Nieuw boek over de vuurwerkramp in Enschede die plaatsvond in het jaar 2000 en een complete woonwijk plat legde, 23 doden en vele gewonden tot gevolg had. Na ruim 25 jaar is er nog steeds veel onduidelijkheid en zijn er nog steeds veel mensen met vragen
Waar was jij tijdens de vuurwerkramp? Generaties Nederlanders weten dat nog. De ontploffing van de wijk Roombeek in Enschede was 25 jaar geleden een gebeurtenis die in het hele land de tijd even stil liet staan. De Vuurwerkramp biedt een meeslepende reconstructie en nooit eerder vertelde verhalen van overlevenden, nabestaanden en helden. Het boek gaat over verdriet en veerkracht, maar is bovenal een eerbetoon aan de 23 die de inktzwarte zaterdag van 13 mei 2000 niet overleefden. Auteur Lucien Baard (1962) schreef als verslaggever van De Twentsche Courant Tubantia 25 jaar lang over de ramp. Nooit ging een dag voorbij zonder herinneringen aan het moment dat een stuk Enschede in een hel veranderde.
De vuurwerkramp...als Tukker wilde ik deze gelezen hebben. Ik weet, nu 25 jaar later, nog precies waar ik was op die bewuste 13 mei 2000....achter de kassa bij de toenmalige Edah, zo'n 11 km verderop. Diepe indruk heeft dit destijds gemaakt. Wat mij het meest is bijgebleven is het verhaal van 1 van 3 slachtoffers van wie nooit meer iets terug gevonden is....ze woonde als tiener bij mij om de hoek. Ook dit boek maakte diepe indruk...Rauw en realistisch, een tijdlijn waarin de ramp wordt beschreven, verhalen van nabestaanden en overlevenden, aan alles voel je dat dit een ramp was van ongekende omvang.
Ik heb ook een ander boek gelezen over de vuurwerkramp. Dat was meer over de feiten en hoe kon de ramp gebeuren. In dit boek wordt de ramp wel beschreven, maar meer verhalend vanuit diverse perspectieven. Verder komen er nabestaanden aan het woord wat de ramp voor heb heeft betekend. En afsluitend een stuk over de nasleep en ook de wederopbouw van de wijk. Ik heb het binnen 24 uur uitgelezen. Het was niet spannend of meeslepend, maar ik wilde wel blijven lezen. Het verhaal zat goed in elkaar. Dank Lucien dat je dit schreef.
Zelf ben ik voor een onderzoek voor mijn studie naar de vuurwerkramp in 2003 in Enschede en in de wijk geweest. En daarmee blijft deze ramp altijd mijn extra interesse houden. En ik denk dat ik 1 man uit het boek ook gesproken heb toen.
13 mei 2000. Een gitzwarte dag in Enschede. Destijds was ik 13 jaar. Ik herinner me vooral de foto’s en beelden op het nieuws. Ineens een wijk die is weggevaagd. Inmiddels is het 25 jaar later. Door de documentaire die eerder dit jaar op tv was geweest, werd ik nieuwsgierig naar het verhaal achter de ramp. Toen dit boek in de bibliotheek verscheen, kon ik het dan ook niet laten liggen.
Lucien Baard is schrijft al 25 jaar over de vuurwerkramp. Met dit boek heeft hij een prachtig naslagwerk afgeleverd. Het begint met een reconstructie van de ramp. De aanloop, het moment zelf, de momenten erna en de nasleep. Geschreven vanuit verschillende perspectieven. Levensecht. Alsof je er midden inzit. Tot in detail beschreven. Het komt hard binnen. Het verhaal houdt niet op bij de ramp. Lucien Baard beschrijft ook uitgebreid de nasleep ervan. Via de persoonlijke verhalen van de nabestaanden en overlevenden. Maar ook door de juridische en politieke context uitvoerig te beschrijven en ruime aandacht te hebben voor de schuldvraag. Het is haast niet te geloven dat ook vandaag de dag nog vuurwerkopslagplaatsen in wijken zijn… Een ramp van ongekende omvang waarvan de naweeën nog voelbaar zijn; bij de nabestaanden, overlevenden en de (soms stille) getuigen. Dankzij dit werk van Lucien Baard wordt dit niet vergeten. Zeer de moeite waard om te lezen.
Wat een sterke reconstructie van deze vreselijke ramp. Regelmatig moest ik mijn tranen wegvegen. Dat komt door de authentieke en hartverscheurende verhalen van nabestaanden en betrokkenen, maar ook door de manier waarop deze verhalen zijn opgetekend. Lucien en zijn collega’s hebben nagedacht over de vertelvorm en over de details die de verhalen nog meer tot leven brengen.
Een belangrijk boek, mede door de verbijsterende conclusie dat Nederland nog altijd niet veilig is voor een herhaling van de ramp. En ook een mooi boek, liefdevol met soms een beetje hoop, dat je in één ruk uit wil lezen.
Normaal schrijf ik geen revieuw. Maar deze verdient het. Ik ben een import tukker voor 6 jaar. Ik wilde er meer over weten. Dot boek heeft mij laten huilen, verbazen. Het is sterk en geeft een duidelijk beeld. De stad huilde, op 14 mei de hemel met maar mee. 25 jaar later Enschede lacht en laat een traan op 13 mei. Laten dit nooit vergeten!