What do you think?
Rate this book
Sidderingen
Zonder zijn medicamenten vertrekt kersverse weduwnaar en hartpatiënt Holm naar een dorp in den vreemde. Daar neemt hij zijn intrek in een eeuwenoud, gemeubileerd pand en wacht hij geduldig op de dood. Zijn stervenswens krijgt echter te maken met even raadselachtige als omineuze gebeurtenissen, die Holms vastberadenheid steeds meer ondermijnen.
De weg naar het einde blijkt bezaaid met vele valkuilen.
Sidderingen is een tragikomische roman over het verval van de glorie en de glorie van het verval.
De weg naar het einde blijkt bezaaid met vele valkuilen.
Sidderingen is een tragikomische roman over het verval van de glorie en de glorie van het verval.
172 pages, Paperback
Published March 1, 2025
1 person is currently reading
6 people want to read
About the author
Peter Drehmanns
23 books5 followersGeboren in Roermond (Nederland) op 22 september 1960.
Drehmanns studeerde Italiaans en Literatuurwetenschap aan de Universiteit van Utrecht en woonde daarna een tijdlang in Italië. Tussen 1992 en 2000 schreef hij recensies over Italiaanse literatuur in Vrij Nederland. Van 2000 tot 2007 besprak hij buitenlandse (met name Italiaanse) literatuur voor NRC Handelsblad. In 1999 debuteerde hij als schrijver met de roman De blindganger. Vanaf dat jaar publiceerde hij in gestaag tempo literair werk bij verschillende uitgeverijen. Voor zijn gehele oeuvre won hij de Halewijnprijs 2015. Zijn roman Altijd maar begraven werd in het Duits vertaald, de roman De begeleider in het Italiaans.
Als dichter begon Drehmanns zich vanaf 2008 te profileren, hetgeen tot nu toe leidde tot vier dichtbundels en publicaties in literaire tijdschriften als Passionate, De Revisor, DW B, Het Liegend Konijn, Tirade en Poëziekrant. Sinds 2012 maakt Drehmanns ook deel uit van het Utrechts stadsdichtersgilde.
Van een aantal van zijn prozaminiaturen en gedichten heeft Drehmanns korte films gemaakt, waarvan enkele op het Crossing Border Festival werden vertoond.
Drehmanns' werk wordt gekenmerkt door een ironische kijk op het leven en een uitbundige stijl. Zijn romans zijn studies naar de wankelmoedigheid van de mens en beschrijven veelal tragikomische zoektochten van antihelden.
Peter Drehmanns is getrouwd met de schrijfster Maan Leo.
Drehmanns studeerde Italiaans en Literatuurwetenschap aan de Universiteit van Utrecht en woonde daarna een tijdlang in Italië. Tussen 1992 en 2000 schreef hij recensies over Italiaanse literatuur in Vrij Nederland. Van 2000 tot 2007 besprak hij buitenlandse (met name Italiaanse) literatuur voor NRC Handelsblad. In 1999 debuteerde hij als schrijver met de roman De blindganger. Vanaf dat jaar publiceerde hij in gestaag tempo literair werk bij verschillende uitgeverijen. Voor zijn gehele oeuvre won hij de Halewijnprijs 2015. Zijn roman Altijd maar begraven werd in het Duits vertaald, de roman De begeleider in het Italiaans.
Als dichter begon Drehmanns zich vanaf 2008 te profileren, hetgeen tot nu toe leidde tot vier dichtbundels en publicaties in literaire tijdschriften als Passionate, De Revisor, DW B, Het Liegend Konijn, Tirade en Poëziekrant. Sinds 2012 maakt Drehmanns ook deel uit van het Utrechts stadsdichtersgilde.
Van een aantal van zijn prozaminiaturen en gedichten heeft Drehmanns korte films gemaakt, waarvan enkele op het Crossing Border Festival werden vertoond.
Drehmanns' werk wordt gekenmerkt door een ironische kijk op het leven en een uitbundige stijl. Zijn romans zijn studies naar de wankelmoedigheid van de mens en beschrijven veelal tragikomische zoektochten van antihelden.
Peter Drehmanns is getrouwd met de schrijfster Maan Leo.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
April 29, 2025
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
"Intrigerende en gelaagde vertelling die op knappe wijze grenzen tussen komedie en tragedie verkent"
Zonder zijn medicamenten vertrekt de Italiaanse kersverse weduwnaar en hartpatiënt Holm naar een afgelegen dorp in den vreemde. Daar neemt hij zijn intrek in een eeuwenoud, gemeubileerd pand en wacht hij geduldig op de dood. Het pand was oorspronkelijk van de moorddadige aristocraat en componist Carlo Gesualdo.
Zijn stervenswens krijgt echter te maken met even raadselachtige als sinistere gebeurtenissen, die Holms vastberadenheid steeds meer ondermijnen. De weg naar het einde blijkt bezaaid met vele valkuilen.
Het blijkt al snel dat zijn aanvankelijke wens eerder een bron van humor is dan een serene realiteit.
Drehmanns schetst met een scherp oog voor detail een kleurrijk palet aan zonderlinge dorpsfiguren die Holms pogingen tot afzondering op onbedoelde wijze saboteren. De vrachtwagenmagnaat, de vastgoedstyliste, de dorpsgek en de twee bemoeizuchtige buurvrouwen vormen een levendig, soms karikaturaal, maar altijd herkenbare microkosmos. We mogen ook de dorpshistoricus niet vergeten.
Het dorp, hoewel ogenschijnlijk uitgestorven, bruist van onuitgesproken verhalen en een dynamiek waarin roddels en kleine incidenten uitgroeien tot lokale legendes. Drehmanns bevestigt dit cliché op geestige wijze, maar toont tegelijkertijd hoe juist deze beklemmende, theatrale sfeer Holm paradoxaal genoeg een zekere houvast biedt. Het ritme van het dorpsleven, hoe oppervlakkig ook, lijkt hem te beschermen tegen de chaos van zijn eigen innerlijke aftakeling.
De auteur hanteert een droge, geestige en ritmische schrijfstijl. Zijn zinnen golven voort, soms rustig kabbelend, dan weer met een onverwachte scherpte. Hij combineert tragiek en ironie op een meesterlijke manier, waardoor de existentiële ernst van het verhaal nooit verloren gaat. De taal is rijk en precies, met een scherp oog voor detail en een uitstekend gevoel voor timing.
Peter Drehmanns' roman ‘Sidderingen’ is een intrigerende en gelaagde vertelling die op knappe wijze de grenzen tussen komedie en tragedie verkent. Dit doet al snel denken aan Dantes’ Hel, mede door een aantal Italiaanse straatnamen die in dit verhaal gebruikt worden.
Langzaam verschuift de focus van de komische observaties naar de schrijnende realiteit van Holms fysieke en existentiële strijd. De signalen van zijn lichamelijke verval worden steeds nadrukkelijker voelbaar, en de roman ontwikkelt zich subtiel tot een moderne lijdensgeschiedenis.
De symbolische relatie tussen mens en natuur wordt steeds pregnanter. In dit duistere decor ontstaat een ontroerende band tussen Holm en een eenvoudige ezel. De sporadische aanwezigheid van dit stille, standvastige dier biedt Holm een onverwachte vorm van troost, een stille belichaming van aanvaarding in een steeds chaotischer wordende wereld.
Behalve over de ezel, lees je ook over papegaaien die de straten bevuilen met hun uitwerpselen, en een everzwijn waarop gejaagd wordt omdat deze alles omwoelt.
Deze roman over het verval van de glorie en de glorie van het verval voelt nergens geforceerd. Mede door het imponerende einde blijft hetgeen je gelezen hebt nog lang in je gedachten hangen.
"Intrigerende en gelaagde vertelling die op knappe wijze grenzen tussen komedie en tragedie verkent"
Zonder zijn medicamenten vertrekt de Italiaanse kersverse weduwnaar en hartpatiënt Holm naar een afgelegen dorp in den vreemde. Daar neemt hij zijn intrek in een eeuwenoud, gemeubileerd pand en wacht hij geduldig op de dood. Het pand was oorspronkelijk van de moorddadige aristocraat en componist Carlo Gesualdo.
Zijn stervenswens krijgt echter te maken met even raadselachtige als sinistere gebeurtenissen, die Holms vastberadenheid steeds meer ondermijnen. De weg naar het einde blijkt bezaaid met vele valkuilen.
Het blijkt al snel dat zijn aanvankelijke wens eerder een bron van humor is dan een serene realiteit.
Drehmanns schetst met een scherp oog voor detail een kleurrijk palet aan zonderlinge dorpsfiguren die Holms pogingen tot afzondering op onbedoelde wijze saboteren. De vrachtwagenmagnaat, de vastgoedstyliste, de dorpsgek en de twee bemoeizuchtige buurvrouwen vormen een levendig, soms karikaturaal, maar altijd herkenbare microkosmos. We mogen ook de dorpshistoricus niet vergeten.
Het dorp, hoewel ogenschijnlijk uitgestorven, bruist van onuitgesproken verhalen en een dynamiek waarin roddels en kleine incidenten uitgroeien tot lokale legendes. Drehmanns bevestigt dit cliché op geestige wijze, maar toont tegelijkertijd hoe juist deze beklemmende, theatrale sfeer Holm paradoxaal genoeg een zekere houvast biedt. Het ritme van het dorpsleven, hoe oppervlakkig ook, lijkt hem te beschermen tegen de chaos van zijn eigen innerlijke aftakeling.
De auteur hanteert een droge, geestige en ritmische schrijfstijl. Zijn zinnen golven voort, soms rustig kabbelend, dan weer met een onverwachte scherpte. Hij combineert tragiek en ironie op een meesterlijke manier, waardoor de existentiële ernst van het verhaal nooit verloren gaat. De taal is rijk en precies, met een scherp oog voor detail en een uitstekend gevoel voor timing.
Peter Drehmanns' roman ‘Sidderingen’ is een intrigerende en gelaagde vertelling die op knappe wijze de grenzen tussen komedie en tragedie verkent. Dit doet al snel denken aan Dantes’ Hel, mede door een aantal Italiaanse straatnamen die in dit verhaal gebruikt worden.
Langzaam verschuift de focus van de komische observaties naar de schrijnende realiteit van Holms fysieke en existentiële strijd. De signalen van zijn lichamelijke verval worden steeds nadrukkelijker voelbaar, en de roman ontwikkelt zich subtiel tot een moderne lijdensgeschiedenis.
De symbolische relatie tussen mens en natuur wordt steeds pregnanter. In dit duistere decor ontstaat een ontroerende band tussen Holm en een eenvoudige ezel. De sporadische aanwezigheid van dit stille, standvastige dier biedt Holm een onverwachte vorm van troost, een stille belichaming van aanvaarding in een steeds chaotischer wordende wereld.
Behalve over de ezel, lees je ook over papegaaien die de straten bevuilen met hun uitwerpselen, en een everzwijn waarop gejaagd wordt omdat deze alles omwoelt.
Deze roman over het verval van de glorie en de glorie van het verval voelt nergens geforceerd. Mede door het imponerende einde blijft hetgeen je gelezen hebt nog lang in je gedachten hangen.
August 1, 2025
Het is weer genieten deze nieuwe Drehmanns. Wat een stortvloed aan bloemrijk taalgebruik.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews