Carţile scriitoarei Care Santos sunt traduse în peste 20 de ţãri. În 2014 autoarea a primit cel mai important premiu literar catalan, Premio Ramon Llull..
Când Virginia moşteneşte afacerea de familie, librăria Palinuro, printre vrafurile de manuscrise descoperă o serie de scrisori care îi dezvăluie istoria Carlotei Guillot şi povestea căutării disperate a unei cărţi. Aceasta a făcut parte din celebra bibliotecă particulară a unui sibarit din Barcelona napoleoniană şi e una interzisă. O călătorie halucinantă a cărţii prin Barcelona secolului al XIX-lea este prilejul pentru reconstituirea unui amplu tablou al epocii, cu transformările spectaculoase prin care trece oraşul: dărâmarea zidurilor acestuia, urbanizarea şi apariţia celebrului bulevard Rambla.
„Scrierea acestui roman m-a făcut foarte fericită. Sunt prezentă, într-un fel sau altul, în fiecare pagină a lui. Se regăsesc aici mai multe pasiuni ale mele din tinereţe (de pildă, poeţii romantici) şi câteva dintre obsesiile de la vârsta adultă (de pildă, cărţile vechi, dragi, imposibil de obţinut). Scenariul e acelaşi dintotdeauna: cel despre onestitate, despre iluzie, despre iubirea pentru fiecare piatră şi fiecare fir de praf de pe caldarâm. Asta înseamnă: despre Barcelona, dar şi despre Maresme, locul unde m-am născut.“ (Care SANTOS)
Mémoires secrets d'une femme publique de Charles Théveneau De Morande e o carte interzisă, cu gravuri de un erotism explicit, care spune povestea iubirii dintre Ludovic XV şi Madame du Barry, încercând s-o compromită pe amanta regelui. In secolul al XlX-lea, mai multe notabilităţi din Barcelona, anticari, bibliofili vor să pună mâna pe carte. Călătoria ei prin lume e de fapt pretextul unei fresce a epocii războaielor napoleoniene, cu transformările radicale prin care trece societatea. In căutarea cărţii sunt implicate personaje din toate straturile sociale, de la celebra curtezană franţuzoaică supranumită Madame La Ruga până la generalul Giuseppe Lechi, de la Victor Philibert Guillot, bibliofilul iremediabil îndrăgostit de cărţi, şi frumoasa lui fiică, Carlota, captivă în căsnicia cu Nestor Perez de Leon, cinicul şef al poliţiei barceloneze, la Angel Brancaleone, fiul spălătoresei Rita Neu ajuns în cele din urmă anticar, care joacă un rol crucial în descoperirea acesteia. Dar firele încurcate ale destinelor celor care se află, la un moment dat, în posesia cărţii sau care jinduiesc s-o obţină par să se descurce abia două secole mai târziu. In Barcelona anilor 2000, Virginia moşteneşte librăria Palinuro de la tatăl ei, preşedintele breslei anticarilor din Barcelona. Ea va trăi, alături de naratoare (care la rândul ei scrie un roman despre cartea lui Morande), aventura vieţii ei, încercând să descifreze parcursul alambicat al memoriilor scandaloase.
Cada día tengo más dudas acerca de quién diablos es Care Santos. Si es la misma insulsa que todas las mañanas me mira desde el espejo del baño o es esa que, de vez en cuando, hace algo que merece la atención ajena. La atención de gente de fiar, quiero decir.
Cronológicamente, ambas estamos muy puestas de acuerdo desde antiguo: más de cuarenta años ya de coincidir en todas partes: en las mismas calles, y cines y teatros y restaurantes, en aquella facultad de Derecho donde ambas nos aburrimos tanto, en la misma playa de Malgrat, en el mismo periódico barcelonés de los primeros tanteos con la palabra, en los mismos cuerpos amados, en las mismas amistades que compartimos.
Pero hay entre nosotras abismos que nos separan cada vez más: la que me mira desde el espejo nunca se atrevería a opinar, ni a levantar la voz, ni a subir al escenario. Es la que admira desde la pequeñez, y ordena por colores y tamaños sus admiraciones, se emociona con la palabra ajena y deletrea nombres a quienes sabe que jamás podrá alcanzar. Es la que teme por todo, la permanentemente hiperestésica, la acomodaticia, la que no es nunca tan feliz como entre fogones, cocinando un arroz o inventando un pastel de chocolate. Es la que cree los ojos de sus hijos poblados de pequeños milagros, la que aspira a plantar un limonero en tierra propia y verlo crecer, la que es capaz de extrañar durante años, la que entiende, tristemente, que los ideales no existen para ser cumplidos. La odiosa.
La otra es mujer de mundo y jamás se siente extraña en ninguna parte si lleva consigo un cuaderno y un amigo. Tantas veces la han seducido tierras lejanas y acentos extraños que ya no podría entenderse sin ese aprendizaje de la soledad que tanto tiene que ver con la escritura. Sabe ser incómoda y respondona, aunque no siempre lo hace. No se resigna a mirar la función desde lel patio de butacas, porque ha descubierto que en el escenario se siente como en casa. Ante el blanco del papel siempre trata de matar al padre, pero nunca sabe si lo consigue, y por eso sigue intentándolo. Apunta alto, ambiciona, trabaja, se rebela y todavía cree que hay ideas que algún día salvarán al mundo.
Las dos se hacen préstamos sin cesar, ambas están en deuda con la otra. Entre las dos, a partes iguales, han escrito algunas cosas, han salido en los periódicos, han subido a algunos escenarios. Nos odiamos. Tanto como lo hacen los que se necesitan.
E o carte cum rar mi-a fost dat să citesc. Credeam despre mine că sunt pasionată de cărți, dar până acum nu m-am gândit la cărți ca la obiectul unei obsesii. Mi-a plăcut în mod deosebit talentul autoarei de a îmbina realitatea cu ficțiunea, relatarea atât de frumoasă despre Barcelona secolului 19. Deși nu am vizitat orașul încă, mă simt ca și cum am fost deja acolo (e un mare talent să poți reda atât de bine farmecul unei epoci în care nu ai trăit). A fost o lectură care pentru mine a curs cu rapiditate (poate pentru că sunt curioasă din fire și misterul volumelor pierdute ale lui Guillot a fost atât de bine prezentat încât nu am rezistat tentației de a mai întoarce o pagină, și încă una, și încă una). O recomand tuturor bibliofililor și celor care au făcut o pasiune pentru Barcelona.
"Poate pentru că, și-a spus, oricît de mult ne-ar schimba experiența, înaintea anumitor priviri rămânem tot ageamiii de la început. Nu contează nici durerea, nici experiența, nici timpul. Sunt priviri care ne întorc la punctul de la care am plecat, care e cel al inocenței. Sunt persoane înaintea cărora măștile pe care ni le-a pus viața își pierd importanța, în fața lor rămânem goi, întotdeauna."
No suelo abandonar libros, pero con éste he estado a punto. Creo que la sinopsis no es adecuada, no transmite bien de qué va el libro, aunque reconozco que es complicado. Es mucha más historia de personajes ilustres del siglo XIX catalán que otra cosa, y eso se hace muy, muy pesado. Más o menos a partir de la mitad del libro es cuando empieza a coger ritmo, pero sigue siendo interrumpido constantemente por biografías de las personas que van saliendo.
La trama de la búsqueda de la novel·la molt interessant, la històrica molt pesada. L'estructura en sí fa pensar en què potser hagués estat millor dos llibres diferents. --- La trama de la búsqueda de los libros muy interesante, la histórica muy pesada. La estructura en sí misma sugiere que habría sido mejor en dos libros.
Novela dificilmente clasificable, escrita a dos tiempos, entre el siglo XIX y la época actual, en la que la autora nos envuelve en una de esas historias maravillosas de libros prohibidos y anhelados, que junto con el hoy y el ayer de la ciudad de Barcelona, nos narrará de forma exquisita la vida de unos personajes, muchos de ellos realies, cargada de intensidad. Dentro de una historia dramática, con personajes malignos y depravados, con situaciones duras de asimilar por lo crueles y reales, no falta en otras partes un finísimo sentido del humor que nos hace sonreír. La obra nada tiene que ver con otras que también tienen a Barcelona y los libros perdidos como protagonista, pero puede que llegue a cosechar las mismas cotas de popularidad. Una magnífica obra, con sorpresa final para que no falte nada. Más que recomendable.
NU este o carte pe care sa o recomanzi ca "a se citi neaparat"... mie mi s-a parut o carte inegala, uneori plictisitoare, alteori incitanta... finalul mi-a dispalcut prin abundenta "coincidentelor" fericite... nu stiu daca neaparat o carte trebuie sa se termine cu... au trait fericiti pana la adanci batraneti...
Trebuie sa recunosc insa, ca am pus suficiente bookmarkuri pentru a retine idei interesante...
am abandonat-o. asa nu suna deloc bine, dar ajunsesem pe la pagina 150 si era un chin. probabil ca se leaga ceva ceva mai incolo, dar eu n-am mai rezistat. poate n-a fost momentul potrivit, habar n-am, poate voi incerca din nou la un momemt dat, dar acum era cazul sa ne "despartim".
4,5 estrellas para una novela que une ficción, historia, vidas y libros. Me han sorprendido algunas de las opiniones que he leído, pero entiendo que la manera de marcar los tiempos y de mezclar la trama con la realidad puede no gustarle a todo el mundo. A mí me ha encantado. Tenía que congratularme con esta autora tras leer Diamante Azul, y lo he conseguido.
Di questo libro ho sentito solo meraviglie, ho visto gente tesserne le lodi qui su Instagram manco si trattasse del capolavoro dei capolavori. L’ho iniziato, quindi, carica di aspettative per ritrovarmi a dormire dopo una trentina di pagine.
“L’amante di Barcellona” si svolge su due piani temporali: il primo ambientato ai giorni nostri, con una protagonista che altri non è che l’alter ego dell’autrice (alla faccia dell’avere uno smisurato ego!) e la sua amica Virginia, figlia di un libraio di Barcellona appena defunto. Tutte le parti relative al presente sono una sorta di romance di bassa lega, farcito da strilletti, amorazzi, triangoli e chi più ne ha più ne metta!
La parte ambientata nel passato, invece, è quella che dovrebbe condurci alla scoperta di alcuni preziosi quanto rari libri trafugati durante la fuga del bibliotecario di Re Luigi XVI. Anche qui, non ci siamo: la narrazione è spesso interrotta da trascrizioni epistolari o, ancora peggio, da capitoli in cui ci vengono presentati i personaggi realmente esistiti che l’autrice ha deciso di inserire nel romanzo.
A fine lettura, tra un sonno profondo e qualche urlo disperato, rimane solo la grande insoddisfazione nell’aver letto oltre 600 pagine relative a una storia che nulla lascia!
#lamiafascetta Un giro su Wikipedia sarebbe stato più entusiasmante!
Un destino bizzarro e implacabile intreccia le esistenze di Victor Philibert Guillot, Angel Brancaleone e l’ambizioso Perez De Leon, molto diversi tra loro per cultura ed estrazione sociale, ma accomunati dall’amore per i libri. Le vicende di questi tre uomini fuori dal comune e di altri personaggi altrettanto interessanti sono raccontate nel romanzo storico intitolato L’amante di Barcellona di Care Santos, caratterizzato da uno stile semplice e avvincente con la giusta spruzzata di ironia. Il libro è ambientato in una Barcellona selvaggia e feroce nell’arco di tempo che va dal 1793 fino al 1856 circa. Seicento pagine lungo le quali i cambiamenti sociali e polici della città, fanno da sfondo alle numerose vicende che si srotolano intorno a tredici libri proibiti scomparsi nel nulla; una girandola di opportunità attese per anni, coincidenze fortuite e fraintendimenti provvidenziali si alternano a lettere, memorie ritrovate e perfino comunicazioni con personalità eccellenti dall’aldilà, favorite dall’acquavite e dalla vicinanza con le ossa di un cadavere di dubbia provenienza. Monsieur Guillot, personaggio straordinario, cita una frase di Terenziano Mauro che rappresenta il fulcro di questo appassionante romanzo: “I libri hanno un proprio destino secondo la capacità del lettore”. Una lettura coinvolgente, una trama intricata, arricchita da un bel colpo di scena.
Very interesting novel about history, books and Barcelona not necessarily in this order; with a contemporary set-up offered by the un-named narrator and her old law school classmate Virginia who just inherited a famous Barcelona used books store on the death of her father, the book starts in 1793 with Guillot, Louis XVI's librarian, escaping Revolutionary France and stopping due to a storm at a Spanish inn in Mataro, on the way to Barcelona, only to fall for the innkeeper's daughter and settle there; later jumping to the Napoleonic occupation of Catalonia in 1808 and Guillot being robbed by the French of his most treasured books (which happen to be forbidden erotica, so he cannot make too much of a fuss directly) and the sort of hunt for the books that ensued; tangled with that, a handsome Italian peasant conscripted in the French army, a laundress who falls in love with him and helps him desert and hide and later their son who loves books since childhood, Guillot's naive and beautiful daughter Carlotta, a sinister Spaniard who schemes his way to being Barcelona chief of police later and many more, while the present day storyline has its own twists and turns.
Highly recommended and a very absorbing novel that is impossible to put down once started
He deixat passar un parell o tres de setmanes abans d'escriure la meva opinió, ja que només tancar el llibre no la tenia molt clara. M'ha agradat, tot i que no m'ha entusiasmat. El millor per a mi és tota la informació que dóna sobre un temps que no coneixem gaire en la història de Barcelona (primera meitat del segle XIX). Crec que està força documentat, si més no la mateixa escriptora ens explica al final quines són les seves fonts i quins fets o personatges dels que parla són reals o han estat inventats (o traslladats al relat). Potser el que em falla més és la llargada. La història està molt bé, però hi ha moments en què es fa feixuga, el ritme afluixa i costa seguir. Però en general, força bé. De l'escriptora fins al moment m'he llegit dos, i em va agradar més "Habitacions tancades". Poso a la cua "Desig de xocolata".
Trei steluţe pentru carte în general: atmosferă, naraţiune, umor. O steluţă în plus pentru că mi-a spus atâtea despre istoria Barcelonei, oraş pe care îl ador (şi de care mi-e doooor).
Concluzie: o lectură foarte plăcută, relaxantă ... şi cu iz de Dumas (după cum bine observa un alt cititor).
O carte extrem de bine documentata, care mi-a trezit curiozitatea pentru a afla mai multe despre istoria Barcelonei. O poveste captivanta, o carte despre o carte, subiectul preferat al cuiva care adora “Umbra vantului” de Carlos Ruiz Zafon.
3.5 Un vecchio adagio della bibliofilia afferma: chi ama i libri e ne deve vivere lontano, piano piano si perde l’anima.
Adoro l'historical fiction e dopo aver letto la trama dell'Amante di Barcellona non potevo certo lasciarmi scappare una storia in cui i libri sono protagonisti. Un grande romanzo corale che si muove su due timeline, quella presente e un passato che arriva fino al periodo della rivoluzione francese. Mousier Guillott, bibliotecario di Re Luigi XVI, in fuga dalla Rivoluzione, arriva in Catalogna portando con se dei preziosi libri. Durante l'invasione di Napoleone la dimora di Guillot viene attaccata e i preziosi libri trafugati come bottino di guerra e rivenduti al migliore offerente come spesso accade per i tesoro che vengono trafugati in queste circostanze. Tra tutti i volumi uno emerge con prepotenza, Mémoires secrets d’une femme publique. Virginia Rogés ha appena perso il padre ed ha ereditato la sua attività: una libreria a Palinuro. Virginia non ha nessun interesse nei confronti dei libri e non si sente per nulla una bibliofila, nonostante il padre fosse anche il presidente dei librai antiquari di Barcellona. Quando la donna riceve la visita di un'amica scrittrice, le chiede aiuto riguardo ad una ricerca che il padre stava facendo prima di morire. Facendo chiarezza tra una serie di polverosi documenti, la scrittrice, una sorta di alter ego dell'autrice, tenta di tessere la trama di una storia intricata della ricerca di un libro prezioso, proibito, appartenente ad un'antica collezione privata risalente all'invasione di Napoleone. E' così che si intersecano le vicende di un cast di personaggi interessanti, alcuni di fantasia, altri realmente esistiti, ai quali si aggiunge la città di Barcellona. La presenza di tante caratterizzazioni potrebbe creare un certo senso di straniamento, ma l'autrice si destreggia bene tra questi, gestendone la presenza in modo equilibrato. Ovviamente alcuni rimangono più impressi di altri, mi viene da pensare a Néstor Pérez de León, Carlota Guillot e Ángel Brancaleone. Ho sempre sognato di visitare Barcellona e finora non ne ho avuto ancora l'occasione, Care Santos però con le sue vivide descrizioni è stata in grado di trasportarmi tra le vie della città, tra i suoi costumi, facendomi respirare le sue atmosfere come se ci fossi davvero stata. Ma non è solo la Barcellona moderna che siamo abituati a vedere in tv, ma la sua anima storica, quella che affonda le radici nella sua identità storica fatta di viali, palazzi, conventi. La vediamo cambiare durante la lettura e ammetto che è stato davvero interessante assistevi, come si assiste all'evoluzione di un personaggio letterario La scrittura non mantiene uno stile omogeneo, ma cambia registro. Se la parte riguardante i tempi recenti hanno uno stile più lineare, quella storica è intermezzata da lettere, diari, decreti del regi, articoli del codice penale del 1822, Dizionario degli Eccentrici ed Egocentrici nella Barcellona che fu.
Art. 532 Chiunque scriva un libro o altra carta stampata o diffonda pubblicamente un manoscritto in lingua volgare che contenga oscenità oppure offenda la moralità, verrà punito con una multa da centocinquanta a cinquecento pesetas o con la reclusione da due a sei mesi. Se il testo stampato o il manoscritto diffuso pubblicamente dovesse essere in una delle lingue straniere tra quelle attualmente in uso in Europa e non nelle antiche che comunemente si conoscono con il nome di lingue morte, verrà comminata al colpevole la metà della multa o dell’arresto precedentemente esposti. Chiunque consapevolmente introduca in Spagna, per la vendita o la distribuzione, libri o altre carte stampate del genere riferito, verrà punito come se ne fosse egli stesso l’autore. Codice Penale Spagnolo (Madrid, Stamperia Nazionale, 1822).
Amore, intrighi, politica, vendetta, tradimento, avidità, amicizia sono solo alcuni temi di questa grande storia. L'amante di Barcellona è un romanzo ricco, elaborato costituito da una certa mole di pagine, narrato con uno stile ricco e ricercato, ideale per i veri amanti dell'historical fiction, i bibliofili accaniti e tutto quel mondo sotteso alla cultura che gira attorno ai libri rari e i modi più o meno consoni di ottenerli. Un progetto ambizioso, quello di Care Santos, di vaga ispirazione del compianto Zafon. Ci si può perdere tra le sue pagine, tra i vicoli di Barcellona, tra i tanti personaggi che animano questa storia. https://ariaswild.blogspot.com/2020/0...
Por fin he encontrado a la escritora que, con sus letras, rinde un hermoso tributo a la ciudad de Barcelona al igual que lo hizo Carlos Ruiz Zafón.
A pesar de que los escenarios, la forma de hablar de la época y la creación de los personajes te puedan llevar a pensar en Zafón, Care Santos tiene una prosa tan especial que la hace única, esa forma de escribir que ella tiene sé que la voy a reconocer en todas sus obras a partir de ahora.
De Care había leído dos libros juveniles que ya me habían hecho sospechar que tenía ante mis ojos una pluma mágica. Con esta novela histórica lo he ratificado.
En ‘El aire que respiras’, nos encontramos en la Barcelona invadida por las tropas Napoleónicas hasta el momento en que caen las murallas y Barcelona se transforma por fin en la ciudad maravillosa que debía ser, al igual que la emblemática Rambla que por fin pudo liberarse de su cerco de piedra para poder brillar ante el mundo entero.
Esta es una historia de amor a la ciudad Condal y sobre todo de amor a los libros.
Virginia hereda la librería antigua de su padre y pide ayuda a una amiga escritora para catalogar todos los libros, descubriendo entre ellos un manuscrito muy peculiar perteneciente a una de las bibliotecas particulares más exclusivas de Barcelona que menciona una colección de libros muy ‘curiosos y únicos’, por los que algunos de los bibliófilos más fanáticos pudieron llegar a matar...
La búsqueda de estos libros se entrelazará con las vidas de varias generaciones de personajes, que valen todos su peso en oro, tanto los protagonistas como los antagonistas.
Es una historia muy bien documentada, aunque con muchos saltos temporales a los que hay que estar atento, con biografías anexas de todos los personajes históricos reales que aparecen, con textos histórico-jurídicos auténticos que eran los que se repartían entre la población a modo de advertencia, con fragmentos de obras de grandes autores españoles del S.XIX y menciones a cientos de libros antiguos que existieron y aún existen.
Una historia que empecé en el año 2022 y que dejé a la mitad porque vi que no le estaba poniendo la atención que merecía. Ahora lo he vuelto a leer desde el principio y me ha maravillado todo, sobre todo sus personajes a los que la autora hace tan cercanos que en estos momentos me siento huérfana ya sin ellos.
No dejéis de leer esta maravilla, de verdad, vale mucho la pena.
“Los libros nos hablan… Pero no todo el mundo los sabe escuchar”
Se trata de una novela histórico-realista, ambientada en la Barcelona de principios del siglo XIX hasta mediados del mismo. En la novela podemos apreciar los cambios que sufre la ciudad de Barcelona desde la invasión francesa hasta el reinado de Isabel II. En este período vemos cambios políticos, sociales y culturales. A pesar de que la autora se ha servido de documentos y personajes verídicos que se mencionan varias veces a lo largo de la novela, cabe aclarar que se trata de una historia ficticia (como bien aclara la autora al final del libro) y que toda ella existe gracias gracias al ingenio e imaginación de la autora. Esto me pareció muy fascinante porque Care Santos proporciona personalidad y voz a personajes de hace dos siglos. Lo que menos me ha sido grato ha sido el hecho de que la sinopsis que trae consigo el libro no es del todo leal a la historia que después nos encontramos (todo esto según mi punto de vista); pero aún así, la historia con la que me he encontrado en su interior no decepciona para nada, en mi opinión. Y tengo que admitir que no suelo leer este tipo de novelas, sin embargo he disfrutado bastante con ella.
Aunque está muy bien escrito y cuenta como una documentación muy minuciosa, que probablemente le habrá traído más de un dolor de cabeza a su autora, la novela me ha decepcionado. Los personajes, aunque bien diseñados, me parecieron inverosímiles y extraños y, la historia no me pareció tan intrigante o interesante como se anunciaba. La verdad es que le falta algo, aunque no sabría explicar que es, para lograr que te enamores del libro y te enganches del todo. De todas formas se deja leer y aprendes un montón de historia sobre la ciudad de Barcelona y de España en general, y eso ya hace que merezca la pena.
2.75 Uf, siendo honestos me pareció Bastante enredoso. Es cierto que al final se aclara un poco lo que más o menos me tenía confuso pero si que durante todo el libro, aunque no llega a ser suficiente. Interesante lo de Carlota, Blancaleone y los diarios, pero si en la sinopsis nos estaba hablando un poco sobre Virginia, la verdad es que de ella se ve muy poco que ni su historia parece, además de que estaba siendo contada por la amiga. Me parece que tiene mejor final la del pasado que la del presente. No creo que lo pudiera recomendar hablando por mí, pero como digo yo, los gustos son tan distintos como estrellas en el cielo, y quizá otros le entiendan y entretenga más.
I loved the turn of events at the end of the book, but it was quite difficult to read because it can get boring somewhere in the middle. I do recommend it if you are into books about books. Being a fan on Carlos Ruiz Zafon and the city of Barcelona, I enjoyed the depiction of historical events that had place there, especially the story behind the Restaurant 7 Portes, which I visited during my stay there. Really beautiful wrinting, also, I will surely try and read some other books by this author.
Me ha parecido una finísima obra de arte. La gran investigación histórica que debe llevar detrás este libro le suma muchísimo valor. La forma en que los personajes y todos sus actos están hilados de forma milimétrica también es absolutamente perfecta. Y qué decir de la forma tan personal de escribir de esta autora: tiene una escritura desenfadada, con ligeros toques de humor que hacen que parezca que la historia te la estuviera contando una amiga. Es el segundo libro que me leo de esta autora y continuaré leyéndola, sin duda.