What do you think?
Rate this book
Η πρόσκληση
Ο Κλωντ Σιμόν -από τους μεγαλύτερους σύγχρονους συγγραφείς του κόσμου, βραβευμένος με Νομπέλ Λογοτεχνίας το 1985- προσκαλείται επισήμως το 1986 στη Σοβιετική Ένωση, επί Γκορμπατσόφ· μαζί με δεκατέσσερις άλλες προσωπικότητες από τη Δύση (Άρθουρ Μίλλερ, Τζέιμς Μπόλντουιν, Γιασάρ Κεμάλ, Πήτερ Ουστίνοφ...) θα συμμετάσχει σε ένα διεθνές φόρουμ με ασαφείς στόχους. Ένα μείγμα από δημόσιες σχέσεις χωρίς ουσία και από διαλέξεις εκδήλωσης αγαθών προθέσεων συνιστά τη βιτρίνα αυτού του ταξιδιού. Οι δεκαπέντε προσκεκλημένοι μεταφέρονται μέσα σε επίσημες μαύρες λιμουζίνες και περιφέρονται -με φόντο ανιαρά τραπεζώματα- σε ένα σύμπαν ατελείωτων λόγων υποδοχής, ευχαριστιών και ευχολογίων για την επικράτηση της ειρήνης στον κόσμο.
Ο Κλωντ Σιμόν ξεγλιστρά από την ανεκδοτολογική όψη αυτού του υλικού κατασκευάζοντας ένα αφήγημα-διαμάντι· από μικρά μικρά γεγονότα μάς παραδίδει ένα μείζον λογοτεχνικό κείμενο, για να θυμόμαστε -σήμερα περισσότερο παρά ποτέ- πως η λογοτεχνία δεν είναι περιγραφή ιδεών ούτε ρεπορτάζ, κι ούτε έχει στόχους άλλους από τη μέγιστη απόλαυση της γλώσσας. «Αν κάποιος δεν διάβασε ποτέ του Κλων Σιμόν», γράφτηκε μεταξύ άλλων στον γαλλικό τύπο, «πρέπει να κάνει την αρχή με αυτές τις εξαίσιες εκατό σελίδες όπου ο νομπελίστας του 1985 ανταποδίδει στον απολυταρχισμό τον θαυμαστό μηχανισμό των επιθέτων που χρησιμοποιούν γενικώς οι τύραννοι και οι διαφημιστές για να ξεγελάσουν το προσωπικό τους κενό».
Ο Κλωντ Σιμόν ξεγλιστρά από την ανεκδοτολογική όψη αυτού του υλικού κατασκευάζοντας ένα αφήγημα-διαμάντι· από μικρά μικρά γεγονότα μάς παραδίδει ένα μείζον λογοτεχνικό κείμενο, για να θυμόμαστε -σήμερα περισσότερο παρά ποτέ- πως η λογοτεχνία δεν είναι περιγραφή ιδεών ούτε ρεπορτάζ, κι ούτε έχει στόχους άλλους από τη μέγιστη απόλαυση της γλώσσας. «Αν κάποιος δεν διάβασε ποτέ του Κλων Σιμόν», γράφτηκε μεταξύ άλλων στον γαλλικό τύπο, «πρέπει να κάνει την αρχή με αυτές τις εξαίσιες εκατό σελίδες όπου ο νομπελίστας του 1985 ανταποδίδει στον απολυταρχισμό τον θαυμαστό μηχανισμό των επιθέτων που χρησιμοποιούν γενικώς οι τύραννοι και οι διαφημιστές για να ξεγελάσουν το προσωπικό τους κενό».
96 pages, Paperback
First published January 1, 1987
101 people want to read
About the author
Claude Simon
65 books136 followersAwarded 1985 Nobel Prize in Literature, for being an author "who in his novel combines the poet's and the painter's creativeness with a deepened awareness of time in the depiction of the human condition."
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
March 22, 2024
Knjiga, pozajmljena iz biblioteke, na poleđini ima zapis, ćirilicom sročen, nekog neblagonaklonog čitaoca, čija je slovna forma БОРИНГ, s čime se ja ne bih usudio složiti i to ponajviše jer su Simonove raskošne jezičke naplavine zbilja naporne, ali i fascinantno sugestivne, uz to iznenađujuće dobro izuvijane, čak i kad meandriraju ili džeziraju, i, dabome, ambiciozne, ali ne može, složićemo se, valjda, baš svaka šuša koja se lati pera pisati takve kilometarske rečenice.
Neko, ipak, može. I treba da želi da može.
Neko, ipak, može. I treba da želi da može.
February 26, 2025
Fifteen aging academics, unnamed and introspective, receive a formal invitation to a symposium in what appears to be an Eastern European city. The event, organized by a faceless committee, purports to address the theme of cultural memory, though its purpose grows increasingly elusive as the story progresses.
The city itself is a haunting presence, its architecture a patchwork of Baroque elegance and Soviet austerity, its streets echoing with lost revolutions and regimes long fallen. Simon’s descriptions of the urban landscape are precise yet evocative, with “the cobblestones slick from rain, each step a reminder of the centuries beneath one’s feet.” The symposium, held in a grand but decaying hall, becomes a stage for intellectual posturing and existential absurdity, its participants more caricatures than characters, their dialogues a blend of erudition and nonsense.
The academics' journey to the symposium serves as a catalyst for a flood of memories, each fragment layered with sensory detail. A childhood summer in pre-war France resurfaces, the air thick with the scent of lavender and the hum of cicadas, while the specter of a deceased wife lingers in the margins. Simon’s technique of juxtaposing past and present creates a disorienting yet immersive experience, where time feels less linear than cyclical.
The invitees' interactions at the symposium—particularly with a mysterious woman whose role remains ambiguous—add an undercurrent of tension, her presence grounding and destabilizing simultaneously. “Her laughter,” Simon writes, “was like a key turning in a lock, though what it opened was unclear.” The symposium itself devolves into a series of disjointed exchanges, its participants speaking past one another, their words a reflection of the futility of trying to impose order on chaos.
The Invitation is less a story about an event than an exploration of the act of being summoned—by memory, by history, by the inexorable pull of time itself.
From the afterword:
"...Neither a novel in the so-called realist tradition that allows for the full identification of reader with character and circumstance, nor one in the moral or otherwise pedagogical vein that resolves whatever issues may be at hand for the reader, it is a fiction that provokes a certain discomfort by its refusal to satisfy in either domain...
...To remain attentive to the openness of The Invitation is to approach the work neither as a medium for the transmission of information about the visit nor as a formalization of that experience. Rather, it is to perceive the power of Simon’s language to destructure the world as we know it and to reconstitute it on another order. This of course entails marginalizing the social and psychological conventions and ethical and political convictions that both inform the text and contextualize the meaning that we, as readers, give it..."
I don't know France, I prefer my books with plots.
The city itself is a haunting presence, its architecture a patchwork of Baroque elegance and Soviet austerity, its streets echoing with lost revolutions and regimes long fallen. Simon’s descriptions of the urban landscape are precise yet evocative, with “the cobblestones slick from rain, each step a reminder of the centuries beneath one’s feet.” The symposium, held in a grand but decaying hall, becomes a stage for intellectual posturing and existential absurdity, its participants more caricatures than characters, their dialogues a blend of erudition and nonsense.
The academics' journey to the symposium serves as a catalyst for a flood of memories, each fragment layered with sensory detail. A childhood summer in pre-war France resurfaces, the air thick with the scent of lavender and the hum of cicadas, while the specter of a deceased wife lingers in the margins. Simon’s technique of juxtaposing past and present creates a disorienting yet immersive experience, where time feels less linear than cyclical.
The invitees' interactions at the symposium—particularly with a mysterious woman whose role remains ambiguous—add an undercurrent of tension, her presence grounding and destabilizing simultaneously. “Her laughter,” Simon writes, “was like a key turning in a lock, though what it opened was unclear.” The symposium itself devolves into a series of disjointed exchanges, its participants speaking past one another, their words a reflection of the futility of trying to impose order on chaos.
The Invitation is less a story about an event than an exploration of the act of being summoned—by memory, by history, by the inexorable pull of time itself.
From the afterword:
"...Neither a novel in the so-called realist tradition that allows for the full identification of reader with character and circumstance, nor one in the moral or otherwise pedagogical vein that resolves whatever issues may be at hand for the reader, it is a fiction that provokes a certain discomfort by its refusal to satisfy in either domain...
...To remain attentive to the openness of The Invitation is to approach the work neither as a medium for the transmission of information about the visit nor as a formalization of that experience. Rather, it is to perceive the power of Simon’s language to destructure the world as we know it and to reconstitute it on another order. This of course entails marginalizing the social and psychological conventions and ethical and political convictions that both inform the text and contextualize the meaning that we, as readers, give it..."
I don't know France, I prefer my books with plots.
November 18, 2013
The Invitation by Claude Simon
This was a random buy in the English book shop in Bucharest a while ago and I have to say I found this a tough read. It may be only 77 pages long including the Afterword but somehow felt like I had read a 400 page book it dragged so much.
So why did I find this Nobel prize winning author so tiresome well mainly because the book reads like he had been set an exercise by an literature professor who laid out the rules that you have to write a story in which you do not name any of the characters and you do everything you can not to name any of the locations and then if possible you mustn’t say what happens at the locations either.
The book for me was an exercise in frustration notionally set in the Soviet Union just after Glasnost and Perestroika have broken out the book sort of follows a group of 15 foreign dignitaries on a summit tour to who knows where. What do they see or talk about well we never really find out.
To add to the frustration often sentences go on for two or three pages at a time like he is a beat novelist only without the drink or drugs or weird sex. Had the book furnished us with a bit more detail it might have been a really good look at a very interesting time historically that it was written a couple of years after I had visited the Soviet Union I know something of how the place felt and yet this book fails to conjure up much of anything except frustration at what’s missing from the story.
So only read this if you like to read books that go nowhere in particular and are a fan of the French New Novel movement that Claude is a part of.
This was a random buy in the English book shop in Bucharest a while ago and I have to say I found this a tough read. It may be only 77 pages long including the Afterword but somehow felt like I had read a 400 page book it dragged so much.
So why did I find this Nobel prize winning author so tiresome well mainly because the book reads like he had been set an exercise by an literature professor who laid out the rules that you have to write a story in which you do not name any of the characters and you do everything you can not to name any of the locations and then if possible you mustn’t say what happens at the locations either.
The book for me was an exercise in frustration notionally set in the Soviet Union just after Glasnost and Perestroika have broken out the book sort of follows a group of 15 foreign dignitaries on a summit tour to who knows where. What do they see or talk about well we never really find out.
To add to the frustration often sentences go on for two or three pages at a time like he is a beat novelist only without the drink or drugs or weird sex. Had the book furnished us with a bit more detail it might have been a really good look at a very interesting time historically that it was written a couple of years after I had visited the Soviet Union I know something of how the place felt and yet this book fails to conjure up much of anything except frustration at what’s missing from the story.
So only read this if you like to read books that go nowhere in particular and are a fan of the French New Novel movement that Claude is a part of.
Read
June 30, 2019A lyrical, satiric depiction of a visit to the USSR in the late 80's by a group of public intellectuals, which, if you can get over the author's refusal to ever use a period, a stylistic peculiarity which is either due to some innate defect (virtue?) of the French language or, potentially, the influence of Proust on his countrymen, but in any case results in these endless seeming, though not altogether unpleasant, sentences, sentences which kind of just go on and on and on and include endless sub-clauses, allusions, asides, though very few semi-colons, which is fine, the semi-colon is the punctuation mark of cowards, for people too lily-livered to choose a proper dash, but anyway its actually a pretty good read, with some lovely language and a reasonably healthy dose of contempt for these sorts of expeditions, and indeed the concept of a public intellectual, which to my mind is a definitional oxymoron of the most embarrassing sort.
January 26, 2025
paréntesis dentro de paréntesis dentro de paréntesis??!!
November 24, 2018
Never trust a book where a (favourable) critic uses the word pleasure in inverted commas:
The "pleasure" of The Invitation thus emanates from ruptures in the signifying systems of language, from mutations in the semantic, syntactic, and paradigmatic structures that, in ordinary discourse, both restrain or contain reference and induce meaning.
Shudder ....
But maybe I read it when I wasn't in the mood. I should give it another go perhaps.
The "pleasure" of The Invitation thus emanates from ruptures in the signifying systems of language, from mutations in the semantic, syntactic, and paradigmatic structures that, in ordinary discourse, both restrain or contain reference and induce meaning.
Shudder ....
But maybe I read it when I wasn't in the mood. I should give it another go perhaps.
May 31, 2023
3.5
Si vous aimez les phrases de 3km de long, ce (court) livre est fait pour vous. On y voyage rapidement, découvre des lieux et des personnes qui se réunissent sans que le but précis soit bien écrit. On comprend quel peut être le lieu, on le devine.
Livre d'avant la fin du bloc URSS - stéréotypes inclus.
Si vous aimez les phrases de 3km de long, ce (court) livre est fait pour vous. On y voyage rapidement, découvre des lieux et des personnes qui se réunissent sans que le but précis soit bien écrit. On comprend quel peut être le lieu, on le devine.
Livre d'avant la fin du bloc URSS - stéréotypes inclus.
December 10, 2019
Beautiful drops of words
April 24, 2022
the overbearing anti-communism makes this impossible to enjoy unfortunately. i hate to not finish a book but i put this down 30 pages in, and it’s only 77 pages long lol
June 16, 2024
Η πρόσκληση. Κλωντ Σιμόν.
📖📖📖
Ένα ιδιόμορφο λογοτεχνικό εγχείρημα, στη διάρκεια του οποίου ο Κλωντ Σιμόν, παραθέτει πληροφορίες μέσω των προσωπικών του εντυπώσεων από την επίσκεψή του στη Σοβιετική Ένωση του Γκορμπατσόφ ως ειδικός προσκεκλημένος μεταξύ άλλων, για τη συμμετοχή τους σε ένα διεθνές φόρουμ το θέμα και οι στόχοι του οποίου δεν επιδέχονται αποσαφήνιση. Η τολμηρή αυτή συγγραφική απόπειρα δύσκολα εντάσσεται σε κάποιο λογοτεχνικό είδος. Περισσότερο ομοιάζει με μια πειραματική προσέγγιση της περιγραφής, φέρει στοιχεία της αυτόματης γραφής χωρώντας ή μάλλον εκχωρώντας την ιδιαιτερότητα του πειραματισμού σ’ ένα απόλυτα προσχεδιασμένο και οργανωμένο εκφραστικό πλαίσιο, δουλεμένο με σαρκασμό και κριτική, που βρίθει από τις προσωπικές εντυπώσεις και σκέψεις του καταγράφοντος, οι οποίες ούτε στιγμή δεν στερούνται συνοχής, ενώ υποβάλλονται στο φιλτράρισμα της συνειρμικής τους δήλωσης. Τα πάντα είναι ξεκάθαρα, όσο ξεκάθαρα αναβλύζουν τα μηνύματα από ένα κείμενο του Μπέκετ με την ελευθεριότητα της εννοιολογικής μεταπήδησης του Ντε Κίρικο. Δεν υπάρχουν διπλές αναγνώσεις, ούτε υποκείμενα ή υπερκείμενα νοήματα, πέρα από την εξατομικευμένη μεν, αντικειμενική δε (υπό την έννοια της γενίκευσής της, καθώς οι εικόνες που μεταφέρονται στο χαρτί θυμίζουν σε όλους αυτό ακριβώς που περιγράφεται) άποψη του συγγραφέα- εικονολήπτη. Κι αυτό γιατί η καταγραφή του είναι μια λεπτομερέστατη κινηματογραφική απεικόνιση των τεκταινόμενων. Ο μακροπερίοδος λόγος του απαιτεί εξαντλητική πειθαρχία από τον αναγνώστη για να μη χαθεί στους σχεσιακούς δαιδάλους της σκέψης του. Η γραφή του αντλεί μια αυτάρεσκη ευχαρίστηση από την ίδια την περιγραφή, είναι εξονυχιστική και σαρωτική, ανελέητη στην κριτική της και έτσι περνάει σε μια σατυρική διάθεση και μέσω αυτής ίσως και στην αυτοκριτική. Ο Σιμόν “στολίζει” τις εικόνες του πλουσιοπάροχα με επιθετικούς προσδιορισμούς μιας καλαίσθητης γλώσσας, δουλεμένης στα εκφραστικά της εργαλεία και ως εκ τούτο ιδιαιτέρως αποδοτικής. Προσωπική μου πρόταση για έναν πειραματισμό μέσα στο πειραματικά σχηματισμένο : προσπαθήστε να το διαβάσετε πριν από ή μετά τον “Ξένο” του Καμύ και αφού κάνετε μερικές μέρες “θεραπεία” σκεφτείτε τι συνέβη στο μυαλό σας.
📖📖📖
Ένα ιδιόμορφο λογοτεχνικό εγχείρημα, στη διάρκεια του οποίου ο Κλωντ Σιμόν, παραθέτει πληροφορίες μέσω των προσωπικών του εντυπώσεων από την επίσκεψή του στη Σοβιετική Ένωση του Γκορμπατσόφ ως ειδικός προσκεκλημένος μεταξύ άλλων, για τη συμμετοχή τους σε ένα διεθνές φόρουμ το θέμα και οι στόχοι του οποίου δεν επιδέχονται αποσαφήνιση. Η τολμηρή αυτή συγγραφική απόπειρα δύσκολα εντάσσεται σε κάποιο λογοτεχνικό είδος. Περισσότερο ομοιάζει με μια πειραματική προσέγγιση της περιγραφής, φέρει στοιχεία της αυτόματης γραφής χωρώντας ή μάλλον εκχωρώντας την ιδιαιτερότητα του πειραματισμού σ’ ένα απόλυτα προσχεδιασμένο και οργανωμένο εκφραστικό πλαίσιο, δουλεμένο με σαρκασμό και κριτική, που βρίθει από τις προσωπικές εντυπώσεις και σκέψεις του καταγράφοντος, οι οποίες ούτε στιγμή δεν στερούνται συνοχής, ενώ υποβάλλονται στο φιλτράρισμα της συνειρμικής τους δήλωσης. Τα πάντα είναι ξεκάθαρα, όσο ξεκάθαρα αναβλύζουν τα μηνύματα από ένα κείμενο του Μπέκετ με την ελευθεριότητα της εννοιολογικής μεταπήδησης του Ντε Κίρικο. Δεν υπάρχουν διπλές αναγνώσεις, ούτε υποκείμενα ή υπερκείμενα νοήματα, πέρα από την εξατομικευμένη μεν, αντικειμενική δε (υπό την έννοια της γενίκευσής της, καθώς οι εικόνες που μεταφέρονται στο χαρτί θυμίζουν σε όλους αυτό ακριβώς που περιγράφεται) άποψη του συγγραφέα- εικονολήπτη. Κι αυτό γιατί η καταγραφή του είναι μια λεπτομερέστατη κινηματογραφική απεικόνιση των τεκταινόμενων. Ο μακροπερίοδος λόγος του απαιτεί εξαντλητική πειθαρχία από τον αναγνώστη για να μη χαθεί στους σχεσιακούς δαιδάλους της σκέψης του. Η γραφή του αντλεί μια αυτάρεσκη ευχαρίστηση από την ίδια την περιγραφή, είναι εξονυχιστική και σαρωτική, ανελέητη στην κριτική της και έτσι περνάει σε μια σατυρική διάθεση και μέσω αυτής ίσως και στην αυτοκριτική. Ο Σιμόν “στολίζει” τις εικόνες του πλουσιοπάροχα με επιθετικούς προσδιορισμούς μιας καλαίσθητης γλώσσας, δουλεμένης στα εκφραστικά της εργαλεία και ως εκ τούτο ιδιαιτέρως αποδοτικής. Προσωπική μου πρόταση για έναν πειραματισμό μέσα στο πειραματικά σχηματισμένο : προσπαθήστε να το διαβάσετε πριν από ή μετά τον “Ξένο” του Καμύ και αφού κάνετε μερικές μέρες “θεραπεία” σκεφτείτε τι συνέβη στο μυαλό σας.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews