کتاب عملا هیچ حرفی برای گفتن ندارد و بیشتر به سخنان پامنبری یا داستان سرایی پامحفلی شباهت دارد تا به کتابی فلسفی درباره شاعری فیلسوف منش. اساسا نوینده بیش از آنکه به پناهی و شعر او بپردازد به خودش پرداخته و خاطرات شخصی خودش را که بی ارتباط با پناهی و شعر اوست را در کتاب با نثری غیر رسمی و خودنمایانه آورده است. گویا نویسنده خواسته است تا به بهره گیری از نام حسین پناهی و در پس اعتبار و شهرت او، خود را معرفی کند. خواندن این کتاب را هرگز توصیه نمیکنم.