ضعفی تقریباً همیشگیِ هنر ایران ( سینما و تئاتر ) در این نمایشنامه هم به چشم میاومد . یک ایده خوب ، پرداختن به جهانهای موازی ، امّا پرداخت ضعیف . یک چنین ایدهایی را به نظرم به همین راحتی نمی توان در شصت صفحه جمع و جور کرد و چون مهدی میرباقری دست به چنین کاری میزند نمایشنامه به شدت تنزل پیدا می کند و تبدیل به یک دارم تکّه تکّه میشود.