Πάνω στου LA τα βουνά, πού'ναι σαν κωλομέρια
Καθότανε ο Κάρτερ, με το στυλό στα χέρια
Έμπνευση δεν είχε, βιβλίο για να γράψει
Ιδέα του κατέβηκε, τον Harris ν' αντιγράψει!
(διασκευή γνωστού "ποιήματος" των εφηβικών μου χρόνων!)
*Αν η άποψή μου σας φανεί μπερδεμένη, και δεν καταλάβετε Χριστό, δεν είναι η ιδέα σας...είμαι κι εγώ μπερδεμένος! 🤷🏻♂️
Το "Διαβολικός" 👹 είναι το βιβλίο του Κάρτερ που οι περισσότεροι το θεωρούν ως το καλύτερο του συγγραφέα! Έχει μάλιστα και την υψηλότερη βαθμολογία από όλη τη σειρά εδώ στο Goodreads!
Ένα βιβλίο διαφορετικό από τα προηγούμενα του, μιας και πλέον δεν έχουμε τον σίριαλ κίλερ που ο ήρωας μας προσπαθεί να τον σταματήσει πριν ξανασκοτώσει, αλλά έναν σίριαλ κίλερ που εμφανίζεται και συλλαμβάνεται από τις πρώτες σελίδες και ο οποίος παίζει με το μυαλό των ηρώων μέσα από το κελί του! Ο Carter αποφάσισε να αφήσει για λίγο στην άκρη την αγωνία που προκαλούσαν τα υπόλοιπα βιβλία του (όχι ότι αυτό δεν έχει αγωνία) και να το κάνει από καθαρά αστυνομικό, περισσότερο αστυνομικοψυχολογικό (δεν ξέρω καν αν υπάρχει τέτοιος ορισμός, αλλά εμένα μου αρέσει) θρίλερ!
Η γραφή είναι η γνωστή του Κάρτερ, με τα μικρά κεφάλαια που συνήθως σε αφήνουν σε (cliffhanger) σημείο που θέλεις να διαβάσεις το επόμενο ώστε να δεις τι συμβαίνει στη συνέχεια, και κάπως έτσι περνάνε τα κεφάλαια το ένα μετά το άλλο και το βιβλίο τελειώνει σε χρόνο ρεκόρ.
Υπό διαφορετικές συνθήκες, το βιβλίο θα μπορούσε να είναι καταπληκτικό, ο ορισμός του page turner, με τα ψυχολογικά παιχνίδια του και την κατάλληλη δόση αγωνίας που περιέχει!
Αλλά... Και έρχεται τώρα αυτό το αλλά που ανατρέπει τα πράγματα...!
Για μένα προσωπικά, δεν ήταν το σούπερ ουάου βιβλίο και θα σας εξηγήσω το γιατί αμέσως...
(ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΙΝΙ ΣΠΟΙΛΕΡ, ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΜΕ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΥΘΥΝΗ!)
Επίσης μπορείτε να προσπεράσετε το κείμενο ανάμεσα στα χεράκια που περιέχει και τα όποια σπόιλερ (λέμε τώρα!) και να πάτε στο τέλος για το πόρισμα της νεκροψίας!
👇🏻
👇🏻
👇🏻
👇🏻
👇🏻
👇🏻
👇🏻
👇🏻
👇🏻
👇🏻
👇🏻
👇🏻
Δεν με ενθουσίασε το συγκεκριμένο βιβλίο, γιατί απλά το θεωρώ μια αντιγραφή...τι εννοώ; Ακούστε...
Ποια είναι η συνταγή για σίγουρη επιτυχία (ή αποτυχία, εξαρτάται πως το βλέπει κανείς!);;;
Παίρνουμε για αρχή (ίσως) τον κορυφαίο και πιο γοητευτικό κακό στην ιστορία της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου, τον κάνουμε πιο ..."αδυσώπητο" 🙄 και αιμοσταγή 👹 και δημιουργούμε έναν νέο και πιο ...εξελιγμένο(;) 🥴 κακό! Μετά, βάζουμε έναν σούπερ ντετέκτιβ (σαν άλλον Γουίλ Γκράχαμ) απέναντί του και μια wannabe Clarice να τον ανακρίνουν μέσα στο γυάλινο κελί του, και αυτός (ο σούπερ κακός ντε) προσπαθεί να παίξει με το μυαλό τους, πετώντας πολλές φορές μάλιστα τις ίδιες ακριβώς εκφράσεις του κανίβαλου της καρδιάς μας...«Quid pro quo Clarice...ε συγγνώμη, Robert ήθελα να πω αλλά μπερδεύτηκα στην αντιγραφή!» Σοβαρά τώρα; 🙄 Αντιγραφή ακόμη και τις εκφράσεις; Τέλος πάντων... Σε κάποια φάση που λέτε, όταν η ιστορία με το κελί είναι έτοιμη να κουράσει, αρχίζουμε και πετάμε στο μείγμα κάτι από (το τέλος του) Seven (πραγματικά, υπάρχει μια σελίδα που διαβάζοντας την νόμιζα ότι βλέπω συγκεκριμένη σκηνή από την ταινία!) και έτσι δίνουνε νέο ενδιαφέρον στο βιβλίο... Και εκεί που οι ήρωες μας δίνουν μάχη με τον χρόνο και το ενδιαφέρον αναζωπυρώνεται, έρχεται μια "έκπληξη" που σε ξενερώνει μέχρι τη φτέρνα. 🤦🏻♂️ Καλή (θα) ήταν σαν ιδέα, απλά εμένα προσωπικά δεν με έπεισε! 🤷🏻♂️ Περνάμε και από αυτό το στάδιο, και μετά έρχεται για αρχή κάτι απολύτως προβλέψιμο και μετά μια βολική σύμπτωση η όποια μας οδηγεί στο τέλος και την κάθαρση...Ίσως! Ισως πάλι και όχι! Θα προτιμούσα διαφορετικό τέλος, αλλά...Αμερικανιά! Βέβαια με το διαφορετικό τέλος που θα ήθελα, το βιβλίο μετά θα έπρεπε να γράφει στον τίτλο ότι είναι διασκευή της 🤐🐑🐑🐑
👆🏻
👆🏻
👆🏻
👆🏻
👆🏻
👆🏻
👆🏻
👆🏻
Εν κατακλείδι, αν δεν έχετε διαβάσει τα βιβλία του Harris ή δεν έχετε δει τις ταινίες που βασίζονται στα βιβλία, ή αν δεν σας ενοχλεί η τόση ομοιότητα, το βιβλίο θα το απολαύσετε! Είναι πραγματικά πολύ δυνατό αν το δεις από αυτή τη σκοπιά!
Εμένα που είμαι περίεργος 👺 δυστυχώς με ξενέρωσε η συγκεκριμένη ομοιότητα και γι'αυτό δεν το απόλαυσα όπως θα μπορούσα. Μάλλον παίζει ρόλο και το ότι τα βιβλία του Harris είναι από τα πιο αγαπημένα μου της αστυνομικής λογοτεχνίας.
Όσο για την βαθμολογία του, αντί για το 10άρι που θα έπαιρνε υπό άλλες συνθήκες, θα πάρει ένα 5αρι επειδή απλά αγαπώ Κάρτερ και δεν μπορώ να του βάλω κάτω από τη βάση!