητα. Ωστόσο, η ανθρωπιά και η συγκίνηση κρύβεται πίσω από σπάνιες περιγραφές, που μένουν στη θύμηση του αναγνώστη.
Εξαιρετική περιπέτεια στα ελληνικά βουνά, με λήσταρχους, τσιφλικάδες και αποσπάσματα χωροφυλακής. Πέρα από την περιπέτεια και την πλοκή υπάρχει πολλή δουλειά από πίσω στην ψυχολογία των ηρώων και στο χτίσιμο των χαρακτήρων. Σύγχρονες αφηγηματικές τεχνικές, αγωνία και μια ιστορία που διαβάζεται απνευστί. Οι ιστορίες μέσα στο βιβλίο πολύ ενδιαφέρουσες, η γλώσσα εξαιρετική, όπως πρέπει για μαι τέτοια ιστορία. Ένα βιβλίο που θα μνημονεύεται μετά από καιρό ως πρόδρομος άλλων παρόμοιων ή ως αναβίωση των ληστρικών μυθιστορημάτων. Συστήνεται ανεπιφύλακτα
Όχι ότι περίμενα αυτό το βιβλίο για να το διαπιστώσω, αλλά ο Γιάννης Μόσχος αποδεικνύει ότι δικαίως αποτελεί έναν από τις σπουδαιότερους νέους συγγραφείς της αστυνομικής/crime λογοτεχνίας.
Ήταν ένα καταπληκτικό βιβλίο. Με σοβαρή έρευνα, αληθοφανείς διαλόγους και χαρακτήρες, συναισθηματικό χωρίς μελοδραματισμούς, με σκηνές βίας στηριγμένες στην αλήθεια του παρελθόντος. Η γλώσσα και η διάλεκτος ήταν εξαιρετική, μουη θύμισε τα παιδικά μου χρόνια. 5*