Το ρόδο της Βενετίας

by Patrizia Carrano, Ζ. Ζαρωμένου (Translator)

Βενετία, 1652
Εδώ και αιώνες, η πόλη έχει καταφέρει να γίνει μία παγκόσμια δύναμη και η Αναγέννηση, με τα περίφημα έργα της, έχει σφραγίσει κάθε γωνιά της. Κι όμως, όταν μία γυναίκα επιχειρεί με το φως και τη δύναμη της θέλησής της να ανοίξει διάπλατα τις πόρτες της γνώσης, η δυσπιστία, η προκατάληψη και η ανδροκρατία της το αρνούνται.
[...]
«Το ρόδο της Βενετίας» ανθίζει στην αιώνια σαγηνευτική πόλη και ξεδιπλώνει μία μαγευτική σελίδα της Ιστορίας. Παράλληλα, οι γλαφυρές περιγραφές και η συναρπαστική αφήγηση δίνουν την ευκαιρία στον αναγνώστη να γνωρίσει τα μυστικά της πόλης των καναλιών, που αξίζει -τουλάχιστον μια φορά- να επισκεφτεί κανείς στη ζωή του.

Genres: Historical Fiction, Italy, Historical

288 pages, Paperback

First published January 1, 2000

Reviews

[Ελευθερία Βερυκόκκου · Rating 3 out of 5]

Η πρώτη γυναίκα πτυχιούχος η Έλενα Λουκρητία στην Βενετία σε μια εποχή που μόνο οι άνδρες είχαν το δικαίωμα αυτό. Όμως η Έλενα με πολύ πείσμα διάβασμα, εγκράτεια, πίστη στο Θεό, την επιμονη και περηφάνια του πατέρα της το καταφέρε. Ένα βιβλίο που μιλάει για την ζωή της. Την μόρφωση που κατείχε, την αρρώστια, η απώλεια, ο έρωτας και τα πολλά χρονια σπουδών.

[Alberto Serra · Rating 4 out of 5]

A amazing journey to the Venice of the 17th century, discovering the tumultuous life of the first woman to receive a university degree in the whole history of civilization

[Vassiliki · Rating 3 out of 5]

Σαν μυθιστόρημα δεν μου άρεσε. Κρατάω τις ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τη ζωή και την εκπαίδευση των γυναικών αριστοκρατικής γενιάς στην Ευρώπη του μεσαίωνα και της Αναγέννησης.

[Luana Spinetti · Rating 4 out of 5]

Ringrazio di cuore Patrizia Carrano per aver narrato la vita della "prima donna laureata nel mondo", la patrizia veneta Elena Lucrezia (Scolastica) Cornaro Piscopia, da troppo tempo dimenticata e che considero una cara sorella in spirito, studi e somiglianza.

La narrazione intreccia i dati storici con il romanzesco, senza mai scadere nel troppo fantasioso: la storia d'amore non detto ma corrisposto, un amore nato intellettuale, tra Elena e Ibn al Fàrid, sicuramente non era necessaria, ma ha comunque "colorito" la narrazione e mi ha fatto sorgere il dubbio se Elena si sia effettivamente innamorata anche solo una volta tra l'adolescenza la maturità. La storia che la Carrano inserisce è comunque verosimile e non "imbruttisce" la narrazione dei fatti. Ho anche trovato interessanti le citazioni colte e quelle derivanti dalle ricerche fatte negli anni Settanta su Elena; infatti, questi sono stati probabilmente i passaggi che mi sono piaciuti di più e che mi hanno spinta a fare ulteriori ricerche, inclusa la lettura del saggio del Maschietto.

Unica pecca del libro, a mio parere, l'uso degli aggettivi "a triplette" in stile Moccia, che stancavano un po' quando si facevano frequenti. Nel complesso, quattro stelle meritatissime. Da rileggere.